از مسلخ دیروز تا بهشت امروز
| غلامحسین خالدی محیطبان پارک ملی دنا با دیگر محیطبانهایی که زندگی آنها بارها بهتصویر کشیده شده است فرق میکند. او که روزگاری از شکارچیان بنام این منطقه بود بعد از 12 سال و در پی یک خواب عجیب اسلحه را کنار گذاشت و به جمع محافظان طبیعت و حیوانات پیوست. او در این راه و بعد از درگیری با گروهی از شکارچیان که بهکشته شدن یکی از آنها منجر شد تا پای قصاص نیز پیش رفت اما بعداز 6 سال حبس با مصالحه و تلاش سازمان محیط زیست از زندان آزاد شد.
۵۵آنلاین :
زندگی در طبیعت چشم نواز منطقه دنا و دیدن هر روزه حیوانات وحشی که با حمایتهای محیطبانها زندگی میکنند تصویری است که بارها در جنگل های بلوط دنا و کوهستانهای اطراف آن به ثبت رسیده است. محیطبانهایی که با جانفشانی برای حفظ گونههای کمیاب جانوری و حفاظت از جنگل که میراث باارزش گذشتگان است از جان خویش مایه میگذارند. اما در این میان داستان غلامحسین خالدی محیطبان پارک ملی دنا با دیگر محیطبانهایی که زندگی آنها بارها بهتصویر کشیده شده است فرق میکند. او که روزگاری از شکارچیان بنام این منطقه بود بعد از 12 سال و در پی یک خواب عجیب اسلحه را کنار گذاشت و به جمع محافظان طبیعت و حیوانات پیوست. او در این راه و بعد از درگیری با گروهی از شکارچیان که بهکشته شدن یکی از آنها منجر شد تا پای قصاص نیز پیش رفت اما بعداز 6 سال حبس با مصالحه و تلاش سازمان محیط زیست از زندان آزاد شد. دفتر زندگی این محیطبان 44 ساله پر از ناگفتههایی است که همراه با او ورق میزنیم.
خوابی که زندگیام را تغییر داد در یک خانواده روستایی به دنیا آمد. خانوادهای عشایری که شکار کردن در آن یک رسم محسوب میشود. فرزند دوم خانواده بود و مثل بقیه پسرهای عشایر به پدر در کشاورزی و دامداری کمک میکرد. میگوید هربار همراه دایی به کوه دنا میرفت همه دلخوشیاش شنیدن صدای شلیک گلوله اسلحه دایی بود که به سمت کل و بزهای کوهستان نشانه میگرفت و بعد از هر شلیک یکی از این حیوانات نقش زمین میشد. غلامحسین هنوز هم با ناراحتی از آن روزها یاد میکند؛ روزهایی که جان حیوانات برای او ارزش نداشت و بسیاری از آنها را در همین منطقه دنا شکار کرد. «در روستای میمند در 80 کیلومتری یاسوج به دنیا آمدم و هنوز هم در روستای پدریام زندگی میکنم. این روستا در دل طبیعت دنا و پارک ملی دنا قرار دارد. 500 خانوار در این روستا زندگی میکنند و متأسفانه فرهنگ شکار در میان خانوادههای روستایی این منطقه رواج دارد و بسیاری شکار کردن را برای خود افتخار میدانند. از کودکی در کشاورزی و دامداری به پدرم کمک میکردم و از نوجوانی وقتی به کوهستان میرفتم به شکار و شکارچی بودن علاقه پیدا کردم. در آنجا بسیاری از خانوادهها اسلحه برنو دارند و با همین سلاح شکار میکنند. وقتی خودم را شناختم با اسلحه برنو در ارتفاعات بالای 4 هزار متر کل و بز شکار میکردم. خانه ما کنار کوه دنا قرار داشت و در این مدت شکارچی حرفهای شده بودم. در کنار دامداری و کشاورزی به کوهستان میرفتم و با شکار کل و بز گوشت آنها را به خانه میآوردم. گوشت این حیوانات بسیار لذیذ و گرانقیمت است و همین باعث میشد که برای شکار آنها هر روز اشتیاق بیشتری پیدا کنم. 12 سال شکار میزدم و اگر کسی سفارش شاخ آنها را میداد سر این حیوانات را از تن جدا میکردم و به آنها میفروختم. گاهی نیز حمل گوشت این حیوانات دشوار بود و مجبور بودم بعد از شکار آنها را در کوه رها کنم. روزهای اولی که شروع به شکار کردم دخترم نازنین به دنیا آمد. او 18 سال دارد و وجود او دلگرمی زندگی ما است.» وی در ادامه از خوابی که مسیر زندگیاش را تغییر داد اینگونه گفت: «بعد از به دنیا آمدن نازنین تصمیم گرفتیم فرزند دیگری به دنیا بیاوریم اما هربار بعد از به دنیا آمدن نوزادمان به علت ناشناختهای فوت میکرد. این اتفاق سه بار افتاد و دو پسر و یک دخترم تنها چند روز بعد از به دنیا آمدن فوت کردند. روزهای بسیار سختی بود. همسرم از لحاظ روحی بیمار شده بود. 9 ماه تحمل بارداری و بعد از آن فوت فرزندمان به علت ناشناخته او را بهم ریخته بود. به پزشکان زیادی مراجعه کردیم اما هیچکدام نمیتوانستند علت مرگ نوزادان را تشخیص بدهند. دیگر ناامید شده بودیم و یکی از پزشکان بعداز انجام آزمایشهای مختلف علت مرگ بچهها را استرس مادرشان عنوان کرد و گفت این استرس باعث میشود که دوران بارداری با مشکلات زیادی همراه باشد و همین امر باعث مرگ نوزادان میشود. روزهای بسیارسختی را پشت سر میگذاشتیم تا اینکه یکی از شبها خواب عجیبی دیدم. در خواب خودم را در حال شکار میدیدم. ناگهان از پشت تخته سنگی پیرزنی بیرون آمد و مرا با نام صدا زد. همان لحظه سه حیوان شکار کرده بودم. پیرزن نزدیک شد و درحالی که فریاد میکشید گفت جان دخترت را هم خواهم گرفت. با فریاد از خواب بیدار شدم. کابوس وحشتناکی بود. ساعتها با خودم فکر کردم و متوجه شدم که این خواب بیدلیل نبوده است. سه حیوانی که در خواب شکار کرده بودم همان سه فرزندم بودند که بعد از به دنیا آمدن فوت کرده بودند. همان شب تصمیم گرفتم شکار را کنار بگذارم. فردای همان روز اسلحهام را فروختم و به همه اعلام کردم غلامحسین دیگر شکار نخواهد کرد. این خبر بسرعت در روستاها پخش شد و کمتر کسی باور میکرد که من بعد از 12 سال، شکار را کنار گذاشته باشم.» شکارچی دیروز، حامی امروز وقتی برای اولین بار آرامش را در چشمان کل و بزهای وحشی دید احساس کرد بخش گمشده وجودش را پیدا کرده است. 12 سال این حیوانات را از شیار مگسک اسلحهاش میدید و آنها را شکارمی کرد اما این بار سلاح او دوربین بود و همه توجهاش به این بود که این حیوانات شکار نشوند. به تن کردن لباس محیطبانی افتخاری بود که در همان سالهای اول به دست آورد و برای حفظ آن نیز تا پای اعدام رفت. غلامحسین خالدی از روزی گفت که لباس محیطبانی را به تن کرد و بیش از 200 شکارچی غیرمجاز را تحویل قانون داد. سالهایی که شکار میکردم چندباری مسئول محیطبانی منطقه از من خواست تا شکار را کنار بگذارم و به حفظ جنگل و حیوانات آن کمک کنم. وقتی شکار را کنار گذاشتم نزد او رفتم و دو سال بهصورت افتخاری بهعنوان محیطبان مشغول کار شدم. با وجود آنکه باید 6 روز کار میکردیم و 4 روز استراحت اما من هر روز مشغول کار بودم و در روزهای گرم سال که حیوانات به ارتفاعات بالای 4 هزار متر میرفتند به ارتفاعات میرفتم تا بتوانم از آنها مراقبت کنم.
