ارسال به دیگران پرینت

حدود ۱۰ سال قبل، عصر سه‌شنبه آخر سال به یک ایستگاه آتش‌نشانی رفتم و شب همان‌جا ماندم

| در آن چند ساعت چیزهایی را به چشم دیدم که همیشه خجالت کشیدم در جایی بنویسم.

حدود ۱۰ سال قبل، عصر سه‌شنبه آخر سال به یک ایستگاه آتش‌نشانی رفتم و شب همان‌جا ماندم

۵۵آنلاین :

در آن چند ساعت چیزهایی را به چشم دیدم که همیشه خجالت کشیدم در جایی بنویسم.

هنگام غروب، آتش‌نشان‌ها چراغ گردان سقف وانت ایستگاه را باز کردند.

وقتی علت را پرسیدم، گفتند: «بعضی‌ها در شب چهارشنبه‌سوری به هر وسیله نقلیه‌ای که چراغ گردان دارد، نارنجک پرتاب می‌کنند.»

این، یک حقیقت است.

قشری در جامعه ما وجود دارد که هیچ سازمانی مسؤولیت آموزش آنها را جدی نگرفته و چنان بدسرپرست بوده‌اند که از قبل راه‌های نادرست پرورش یافته‌اند.

آنها هیچ دانش و هنر و مهارتی ندارند و با انجام رفتارهای ضد اجتماعی تلاش می‌کنند تا عقده‌های خود را تخلیه کنند.

همین قشر وقتی به فیس‌بوک و اینستاگرام دسترسی پیدا کردند، به ایجاد ناامنی در فضای مجازی پرداختند و علاوه بر انتشار پست‌ها و کامنت‌های بی‌ارزش، هزل، مبتذل و توهین‌آمیز، هر از گاهی حتی آبروی ملت را می‌برند.

نه صداوسیما و نه آموزش و پرورش، هیچ‌وقت برای اصلاح این قشر اقدامی انجام نداده‌اند و حتی خودشان در پدید آوردند آنها نقش داشته‌اند.

از سوی دیگر سکوت و انفعال مردم و رسانه‌ها در مقابل این افراد، وضع را بدتر کرده و جمعیت‌شان روز به روز بیشتر می‌شود.

هر جامعه‌ای وظیفه دارد از امنیت و آسایش خودش دفاع کند، اما در ایران مردم و رسانه‌ها فقط از «دولت» و «مسؤولان» چنین انتظاری دارند و خودشان هرگز تمایلی به کمک کردن ندارند.

به همین دلیل است که اپراتورهای موبایل از تولیدکنندگان محتوای مبتذل و بی‌ارزش حمایت می‌کنند تا مردم برای تماشای آن حجم اینترنت بسوزانند و در واقع خودمان در حال نابود مردن فرهنگ و آینده خودمان هستیم و به آن پول تزریق می‌کنیم.

نارنجک و ترقه چهارشنبه‌سوری که منجر به مرگ، قتل و آسیب‌های جسمانی و روحی می‌شود، در نتیجه بی‌تفاوتی جامعه نسبت به وضعیت خودش رخ می‌دهد.

در گذشته مردم برای جشن گرفتن آخرین سه‌شنبه سال از روی یک بوته کوچک آتش می‌پریدند.

امروز ما کمد و کاناپه چهار نفره و اتومبیل را به آتش می‌کشیم و تخت‌های اورژانس بیمارستان سوانح سوختگی پر می‌شود، اما زمانی که کسی اعتراضی می‌کند، با خشم می‌گوییم: «همین یه شادی را داریم، همین را هم می‌خواهید از مردم بگیرید؟»

شادی واقعی برای زمانی است که یک مادر در آخرین روزهای سال فرزندی را که در رحم خود دارد، از دست ندهد.

شادی یعنی نارنجک و ترقه و آتش‌افروزی؟

شادی یعنی پریدن ترکش داخل چشم و از دست دادن بینایی؟

شادی یعنی تبدیل کردن شهر به منطقه جنگی؟

شادی یعنی پرتاب نارنجک به سوی نیروهای امدادی؟

کسانی که شادی مردم را محدود کردند، آموزش و پرورش، صداوسیما، رسانه‌ها و خود مردم مقصر این وضعیت هستند.

این که ما قرار است امشب جشنی برپا کنیم که با کشته و مصدوم همراه خواهد بود.

شاد باشید!

فرورتیش رضوانیه

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه