تلاقي:برخورد نسل ها

۵۵آنلاین :

امیرحسین مرادی: جامعه اي كه مردمانش عمده ترين تلاششان در جهت تامين معاش و بهبود سطح اقتصادي زندگيشان است،ديگر نميشود انتظار داشتن دغدغه ها و درد هاي بزرگ تر اجتماعي و سياسي را از آنها داشت. اگر يك زماني پويايي دهه شصتي ها سبب رونق وضع سياسي كشور ميشد،اگر زماني ميشد بي پروايي را كه ويژگي بارز دهه هفتادي ها بود به عنوان عاملي در نظر گرفت كه جامعه را به سمت نزديكي بيشتر با جوانان سوق ميدهد،اكنون ديگر نميتوان اين هنجارشكني هاي آشكار افراد متولد دهه ي هشتاد را يك فرصت تلقي كرد،چه بسا حتي يك تهديد هم به شمار بروند ،تهديد براي جامعه و علي الخصوص حكومت،چراكه بيان ميكند كه اين نسل(نه به صورت كلي و مطلق)اصلا برايش ارزش و هنجار اهميتي ندارد،فقط فكر خوش گذراني هاي اوليه و آزادي هاييست كه به تعبير بهتر اسم بي بند و باري را بايد بر آن نهاد.مگر ميشود اين حجم از فيلم هاي منتشر شده در فضاي مجازي را از نوجوانان دهه هشتاد ديد و بي اعتنا گذشت؟بايد بررسي كرد كه چگونه اعضاي يك جامعه اي ميتوانند اينگونه بر فرهنگ عمومي بتازند و و آن را از اعتبار بيندازند؟ اگر زماني مشهور شدن و ديده شدن براي نوجوانان و جوانان آرزويي دور بود،اين روزها ميشود با يك صفحه ي اينستاگرام و ترويج نابه هنجاري(خصوصا در سنين پايين)به راحتي در فضاي مجازي و حتي حقيقي معروف شد كه مهترين ابزارهاي اين معروفيت لوازمي چون تمايل به برهنگي،ترويج ارتباطات نادرست دختر و پسر،پرداختن به امور نازل و دون و پررنگ كردن آنها براي كاربران و...ميباشد. اما نكته اي كه در اينجا حائز اهميت است اين است كه كشور در شرايطي به سر ميبرد كه اين سه نسل در صحنه تعاملات اجتماعي باهم برخورد كردند و با هم در تعامل هستند،تعاملي كه اگر متوجه آن نباشيم قطعا به ضرر كشور تمام ميشود! حسابش ساده اس!تلاقي دهه ي شصتي ها و هفتادي ها و هشتادي ها،كه دسته اي از آن ها خود را نسل سوخته ميدانند،دسته اي ديگر توانستند تابوي سنگين مشروعيت حكومت نزد مردم را بشكنند و آن را زير سوال ببرند و دسته ي آخر هم كه اصلا ارزش و هنجاري برايشان تعريف نشده است،مسلما تلاقي خوب و مفيدي نخواهد بود.آن هم در شرايطي كه وضع اقتصادي كشور بيش از پيش فَشَل شده است و حكومت خصوصا در درون با چالشهايي مثل مقوله حجاب، آزادي بيشتر،برابري زن و مرد، حصر، فساد هاي دستگاه هاي اداري و قضايي و...مواجهه است،ميشود اين تلاقي را به ائتلافي ضد حاكيمت تعريف كرد،چرا كه از اين اجماع جز اعتراض هايي براي گرفتن آزادي و بي بندو باري هاي بيشتر،جز اعتراض نسبت به وضع اقتصادي و سياسي كشور،جز همصدايي و تجميع براي تحميل فرهنگ ضد ايراني(كه هريك از اين اعتراض ها را دهه ي خاصي رهبري ميكند)،چيز ديگري در نميايد و اين بدان معناست كه چه سيستم آموزش و پرورش ما،چه سيستم دانشگاه ها و چه فرهنگ سازي اي كه توسط حكومت براي اثبات مشروعيت خود در طول اين سالها انجام شده است،همگي صرفا به ابزاري در جهت توليد بيشتر مخالفان نظام حكومتي در ايران تبديل شده است و اين بدان معناست كه سيستم خود فرزندان خود را ميبلعد! البته نبايد اين را از قلم انداخت كه شايد اين تلاقي ياد شده،عنصر تحرك آميزي براي حكومت باشد كه بيش از توجه افراط آميز خود به بيرون از مرزها،قدري هم به فكر داخل و ستون هاي نظام اجتماعي آن باشد! درنهايت بايد گفت، بهتر است حكومت تلاش كند كه شكاف عميقي كه بين خود و نسل جديد جامعه اتفاق افتاده است را با راه حل هايي جز برچسب زدن هاي منفي و تحميل و زور و سركوب كم كند و سعي كند اين را بفهمد كه اين سه نسل در اوج تفاوت هايشان در سبك زندگي،در يك چيز باهم مشترك اند و آن،تعريف خودشان حول ضديت با وضع موجود و نظام حاكم ميباشد.