تضاد میان دوچرخه و نظام سرمایهداری!
| چند روز پیش، روز جهانی دوچرخهسواری بود. ماه گذشته میلادی، سازمان ملل متحد با تصویب اکثریت اعضای خویش، برگی دیگر بر شمار روزهای رسمی جهان افزود و برای یکی از اختراعهای بشری که بیش از ۲۰۰ سال از تولدش میگذرد، یک روز- سوم ژوئن برابر با سیزدهم خرداد-را انتخاب کرد تا توجه جهانیان را متوجه کاربست شایستهتر دوچرخه بهعنوان یک وسیله کارآمد رفتوآمد در سکونتگاههای انسانی کند. در حقیقت به مدد دوچرخه شاید بیشتر از ساخت دهها پل، بزرگراه، تونل، تقاطع غیرهمسطح و پارکینگ طبقاتی بتوان به جنگ ترافیک، آلودگی هوا، کمتحرکی، افسردگی، تغییرات اقلیمی، گرمشدن شهرها و آلودگی صوتی رفت.
۵۵آنلاین :
چند روز پیش، روز جهانی دوچرخهسواری بود. ماه گذشته میلادی، سازمان ملل متحد با تصویب اکثریت اعضای خویش، برگی دیگر بر شمار روزهای رسمی جهان افزود و برای یکی از اختراعهای بشری که بیش از ۲۰۰ سال از تولدش میگذرد، یک روز- سوم ژوئن برابر با سیزدهم خرداد-را انتخاب کرد تا توجه جهانیان را متوجه کاربست شایستهتر دوچرخه بهعنوان یک وسیله کارآمد رفتوآمد در سکونتگاههای انسانی کند. در حقیقت به مدد دوچرخه شاید بیشتر از ساخت دهها پل، بزرگراه، تونل، تقاطع غیرهمسطح و پارکینگ طبقاتی بتوان به جنگ ترافیک، آلودگی هوا، کمتحرکی، افسردگی، تغییرات اقلیمی، گرمشدن شهرها و آلودگی صوتی رفت. حمایت از ظرفیتسازی برای ترویج شتابناکتر استفاده از دوچرخه، یعنی حرکت در مسیر نوآوریهای اجتماعی برای مقابله هوشمندانه با غلبه روحیه وندالیسم و بیتفاوتی و بیکنشی شهروندان در مواجهه با مشکلاتی که روح زندگی در شهرهایی چون تهران، اصفهان، کرج، تبریز، مشهد، اراک، شیراز، اهواز و... را سالهاست که میخراشد و فرسوده میکند.در واقع ما مقصریم که مطالباتی نداریم، ما مقصریم که از قدرت مردم در شکلبخشیدن به آینده بیخبر یا غافلیم و برای رفع مسئولیت همواره مطالباتمان را از مسئولان مطالبه یا دریوزگی کرده و از قضا چون از موضع قدرت این مطالبات مطرح نمیشود، راه به جایی هم نخواهد برد. از این رو، ایجاد پویشی نمادین برای گسترش فرهنگ دوچرخهسواری میتواند آغاز خوبی باشد. بسیاری از کشورهای جهان سالها است روی ترویج فرهنگ دوچرخهسواری کار میکنند؛ مثل دانمارک که دورهای ۴۷ساله را طی کرد تا سرانجام در سال ۲۰۱۷ شمار دوچرخه سواران در پایتختش از خودروسوارها سبقت گرفت. درواقع اینک، دوچرخهسواری در برخی کشورها، نهتنها یک فرهنگ، بلکه به سبک زندگی تبدیل شده است. اما چرا در ایران آنگونه که باید در تحقق این مهم حرکت نکردهایم؟ آن هم در جامعهای که فقط ۲۰هزارمیلیارد تومان سالانه بابت هزینههای دیابت از جیب مردم میرود؟! زیرا هرکس دوچرخه بخرد، خودرو نمیخرد، وام خودرو نمیگیرد، بیمه خودرو نمیخرد، بنزین نمیخرد، کمتر بیمار میشود، پول پارکینگ نمیدهد، چاق نمیشود، کمتر در معرض نیاز به دادگاه و وکیل قرار میگیرد و این دستاوردهای ارزشمند با منافع برخی از افراد و گروهها بهویژه در نظامهای سرمایهداری در تضاد است! نیست؟
منبع : آرمان امروز
دیدگاه تان را بنویسید