وی ادامه داد: از آنجایی که خودم شکارچی بودم بخوبی با روشهای شکار و همچنین مسیرهایی که شکارچیان برای به دام انداختن شکار استفاده میکنند آشنا هستم و هر بار قبل از اینکه شکارچیان موفق به شکار شوند آنها را غافلگیر میکردم. از سوی دیگر به پارک ملی دنا اشراف کامل دارم و همین امر باعث شده بود تا جلوتر از شکارچیها باشم. اگر در طول سالهایی که شکار میکردم هزار رأس شکار زده باشم اما در سالهای محیطبانی بیش از 20 هزار حیوان را از شکار نجات دادم. بیش از 200 شکارچی غیرمجاز را دستگیر کردم و تحویل قانون دادم. بسیاری از این شکارچیها از چهارمحال و بختیاری برای شکار به منطقه دنا میآیند و با وجود آنکه دستگاه قضایی آنها را به جریمه 10 میلیون تومانی و ضبط اسلحه و سه سال حبس محکوم میکند اما برخی از آنها بعد از 7 ماه از زندان آزاد میشوند و دوباره سراغ شکار میآیند. ما بارها شکارچی را دستگیر کردهایم که بیش از 10 فقره سابقه شکار غیر مجاز دارد و بدون آنکه جریمههای مالیاش را پرداخت کند بازهم برای شکار به این منطقه میآید. سال 89 با چند نفر از همکارانم مشغول گشتزنی بودیم که گزارشی مبنی بر حضور شکارچیان در ارتفاعات به ما اعلام شد. شبانه به آنجا رفتیم و پساز جستوجوهای بسیار شکارچیان را در حالی که گوشت شکار همراه داشتند پیدا کردیم. من قبلاً در درگیری با شکارچیان مجروح شده بودم ولی با وجود این نمیتوانستم اجازه بدهم که آنها براحتی شکار کنند. با آنها درگیر شدیم و در این درگیری یکی از شکارچیان با شلیک گلوله کشته شد. به این ترتیب من به اتهام قتل عمد به قصاص محکوم شدم. روزهای بسیار سختی را در زندان سپری کردم. روزهایی که تنها به آینده دخترم فکر میکردم و تنها دلخوشیام تلاش مسئولان سازمان محیط زیست بود که برای نجات من تلاش میکردند. 6 سال از عمرم در زندان سپری شد تا اینکه سرانجام بعد از اینکه 4 بار حکم قصاص نقض شد در دفتر نماینده ولی فقیه در استان کهگیلویه و بویراحمد آیین مصالحه برگزار شد و اولیای دم با گرفتن مبلغ 750 میلیون تومان دیه و همچنین اشتغال برای یکی از اعضای خانواده رضایت دادند و من آزاد شدم. برخلاف تصور بسیاری که میگفتند محیطبانی را کنار بگذارم ولی من دوباره لباس محیطبانی را به تن کردم و با وجود آنکه هنوز قراردادی هستم ولی با همه وجود از محیط زیست و حیوانات پارک ملی دنا محافظت میکنم. اگر بازهم در مقابل شکارچیان قرار بگیرم اجازه شکار به آنها نخواهم داد اما با این تفاوت که دیگر به سوی آنها شلیک نخواهم کرد و خودم را سپر حیوانات این منطقه خواهم کرد.
منبع : ایران
دیدگاه تان را بنویسید