منافع ملی مطرح است، نه دوستی یا دشمنی
| مذاکره از باب مفاعله به معنای با یکدیگر گفتوگوکردن و با یکدیگر ذکرگفتن است و تعامل به مفهوم همکاری است. بنابراین در مذاکره بههیچعنوان ابتدائاً موضوع همکاری و همفکری و همراهی مطرح نیست.
۵۵آنلاین :
بهمن کشاورز
ممکن است نتیجهی مذاکره، تعامل باشد اما وصول به این نتیجه قطعی و حتمی نیست.در باب مذاکره، جامعهشناسان گفتهاند رویارویی موجودات زنده غیر از انسان به یکی از دو نتیجه منتهی میشود؛ یا بروز زدوخورد بین دو طرف که حاصل آن کشتهشدن یک طرف یا فرار او است و حالت دیگر این است؛ طرفی که خود را ضعیف میبیند و توان مقابله ندارد از ابتدا راه گریز در پیش گیرد و از معرکه فرار کند. در برخورد انسانها با یکدیگر همچنین رویارویی جوامع بشری این دو حالت وجود دارد اما حالت سومی هم متصور است که همانا مذاکره است. دو طرفی که با یکدیگر مشکل یا حتی خصومت دارند، میتوانند به محض روبروشدن با یکدیگر دست به سلاح ببرند و دودمان یکدیگر را به باد دهند و یا یکی از آنها از معرکه پیروز بهدر آید و دودمان دیگری به باد رود. واضح است در این حالت آنگونه که این روزها مصطلح است یا با حالت باخت- باخت مواجه خواهیم بود یا با وضعیتِ بردِ کامل یکطرف و نابودی و باخت کامل طرف دیگر. تاریخ معاصر نمونههای متعددی از این گونه را دربر دارد. ژاپن و آلمان در جنگ جهانی دوم، عراق و لیبی در سالهای اخیر و نمونههای فراوان دیگر. اما نمونهی مذاکره را نیز کم نداریم؛ مانند قرارداد 1975 ایران و عراق و قرارداد الجزایر بین ایران و آمریکا (که البته میتوانست بهتر تنظیم شود و نتایج بهتری داشته باشد) و نمونههای فراوان دیگر. بنابراین آنچه مذموم و قابل اجتناب است تعاملی است که پیش از آن، مذاکره صورت نگرفته باشد اما نفس مذاکره بدون پیششرط و کوتاهآمدن ابتدایی یکی از طرفین، هیچ منع و اشکالی ندارد. گفته شده است در ارتباطات بین دول و کشورها دوستی و دشمنی مطرح نیست و آنچه مطرح است، منافع ملی طرفین قضیه یا اطراف موضوع است که اگر بهنحو متعادل حفظ شود، قابل قبول و دفاع است. بدیهی است دوستان امروز ممکن است دشمنان فردا باشند و بالعکس و از دیرباز تاکنون جز این نبوده است. والله اعلم.
دیدگاه تان را بنویسید