ارسال به دیگران پرینت

دکمه سردست‌ها و پروستات رئیس فیفا

| از سراستنلی راس تا اینفانتینو، چهار تاجدار بزرگ فیفا به ایران آمده‌اند که به غیر از اولی، از همه‌شان استقبال رسمی شاهانه‌ای به عمل آمده و پریزیدنت‌های فوتبال جهان آنگاه به وقت بازگشت به تخت سلطنت خود،‌ بادی به غبغب انداخته و فرعون‌وار به برج و باروی خود بازگشته‌اند.

دکمه سردست‌ها و پروستات رئیس فیفا

۵۵آنلاین :

فرهنگستان فوتبال ـ مطلب زیر به قلم «ابراهیم افشار»، به سفر رؤسای فدراسیون جهانی فوتبال(فیفا) به ایران پرداخته است. از سر استنلی راس تا اینفانتینو و ماجراهایی که آن‎ها در ایران داشته‎اند. این مطلب را در ادامه می‏‌خوانید:

۱- از سراستنلی راس تا اینفانتینو، چهار تاجدار بزرگ فیفا به ایران آمده‌اند که به غیر از اولی، از همه‌شان استقبال رسمی شاهانه‌ای به عمل آمده و پریزیدنت‌های فوتبال جهان آنگاه به وقت بازگشت به تخت سلطنت خود،‌ بادی به غبغب انداخته و فرعون‌وار به برج و باروی خود بازگشته‌اند. مردانی لبریز از محافظه‌کاری‌ها و خویشتن‌داری‌ها که پروتکل سفرشان را «لبخندهای شیکان پیکان» تشکیل می‌داد، نه همذات‌پنداری با عشاق دلخسته‌ی تماشاگران خون به دل کشورهای مدعو و ادراک دردهای واقعی آنها. از میان تمام این رؤسا، تنها یکی‌شان می‌شود سراستنلی راس که هنگام سفر به ایران، قبل از هرچیزی به ملاقات با پیر دِیر فوتبال ایران - دکتر اکرامی- شتافت و دو رفیق قدیمی درباره فلسفه فوتبال معانقه‌ها کردند. الباقی اگر قالیچه‌ای یا تابلوفرشی ابریشمین با نقش‌های اسلیمی برده‌اند دردی از فوتبال بومی را دوا نکرده‌اند. گیرم این دو آخری نهایتش در پشت پرده‌ها سگرمه‌ای هم تحویل مقامات بلندپایه محلی داده‌اند که حضور زنان در ورزشگاه‌ها را از راه مسالمت‌جویی حل کنند یا نکنند. هنوز آن تصویر قدیمی که سِر استنلی رئیس فیفا با دکتر اکرامی و دکتر برومند و دکتر خسرو غفاری، چهارتایی پشت یک میز ساده چوبی نشسته و در حال گپ زدن‌اند به هزارتا از لبخندهای توخالی آقای اینفانتینو یا بلاتر در لژ ورزشگاه آزادی می‌ارزد. در پایان همان دیدار بود که «مستر راس» از فرط ارادتمندی‌اش، دکمه سردست‌های طلایی خود را به باشگاه‌دار نازنین ایرانی اهدا کرد و برگشت. نمی‌دانم آن سردکمه‌ها اکنون کجا هستند و چرا ایران یک موزه فوتبال ندارد که همه این یادگاری‌ها را بگذارد تویش و درش را سه قفله کند؟

