چگونه شعار بسيار درست حمايت از كالاي ايراني، مي تواند اشتباهي بزرگ باشد؟

۵۵آنلاین :

ما در دوره ای زندگي مي كنيم که ارتباط مناسب و طبيعي خود را با بخش بزرگي از جهان پيرامون مان از دست داده ايم و متاسفانه انواع دشمنی ها، تهدیدات و تحریم ها را به چشم خود مي بينيم.

حال سئوال محوری این است که چگونه می توان تهدیدات و فشارهاي فعلی جهانی را تحت تأثیر مناسبات و فرآیندهای جدید که ره آورد جهان متفاوت کنونی است، تعدیل کرد؟ به نظر می رسد که یکی از پاسخ های اصلی سیاست گذاران عالیرتبه نظام به این سؤال، سیاست های اقتصاد مقاومتی و شاه بیت این سیاست ها یعنی حمايت از كالاي ايراني خواهد بود.

برای کشوری که این تصور در آن تقویت شده که در عرصه سیاست خارجی همواره با محدودیت مواجه بوده و خواهد بود و نمی تواند همۀ اولویت هایش را پیگیری کند، جهت گیری درون گرا به اقتصاد ملی از نگاه سياست گذارانش به مؤلفه مهمی از امنیت داخلی و ثبات ایران در منطقه خاورمیانه تبدیل گردیده است.

حالا اما بنظر می رسد که نگاه به مقوله تولید ملّی باید نگاه مدرن تر و متفاوتی نسبت به آنچه در سال ها و دهه های گذشته بوده، باشد. اگر بیست سال پیش هدف اصلی ایران از اتخاذ این سیاست ها بیشتر احیای اقتصاد ملّی بوده است، به نظر می رسد شرایط دنیای کنونی می طلبد که در دوره جدید بیشتر به تولید ملّی در راستای مشارکت در استراتژی های کلان اقتصاد جهانی توجه کنیم.

تغییرات اساسی جهان هنوز جوانتر از آن است که بتوان تحلیل دقیق و قطعی از آن ارائه نمود، اما به نظر می رسد که حضور بخش های اقتصادی یک کشور (اعم از تولیدی و خدماتی) در زنجیره های عرضه و تقاضاي جهانی، اکنون به یکی از مهمترین عوامل ثبات منطقه ای و جهانی برای آن کشور تبدیل شده است.

تأثیرات متقابل تهدیدات سنتی و زنجیره های عرضه و تقاضاي جهانی از جذابترین نمایشاتی است که می توان در صحنه مناسبات بین المللی جهان کنونی آنها را تماشا کرد. بعنوان نمونه نگاه کنید که چگونه شرکت های چینی حجم قابل توجهی از مشاغل و تولیدات رده های متوسط به پایین شرکت های ژاپنی را به منظور انجام مقدمات تولید و عودت به ژاپن برای انجام مراحل تکمیلی عهده دار شده اند. این اقدام به رغم میراث تلخ بی اعتمادی موجود بین دو کشور که با اشغال چین توسط ژاپن در قرن پیش بر آن افزوده شد، صورت می گیرد. به لحاظ تاریخی همواره تصور همزیستی بین یک ژاپن قدرتمند و یک چین قدرتمند دشوار بوده است. اما امروزه، حداقل در حال حاضر، وضعیت تفاوت کرده است. دلیل همزیستی کنونی یک ژاپن قدرتمند و یک چین قدرتمند وجود زنجیره های عرضه و تقاضایي است که هر دو از آن سود می برند و دیگر کمتر کسی است در جهان که احتمال یک رویارویی جدی نظامی و حتی سیاسی را میان این دو کشور متصور باشد.

بنابراین چنانچه سیاست گذاران و مسئولین نظام شعارهايي مانند حمايت از خريد كالاي ايراني را با رویکرد جدا شدن و نه جهاني شدن مطرح مي كنند، اشتباه استراتژيك و بزرگي خواهد بود و به نظر مي رسد در دنياي امروز توجه صرف به تولید ملی بدون توجه و اراده كافي جهت تعامل با دنيا و حضور در زنجیره های عرضه و تقاضاي جهانی، حتي مي تواند اقدامي در جهت تضعيف منافع ملي باشد.