آلمانیها چقدر به سکته مغزی بها میدهند؟!
| چندی پیش بههمراه چهار نفر از همکاران ایرانی فعال در سکته مغزی از شهرهای مختلف ایران میهمان پروفسور «کریستین فورش»، مسئول جوان درمان سکته مغزی فرانکفورت، بودیم.
۵۵آنلاین :
چندی پیش بههمراه چهار نفر از همکاران ایرانی فعال در سکته مغزی از شهرهای مختلف ایران میهمان پروفسور «کریستین فورش»، مسئول جوان درمان سکته مغزی فرانکفورت، بودیم. نتیجه این بازدید نهتنها تأثیر زیادی بر نگرش ما در درمان سکته مغزی، بلکه بر شیوه نگرش ما داشت. تور دوروزه ما با گزارش صبحگاهی بخش مغز و اعصاب شروع شد. این جلسه از جهات متعددی بسیار جالب بود. در عرض نیمساعت ١٢ بیمار معرفی شدند. ابتدا چند بیماری که امآرآی یا سیتیاسکن نداشتند و سپس بقیه بیماران همزمان با ظهور امآرآی / یا سیتیاسکن روی پرده چنددقیقه از سوی پزشکان مسئولشان معرفی میشدند. حضور همزمان یک رادیولوژیست که سه سال بعد از طی دوره رادیولوژی، نورورادیولوژی گذرانده، پشت کامپیوتر در کمک به اداره جلسه بسیار مهم بود. شکل آمفیتئاتر سالن به رئیس بخش و همه حضار امکان میداد که همدیگر را ببینند. در طول جلسه حتی یک نفر بعد از ساعت هشت وارد نشد و حتی جلسه یک دقیقه بعد از ٨:٣٠ ادامه نیافت. سپس از بخش مغز و اعصاب، تختهای بستری بیماران مغز و اعصاب و نحوه انتقال بیمار از اورژانس تا تریاژ و بستری و نحوه انتقال به سیتیاسکن یا امآرآی بازدید کردیم. شهر فرانکفورت جمعیتی حدود ٧٠٠ هزار نفر دارد و با حومه به زحمت به ٥/١ میلیون نفر میرسد. همه مردم بیمه هستند؛ ٨٠ تا ٩٠ درصد بیمه سراسری و حدود ١٠ درصد بیمههای خاص. این بیمههای خاص را تنها میتوان خرید و اختصاص به ارگان خاصی ندارند. تنها تفاوت آنها وقتهای زودتر و احیانا اختصاصیتر در همان بیمارستان و با همان پزشک است. در همه حال پرداخت توسط بیمهها فقط بر اساس ارجاع صورت میگیرد. تعرفه هر ویزیت واقعی، رقم بالایی است. تأخیر در پرداخت بیمهها وجود ندارد، ولی مدارک بهدفعات از سوی بازرسهای بیمه و دولت به شکل محسوس و نامحسوس مورد بررسی قرار میگیرند و تخلف کیفی و کمی، مجازات بسیار سنگین مالی دارد. ویزیت تخصصی خارج از سیستم ارجاع هزینه بسیار سنگینی دارد که تنها خارجیهای ثروتمند میپردازند. بیماران سکته مغزی که بر اساس رژیستریهای قبلی، تعداد و توزیع تقریبیشان معلوم است، بین چهار بیمارستان شهر تقسیم میشوند. بنابراین بر اساس محاسبات، برای بیمارستانی که ما در حال بازدید آن هستیم هشت تخت اختصاص داده شده و این تعداد در اکثر اوقات کفایت میکند. سالنهای بیمارستان و بهخصوص اورژانس بسیار خلوت به نظر میرسند. مقایسه میکنیم با بیمارستانهای خودمان که راهروها همواره آکندهاند از بیماران فراوان. یکی از دوستان به شوخی میگوید شاید آلمانیها کمتر مریض میشوند و یکی از دوستان دیگر به تلخی جواب میدهد شاید هم آلمانیها بهطورکل برای بیمارانشان فضاهای بیشتری را اختصاص میدهند! همه بیماران سکته مغزی حاد از طریق اورژانس شهر منتقل میشوند و همگی تحت درمان وریدی قرار میگیرند. تمام بیمارانی که به این درمان جواب نمیدهند تحت درمان جدید درآوردن لخته از داخل مغز قرار میگیرند. روز دوم فرصت نمیشود مرکز توانبخشیای را که همه بیماران سکته مغزی قبل از منزل باید مدتی را در آنجا بگذرانند، ببینیم. با بیمارستانی که در آن هستیم فاصله قابلملاحظهای دارد. هیچ بیمار سکته مغزی که ناتوانیای داشته باشد، پس از بهبود نسبی ابتدا به منزل منتقل نمیشود، بلکه در این مرکز بستری شده و همه هزینههای مرکز توانبخشی هم توسط بیمه پوشش داده میشود. اقامت ما مصادف میشود با مانور درمان سکته مغزی که هر ماه برای آمادگی پرسنل انجام میشود. مسئول برنامه، متخصص مغز و اعصاب جوانی است که تصادفا در هفتههای آخر حاملگی بهسر میبرد. خانم دکتر، رزیدنتها و دانشجویان درحالیکه گویا با یک بیمار واقعی روبهرو باشند به دنبال برانکاردی که ماکتی را حمل میکند، میدوند و به دقت به اندکسهای فشار خون و نبض و تنفس که هر لحظه در مانیتور نصبشده به برانکارد اعلام میشود، توجه میکنند. پزشکان جوان حالتی در نگاه و لبخندهایشان هست که گویا از آن لذت هم میبرند؛ لذتی همجنس لذتی که از دیزنیلند میبرند.
منبع : شرق
دیدگاه تان را بنویسید