۲- هرگاه عکس استنلی را در مراسم قهوه‌خوری دکتر اکرامی می‌بینم صمیمیت از سر و رویشان می‌بارد. از همان روز اول که اکرامی برای سر درآوردن از معادلات مدرن تشکیلات نوین فوتبال بریتانیا به لندن رفت تا در بازگشت خود به وطن، برای فوتبال روستایی ما نسخه بپیچد، روابط عمیق آن دو مرد آغاز شد. آن زمان‌ها استنلی در پست ریاست فوتبال انگلیس کار می‌کرد و کارت ویزیتش برای عباس آقا به منزله یک کلید مشکل‌گشا بود که او را به تمامی میدان‌ها و رختکن‌ها و استادیوم‌ها و باشگاه‌های معتبر راه دهند. این روابط صمیمانه که در طول زمان ارتقا یافت و جلوه‌ای دوستانه به خود گرفت، فقط به خاطر آن قالیچه کوچکی نبود که دکتر برای چشم‌روشنی به فدراسیون فوتبال انگلیس برده بود و تا سال‌های سال در موزه فوتبال لندن از آن نگهداری می‌شد (آن قالیچه‌ی فوتبالی خوش‌بافت یادگاری، از منزل استنلی سر درنیاورد بلکه در موزه فوتبال انگلیس به نمایش گذاشته شد) رابطه جدی این دو مرد از زمانی آغاز شد که استنلی در وجود هیبت اکرامی، چهره یک مرد فناشده، شیفته و خدمتگزاری را دید که می‌خواهد سنگ بنای فوتبال توسعه‌یافته یک کشور مشرقی را به تنهایی بر دوش بکشد و از فضیلت فوتبال برای رستگاری جوانان جامعه‌اش استفاده کند. او مناصب دولتی دکتر اکرامی را بلد بود و می‌دانست که او چه در نقش مدیرکل وزارت معارف و چه در پست قائم‎مقامی سازمان جوانان شیر و خورشید و یا در نقش مشاور بنیاد آمریکایی خاور نزدیک و یا در منصب یک باشگاه‌دار ریاضت‌کش ایرانی، انسانی شریف و خلاق و اخلاق باورست. این همان مردی بود که چهل سال قبل از ابداع «فیرپلی» در فیفا، خود مبدع نوعی اخلاق‌گرایی داخل میدانی بود و به ستاره‌هایش دستور داده بود که توپ حتی وقتی که به نفع حریف به اوت رفت باید آن را از روی زمین برداشته و تقدیم یار مقابل کنید. سراستنلی راس می‌دانست که حریفش کیست و برای همین هم بود که در لندن یا در تهران ابایی از این نداشت که قهوه‌خوری و دیده‌بوسی با او را به حضور تشریفاتی در فدراسیون فوتبال ترجیح دهد و برای معاشرت با او پیشقدم می‌شود.

۳- از این چهار قالیچه‌ای که به رؤسای فیفا در تهران داده‌اند حالا نمی‌دانم آن قالیچه نقش اسلیمی در موزه فوتبال لندن چه جایگاهی را کسب کرده است اما من سال‌ها به دنبال یافتن بافنده‌اش بودم که یک زندانی قدیمی به نام مشیری بود. مردی که دو سال تمام روی قالیچه‌ای در قطع ۱۲۰ سانتیمتر در ۸۵ سانتیمتر کار کرده بود تا نماد «سه شیر» را به عنوان علامت فدراسیون فوتبال انگلیس ببافد و به عباس آقا تقدیم کند که در مراسم بزرگداشت صدسالگی فوتبال انگلیس به«سر استنلی راس» (رئیس سابق همین فدراسیون و رئیس بعدی فیفا) اهدا کند. قالیچه‌ی دستبافی که نقش‌اش در توسعه فوتبال ایران قابل پرده‌پوشی نبود. با همین هدیه، و صد البته پشتکاری وحشتناک بود که عباس آقا در انگلستان مهمان شخصی «سر استنلی راس» شد و این رفاقت حدود پنجاه‌سال به طول انجامید.«سِر» در لندن کارت ویزیتش را برای او امضا کرد و عباس آقا هرجا که رفت آن را نشان داد و از هفت دولت آزاد شد. هم می‌توانست بین دونیمه‌ها به رختکن تیم‌های بزرگ انگلیس- از جمله آرسنال و چلسی- برود و نحوه کوچینگ مربیان معروف این تیم‌ها را یادداشت کند و هم در جلسات رسمی و غیررسمی فدراسیون انگلیس راه می‌یافت و نیز با همین سفارش مکتوب مستر راس بود که عضو افتخاری تیم «میدل اسکس» شد و به عضویت رسمی مربیان فوتبال لندن درآمد. پشت‌بند این قضایا بود که عباس آقا به عنوان مدرس و سخنگوی داوران خاوردور نیز برگزیده شد و چندین سال متوالی برای انجام کارهای مدیریتی و هماهنگی، به کشورهای خاور دور مسافرت و داوران آسیایی را هدایت و راهنمایی کرد. عباس آقا با اخذ درجه بین‌المللی داوری به ایران برگشت و کلاس‌های بسیاری برای هم‌وطنانش برگزار کرد. قاطعانه بگویم که لذت فلسفی و تربیتی فوتبال با مرگ دکتراکرامی‌ها به فنا رفت.

۴- میزبانی از استنلی راس اما با تشریف‌فرمایی هاوه لانژ، بلاتر یا اینفانتینو به تهران توفیر داشت. هاوه لانژ هم‌زمان با آخرین نفس‌های تیم ملی فوتبال ایران برای صعود به جام جهانی ۱۹۹۸ به ایران آمد. این‌بار نیز داریوش خان قالیچه‌ای زیربغلش گذاشت و سر همین بخشیدن از خوان کرم بود که خیلی‌ها بادی به غبغب انداختند و گفتند فیفا محرومان و اخطاری‌های تیم ملی ایران در بازی‌های حساس پلی‌آف را بخشیده است. گیرم آن قالیچه مثل قبلی‌ها به موزه فوتبال لندن راه نیافت و پذیرایی منزل هاوه لانژ را زینت داد. لابد داستان پروستات رئیس فیفا در تهران را شنیده‌اید که او باید دم به دقیقه به دستشویی می‌رفت. اما بدبختی این بود که وقتی همان اول کار تقاضای دستشویی کرد، مدیران هتل معروف تهران اعلام کردند که تا اطلاع ثانوی دستشویی‌ها خراب است! آن لحظه باید داریوش خان را می‌دیدید که در چه هول ولایی افتاده است. او حاضر بود همان‌جا مهندس بیاورد و برای او دستشویی سیار بسازد اما بالاخره هر چه که بود کار رئیس فیفا را ساخت و از همان‌جا هم شایع شد که هاوه لانژ قهر کرده و می‌خواهد از ایران برود. اما او نرفت و برگشتنی، تابلو فرش نفیس داریوش خان را برد زد به دیوار اتاق نشیمن منزل اشرافی‌اش و هرگاه که به یک ایرانی بر خورد، اعلام کرد که من و خانواده‌ام همیشه به یاد شماییم. اگر استنلی راس مستقیم به دیدار رفیق قدیمی‌اش در تهران می‌رفت و با او قهوه می‌خورد، هاوه لانژ طی مدت زمان اقامتش در ایران تحت تأثیر افتتاحیه بازی‌های کشورهای اسلامی در ورزشگاه آزادی قرار گرفت. داستان قالی‌ها و پسته‌ها همیشه سرسلسله‌داران فیفا را به لبخندی مرسوم مهمان کرده است اما در باب قواعد و پروتکل‌های لاکردار دنیای امروز فوتبال، حس آرمان‌پروری را باید دور ریخت. آنها امپراطوران واقعی کهکشان‌هایند و قدرتی به مراتب بیشتر از سازمان ملل دارند. پس سکوتشان هم از سکوت سازمان مللی‌ها ارج و قرب بیشتری دارد.

۵- نه تنها هاوه لانژ که بلاتر هم وقتی در آبان ۱۳۹۲ به دعوت فدراسیون فوتبال ایران در سفر یک روزه‌ای به تهران آمد و از همایش بین‌المللی علم و فوتبال در تهران دیدن کرد - و سپس به دیدار پرزیدنت مملکت رفت- گل از گل‌اش شکفته بود. حداقل دم بلاتر گرم که در دیدار خود با معصومه ابتکار و علی لاریجانی از رفع ممنوعیت حضور زنان در استادیوم‌های ایران چیزی گفت و سیاستمدارانه تأکید کرد که با اینکه قصد دخالت در امور داخلی ایران را ندارد، اما از این تبعیض ناخرسند است. آیا اینفانتینو با آن لبخندهای کج و کوله و آن اشتیاق تصنعی درباره دیدارش از تهران، با دردهای فوتبالی سرزمین‌های زیرمجموعه‌اش آگاه شده است که حتی در حد بلاتر، زبان به شکوه یا تمنا بگشاید و گره‌های سیاسی فوتبال در سرزمین پرشیا را بگشاید؟ طعم بادام‌خوری هم‌زمان با دربی در لژ بزرگان البته همیشه شیرین است اما کاش گاهی بادامی نیز در آن میانه، تلخ بود و تا هرچه نابدتر آدم را می‌سوزاند!

منبع : خبرآنلاین
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه