ارسال به دیگران پرینت

از کودک آزاری‌های متعدد تا طرح ازدواج با فرزنده خوانده

| سال 96 سال پر سر و صدایی برای سازمان بهزیستی بود. از کودک آزاری های متعدد تا اورژانس اجتماعی، از طرح ازدواج با فرزنده خوانده تا این ماه های آخر و موضوع اعتراض خانواده های معلولین به عدم پرداخت یارانه معلولان توسط بهزیستی بسیار حاشیه ساز شد تا جایی که کاربران شبکه های اجتماعی به این بی توجهی واکنش های نسبتا تندی هم نشان دادند.

از کودک آزاری‌های متعدد تا طرح ازدواج با فرزنده خوانده

۵۵آنلاین :

یکی از روزهای میانه اسفند بعد از دو هفته، نامه نگاری و تلاش برای گرفتن وقت مصاحبه با رئیس سازمان بهزیستی موفق شدیم با انوشیروان محسنی بندپی، در دفترش مصاحبه ای داشته باشیم. در مورد همه انتقادات اخیر به عملکرد این سازمان با بندپی به گفتگو نشستیم. هنگام پرسش از نوع خدمات رسانی اورژانس اجتماعی همان لحظه با 123 تماس گرفتیم و از یکی از متصدیان پرسیدیم آیا در شب هم خدمات می دهند که آنها اعلام کردند بله اما اگر مثلا همزمان پنج نفر درخواست کمک داشته باشند،امکان خدمات رسانی همزمان ندارند. این درحالی است که هفته گذشته توسط مددکاران جمعیت امام علی در سمینار کودک آزاری که بندپی حاضر به شرکت در آن نشد، عنوان شده بود اورژانس اجتماعی در شب به دلیل نداشتن خودرو، خدمات به زنان و کودکان ارائه نمی دهد. رئیس سازمان بهزیستی در این خصوص و دیگر چالش های این سازمان پاسخگو بود. آقای بندپی!علت عدم پرداخت نشدن به موقع یارانه معلولان په بوده است؟این مسئله تبعات زیادی برای خانواده های دارای معلول دارد. اول به من بگویید دقیقا آخرین خبری که از پرداخت نشدن یارانه ها دارید برای چه روزی است. برای دیروز (10 اسفند). تا پایان بهمن ماه یارانه هایی که سازمان های مرتبط از ما طلب داشتند را به حساب استان ها ریخته ایم. اینکه می گویم پرداخت شده یعنی سه شنبه (8 اسفند) سازمان برنامه و بودجه در اختیار ما قرار داد و طبق برنامه ای که داریم نهاد مربوطه بلافاصله در اولین ساعات با مداد روز بعد یعنی چهارشنبه یارانه ها را به حساب ریخته اند.(گوشی تلفن را بر می دارد و با یکی از مسوولین در مورد پرداخت یارانه ها صحبت می کند. مرد از پشت تلفن می گوید: همین امروز پول را دریافت کردیم و در حال حاضر مشغول انجام کارهای مربوطه برای واریز هستیم و تا روزهای آینده یارانه واریز می شود). دلیل اینکه این پرداخت چند ماه به تعویق افتاده چه بود؟ سازمان خزانه با کمبود نقدینگی مواجه بود و توانایی اینکه این حجم از پول را در اختیار سازمان بهزیستی قرار دهد نداشت و ما نمی توانستیم این یارانه را در اختیار موسسات و مراکز نگهداری از معلولان، بیماران روانی مزمن یا شبه خانواده ها قرار دهیم.البته باید اشاره کنم طبق بررسی های انجام شده ما، 60 درصد از قیمت تمام شده را به این افراد پرداخت می کنیم، 40 درصد را خودشان از طریق خیریه های جمعی و موسسات هیات امنایی دریافت می کنند. با توجه به نداشتن بودجه کافی چطور شد که به صورت یکجا و در فاصله زمانی کوتاه این معوقه ها پرداخت شد؟ چند روز قبل در سالروز شهادت حضرت فاطمه،دکتر نوبخت دیداری از یکی از مراکز داشت و در این دیدار با برخی مشکلات مسئولان نگهداری معلولین آشنا شد.از جمله اینکه یارانه ها به موقع پرداخت نمی شوند و تقریبا سه ماه بود که پرداخت نکرده بودیم.همان روز پرداختی یک ماه از یارانه ها را انجام دادیم و دو ماه بعد سازمان برنامه و بودجه 150 میلیارد را به صورت یکجا در اختیار ما قرار داد که ما هم همان شب لیست استان ها را دریافت کردیم و روز بعد در اختیار استان ها قرار دادیم تا به امید خدا پرداخت شود. مبلغ دقیق یارانه هایی که به خانواده ها تعلق می گیرد چقدر است؟ مبلغ مشخصی نیست.این یارانه ها بر حسب نوع معلویت و بیماری ها محاسبه می شود. در مراکز شبه خانواده نفری 380 هزار تومان،مراکز روزانه اوتیسم 350 هزار تومان، مراکز توانبخشی شبانه روزی 600 هزار تومان، مراکز نگهداری معتادین و بیماری های روانی مزمن حدود 600 هزار تومان.اما بعضی مراکز درجه یک و درجه دو هستند که در مراکز درجه دو 550 هزار تومان است. مراکز نگهداری از سالمندان شبانه روزی، 600 هزار تومان و روزانه ها 350 هزار تومان محاسبه شده است. خانواده ها می گویند ماهیانه فقط 50 هزار تومان از بهزیستی دریافت می کنند. این رقم برای کاردرمانی و توان بخشی کودکان معلول بسیار رقم پایینی است. این مبلغ برای نگهداری معلولین نیست. این مبلغ جهت معلولانی است که از سازمان مستمری می گیرند و نیاز به نگهداری و مراقبت شبانه روزی ندارند. برای مثال یک خانمی سرپرست خانوار تحت حمایت و مستمری بگیر ماست که اگر این افراد یک نفره باشند قبلا 53 هزار تومان مستمری دریافت می کردند، اما از اول فروردین 96 تک نفره ها 148 هزار تومان، دو نفره ها 250 هزار تومان، سه نفره ها 325 هزار تومان،چهار نفره 420 هزار تومان و خانواده های بالای پنج نفر 460 هزار تومان شده است. روز گذشته مدیر یکی از موسسات گفتند همچنان این مستمری 50 هزار تومان است و ابراز امیدوری کردند که قرار است امسال این مبلغ بیشتر شود. این موضوع را تکذیب می کنم. این افراد تا ماه گذشته 53 هزار تومان از بهزیستی می گرفتند و 94 هزار تومان هم از سازمان هدفمندی یارانه ها دریافت می کردند.البته از ماه بهمن کل 148 هزار تومان را سازمان بهزیستی پرداخت می کند. به این ترتیب که پول هدفمندی یارانه ها هم در اختیار سازمان بهزیستی قرار می گیرد و بهزیستی به صورت یک جا پرداخت می کند. این پول برای 550 هزار نفر جمعیت تحت پوشش و 1 میلیون و 500 هزار نفر تحت پوشش کمیته حضرت امام بر این اساس تقسیم بندی می شود. چنانچه اگر خانواده ای که یک نفره است کمتر از 148 هزار تومان دریافتی داشته باشد،سازمان مکلف است تا مبلغی که کسر شده را به او پرداخت کند. اکثر این خانواده ها موظف به پرستاری بیش از یک معلول هستند که معلولان عموما یک بیماری یا چند بیماری هم دارند. این مبلغ برای تامین داروها هم کفاف نمی دهد با علم به این موضوع که عمدتا تمکن مالی هم ندارند این مبلغ پرداخت می شود؟ قبول دارم اکثر کسانی که معلولی در خانه دارند، مشکلات زیادی در رابطه با درمان، نگهداری و تامین هزینه های جاری دارند. اگر کمیسیون تشخیص دهد که معلول شرایط ویژه ای دارد و به همین دلیل باید به طور خاص نگهداری شود و خانواده هم آمادگی این را دارند که به جای سپردن معلول در مراکز نگهداری شبانه و روزانه، در خانه از عزیزشان نگهداری شود، سازمان موظف است همان پرداختی که به مراکز می دهد به خانواده پرداخت کند. موضوع بعدی که باید به آن اشاره کنیم بحث زباله گردی و جمع آوری زباله توسط کودکان است. همچنان کودکان نقش زیادی در جمع آوری، تفکیک و حتی سوزاندن زباله از سوی پیمانکاران شهرداری ایفا می کنند. با توجه به اینکه امروز بهزیستی با شهرداری و شورای شهر تهران همسو است اما هیچ اقدام مثبتی نه از سوی شهرداری و نه از سوی سازمان بهزیستی در رابطه با جمع آوری و ساماندهی این کودکان دیده نمی شود. دلیل این انفعال چیست؟ در اینجا چند مشکل وجود دارد. یکی از مشکلات این است که بر اساس قانون، شهرداری موظف است مکان مناسبی را در اختیار بهزیستی قرار دهد و تربیت،آموزش و برگشت به چرخه تحصیل هم به عهده سازمان بهزیستی است.این معضلات تبدیل به یک سیکل تکراری شده است. ما یک سری خلاءهای قانونی هم داریم. برای مثال شما فردی را در خیابان به عنوان زباله گرد یا کودک کار یا هردلیل دیگر بیش از 3 یا 4 بار پذیرش می کنید، اما غروب یا شب که می شود پدر یا سرپرست بچه تقاضای برگشتن بچه را می کند که در این صورت،عملا ما نمی توانیم به دلیل سرپرست داشتن و قانون مالکیت پدر بر فرزند کاری کنیم.اگر آمار تهران را ببینید متوجه می شوید بیش از 64 درصد بچه ها تابعیت ایرانی ندارند و باز از افرادی که تابعیت ایرانی دارند هم حدود 60 درصد خارج از تهران سکونت دارند. این مسائل باید حل شود. بارها نامه نوشتیم هم به دادستان عمومی و انقلاب شهر تهران و هم به دادستان کل کشور هم به وزارت امور خارجه که اگر کودکی را با یک مشخصه و ویژگی برای چند بار پذیرش کردیم و دیدیم خانواده کودک صلاحیت نگهداری ندارد، دو سال یا حداقل شش ماه تا یک سال تحت حمایت و نگهداری سازمان بهزیستی باشد و ما نسبت به آموزش و تربیت پذیر بودن کودک و حتی کمک به والدین اقدام کنیم. اما تاکنون نتوانسته ایم و قانون با ما همکاری نکرده است. اگر خانواده ای سالم بود و صلاحیت نگهداری از کودک را داشت اما فقط مشکل مالی باعث این شده تا کودک در خیابان کار کند چه اقداماتی انجام می دهید؟ سازمان بهزیستی و شهرداری تعهد دارند اگر کودکی به دلیل نداشتن تمکن مالی خانواده روانه خیابان شده اند کل خانواده را تحت پوشش قرار دهند و تمام تلاشمان را کنیم که اقدامات لازم جهت رفع مشکل خانواده را انجام دهیم. لااقل امکانات برای حداقل معیشت کودک و خانواده را فراهم کنیم.اگر خانواده ای چهار نفره است حداقل 460 هزار تومان برایشان در نظر گرفته ایم. کمیته امداد هم قرار است همین روش را پیاده کند. چیزی که کار را سخت می کند این است که کمبودهای قانونی دست و پا را می بندد. این کمبودهای قانونی چه زمانی رفع می شود؟ در مبحث کودک آزاری هم بارها شاهد این بودیم که قانون اجازه انجام فعالیت ها را نمی دهد. به صورت مکرر پیش آمده کودکی به خاطر همین کمبود های قانونی از دست رفته یا صدمات غیرقابل جبرانی از نزدیک ترین افراد خانواده خودش خورده است. چه به لحاظ خشونت چه به لحاظ بیگاری کشیدن و چه به لحاظ تعرض علیه بدنش.مثلا برای مددکار مشخص شده که کودک تحت خشونت قرار گرفته اما چون قانون از او حمایت نمی کند کاری نکرده و کودک بعد از مدتی از دست رفته است. تا چه زمانی کمبود ها و نا کارآمدی ها باید با این موضوع که خلا قانونی داریم توجیه شوند؟ طی چند جلسه که در شورای امنیت ملی استان تهران برگزار شده، قوه قضاییه تعهد داده است تا راهکارهای حقوقی را بررسی کند و تلویحا پذیرفته اند تا پایان سال هم نتیجه را در اختیار سازمان های مرتبط قرار دهد که برای سال جدید راهکارهای حقوقی و قضایی مشخص شده داشته باشیم و این مجوز را در اختیار سازمان بهزیستی و سایر مراجع ذی صلاح قرار دهند تا بتوانیم اقدامات لازم در خصوص این کودکان را انجام دهیم. چند سال می شود که قرار است این راهکارها داده شود و به نوعی مددکاران ضابط قانونی شوند،اما همچنان هیچ فعالیت مفیدی در این مورد صورت نگرفته است. به این دلیل که قانون حمایت از کودکان هم هنوز مصوب نشده و همین عدم تصویب قانون"حمایت از حقوق کودکان" بخشی از کار ما را سخت کرده است. اگر این قانون تصویب شود و دستورات قضایی هم صادر شود،با دست بازتر می توانیم به موضوع کودکان و بخش های حمایتی وارد شویم. در این صورت مددکار می تواند بدون طی کردن روال قضایی و اجازه دادگاه،ضابط قانون شود و در شرایط آزار با صلاحدید خودش، کودک را از خانه متشنج خارج کند؟ یک مددکار تا موقعی که حکم قضایی دارد،موظف و مکلف به نگهداری از کودک است.هر پذیرش و ترخیص فقط با حکم قضایی امکانپذیر است.این مسئله در همه موارد از جمله کودکان کار و خیابان هم صدق می کند و تنها مختص پرونده های کودک آزاری نیست.به تازگی سامانه هوشمندی طراحی شده که ویژگی های هر فردی که پذیرش می شود داخل سامانه ثبت می شود.حالا اگر یک کودک چند بار با مشکلی که دارد در سامانه ثبت شود مشخصا بیشتر تحت حمایت قرار خواهد گرفت. بیشترین سهم و اقدام را در شناسایی و جمع آوری کودکان کار، کودکان مورد خشونت قرار گرفته و حتی در مسئله کارتن خوابی و اعتیاد،مددکاران بخش خصوصی و ان جی او ها دارند. چرا این کار به این افراد محول شده و دولت اقدام خاصی انجام نمی دهد؟ به این دلیل که نگاه این گروه ها بیشتر نگاه اجتماع محوری است. ما به دنبال این هستیم که بتوانیم پذیرش را هم به عهده گروه های مردم نهاد قرار دهیم تا نیروهای انتظامی.اگر این گروه ها شناسایی کنند یا به مددجو آموزش دهند کارایی بیشتری دارد و موفقیت بیشتری کسب می کنیم. با کمک گروه های مردم نهاد کمتر شاهد موضوع زباله گردی یا کار کودکان هستیم. با این حساب چرا به ان جی او ها قدرت بیشتری داده نمی شود؟ چرا هیچ ارگانی از آنها حمایت نمی کند؟ بارها همین تعلل در حکم قضایی باعث شده خانواده کودک متواری شوند و عملا نجات کودک امکان ناپذیر شده است. وقتی قوه قضایه اصل موضوع را پذیرفته و موضوع کودک آزاری را رها نکرده،یعنی به تمام این جوانب فکر کرده استدادستانی در حال تلاش برای این است که حکمی صادر کند تا قوانین با شرع، عرف و یا قوانین قبلی مغایرت نداشته باشد. مورد دیگر وزارت امور خارجه است. وقتی بیش از 60 درصد ورود غیرقانونی به کشور داریم یا کسی که پاسپورت غیرقانونی دارد و بارها از کشور اخراج شده کاملا مشخص است،صلاحیت ماندن در کشور را ندارد.این موضوع هم باید حل شود تا اثر بخشی ارگان هایی که اقدام و عمل می کنند مثل بهزیستی و شهرداری خروجی خوب و قبل قبولی داشته باشد تا این سیکل تکرار نشود. قوانین تکمیلی برای دادن اختیارات بیشتر به ان جی او ها در دست تدوین است. مسئله دیگری که زمان خودش بسیار خبر ساز شد اما حالا چند وقتی می شود که شامل مرور زمان و فراموشی شده و دیگر کمتر کسی به آن توجه دارد قانون ازدواج با فرزند خوانده است. نظر شخص شما به عنوان بالاترین مقام بهزیستی در خصوص این اتفاق عجیب و مغایر با قوانین بین المللی حقوق کودکان چیست؟ من با این قانون از پایه و اساس مخالفم.از نظر من این موضوع اخلاقی نیست.این قانون اگر تصویب شود،باب سوءاستفاده،بهره کشی و گرایش به اینکه هر کسی سمت این کار غیراخلاقی برود رادر کشور باز می کند.هم به لحاظ شرعی و هم به لحاظ اخلاقی زشت و قبیح است.همچنین تصویب این قانون باعث می شود ما اصل قضیه که حمایت از توانمند سازی،جامعه پذیر کردن این افراد و بازگشت به زندگی عادی بر اساس نشاط و شادابی است را از یاد ببریم. این مسیر به بیراهه می رود و شاید نتوانیم بعدها این قانون را جمع کنیم. تصویب این قانون می تواند سایر قوانین را هم زیر سوال ببرد و مشکل ایجاد می کند و اصلا نباید اجازه این کار را بدهیم.حتی نباید به آن ورود کنیم؛چرا که جنبه نیکوکارانه و خیرخواهانه افراد را از بین می برد و زندگی شرافتمندانه با وجود این مسئله کار سختی می شود. این قانون در اصل از کجا آمد؟ تصویب این قانون به کجا رسید و احتمال اینکه قانون تصویب شود چقدر است؟ نمی دانم این قانون ابتدا از کجا آمده اما می دانم در حال حاضر در مجلس است و احتمال رای آوردن آن بسیار ضعیف است و عملی نخواهد شد. بارها به صورت شخصی با دفتر روزنامه تماس گرفته شده و حتی در نشستی که ماه گذشته در مورد عملکرد اورژانس اجتماعی برگزار شد، زنانی که مورد خشونت خانگی قرار گرفته اند اعلام کردند در بعضی از ساعت های شبانه روز به شکایت ها و اعلام خشونت ها واکنشی نشان داده نشده است یا گفته شده که به اندازه کافی نیرو و ماشین برای کمک کردن به خصوص در شب هنگام در دسترس نبوده است. با توجه به اینکه بیشتر این زنان برای گزارش خشونت خانگی از فرصت های لحظه ای جهت تماس استفاده می کنند و باید بهترین رفتار در لحظه اتفاق بیفتد،چرا در برخی شرایط این موضوع حساس به درستی رسیدگی نمی شود؟ اورژانس اجتماعی چند تیپ دارد. در مراکز استان ها به صورت شبانه روزی فعال است.این موضوع که بگویند ماشین نداریم یا شرایط رسیدگی به اعلام شکایت را نداریم محال است. شما با یکی از مراکز اورژانس اجتماعی تماس بگیرید و ببینید که چه پاسخی می دهند. (همان موقع با سامانه 123 تماس می گیرم و از زنی که پشت خط است می پرسم اگر در برخی ساعات شبانه روز با شما تماس گرفته شود و کسی اعلام شکایت کند سریع به شرایط رسیدگی می شود؟ زن می گوید: ساعت کاری اورژانس اجتماعی از 7 تا 19 است،اما در ساعت های خارج از کار هم اگر مورد اورژانسی باشد نیرو فرستاده می شود. هم ماشین داریم. هم نیرو داریم. می پرسم یعنی در مراکز آنقدر نیرو وجود دارد که برای مثال اگر در یک منطقه 5 مورد خشونت گزارش شود تمام موارد را رسیدگی کنند؟ می گوید خیر در این حد( 5 مورد) نیرو نداریم! بندپی در ادامه می گوید:ببینید اورژانس اجتماعی هشت سال تعطیل شده بود. از سال 78 با مداخله در رفع بحران های فردی و اجتماعی مجددا شروع به کار کرد. از سال 78 تا 94 با حداقل امکانات کار می کرد. قبل از سال 96 در 17 سال ما فقط 190 واحد داشتیم و تنها در سال 96 یکباره 150 اورژانس راه اندازی کردیم. برای هر کدام از اورژانس های جدید هم 8 نفر مددکار استخدام کردیم. این موضوع که می گویید با کمبود نیرو مواجه هستیم مثل این است که بگوییم در حوادث جاده ای که 30 نفر مصدوم شدند نمی توان همه افراد را به جایی رساند! استثناها را نگاه نکنید که مثلا به چند نفر رسیدگی نشده است. برای یازده شهرستان استان تهران اورژانش راه اندازی کردیم و باید زمان بگذرد تا بتوانیم به اصطلاح جا بیفتیم.ماشین ها را از خارج وارد کردیم تا جهت رو به رشدی داشته باشیم.امیدواریم در چند سال آینده تمام الزامات را رعایت کنیم. بعد از اینکه زنان تماس می گیرند و توسط اورژانس اجتماعی مددکاری می شوند، به خانه های امنی که در نظر گرفته شده فرستاده می شوند. بماند که خانه های امن بسیار محدود هستند،اما بعد از گذشت چند ماه باید از مکان های مشخص شده هم بیرون بروند و به زندگی عادی بازگردند و دراین زمان حکمی که برای همسر زن بریده شده تمام شده است. چه حمایتی برای این زنان در نظر گرفته می شود؟ چون بیشتر این زنان از نداشتن حامی رنج دیده اند و مجبورند دوباره به همان خانه بازگردند و وارد چرخه خشونت می شوند. در این صورت،بسته های حمایتی بهزیستی برای این زنان شامل چه چیزهایی می شود؟ چند وقتی می شود که تمام محدودیت ها را برای زنان خشونت دیده که تحت حمایت بهزیستی هستند برداشته ایم. اگر تا اطمینان حاصل نکنیم که فرد به لحاظ اقتصادی خودکفا نشده یا در این چند ماه نتوانستیم مهارت یا توانمندی شغلی در او ایجاد کنیم و یا خانه ای را به عنوان سرپناه برایش در نظر نگیریم،محال است او را ترک کنیم. چون زنی که به ما مراجعه می کند قطعا حمایتگر ندارد و اگر کمک بهزیستی هم قطع شود،این فرد یا به راه غیر درست کشیده می شود یا دوباره به خانه همسرش باز می گردد. طی زمانی که مددجو در مراکز حضور دارد،چند اتفاق برایش رخ می دهد.اول اینکه تیم ممدکاران با شوهر یا والدین او صحبت می کنند. قدم بعدی آموزش توانمندی صورت می گیرد و تیم دیگری روی نیازهای صیانت از فرد و اجتماعی و فرهنگی مددجو کار می کنند.اگر مشخص شود سازمان،خانه ای برای مددجو رهن می کند و او توانایی و حرفه ای دارد که از طریق آن به تنهایی امرار معاش کند،ما اصراری نداریم که بگوییم برود. هزینه ها از کجا تامین می شوند؟ ما متولی هستیم و موظفیم که هزینه های نگهداری را پرداخت کنیم.این افراد بی پناه و فاقد یک سرپناه و حامی هستند. اگر این افراد رها شوند تنها به خودشان آسیب نمی زند.ممکن است خودکشی کنند یا اسیر آسیب های دیگر مثل فحشا یا فروش مواد مخدر شوند.ما تلاش می کنیم خانه های سرپناهی را برای زنان و دختران ایجاد کنیم تا شاهد دیدن آسیب های بیشتر نباشیم.

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه