مادران مرگ، مادران زندگی

۵۵آنلاین :

شاید داعش برای جهان فرزند نامشروع سیاستها و فرهنگهای غلطی باشد که خواسته یا ناخواسته در مقابل امنیت و منافع سایرین با دشمهای به دست، سینه سپر کرده است؛ اما هستند کسانی که همه هیبت تلخ و گزنده داعشیها پیش چشمانشان رنگ باخته و از پس شمشیرهای خونین و کلامی که آغشته به تهدید و خشونت است، به دنبال چشمان آشنای کسانی میگردند که روزی فرزندانشان بودند. مادرانی که داعش را نه به مثابه سربازانی متحجر و سنگدل و از خودبیگانه، که به عنوان فرزندان شکستخورده و منحط خود میشناسند که راه خانه را گم کردهاند. داعشی که نه از ترس، بلکه از رنج لرزه بر اندامشان میاندازند. «جولی لافه» و «امیلی کیسی» دو خبرنگار و عکاس آمریکایی هستند که به چهارنقطه جهان سفر کردهاند، تا پای صحبتهای مادرانی بنشینند که فرزندانشان اسلام را نه در کلام مهربانی پیامبر، بلکه در تروریسم و انتحار جستوجو کرده اند:

در شهر «کالگری» واقع در یکی از ایالتهای کانادا میان تمرینات فوتبال و ساعتهای شغل حسابداریش و غذاخوری مختصر همراه با همسایگان، «کریستین بودرو» هرلحظه را به تماشای ویدیوهای گروه داعش میگذراند. او در زیرزمین خانهاش در حومه شهر در اتاقی که پیش از این به پسر بزرگش، «دامیان» تعلق داشت، مینشیند و مشغول تماشای مردانی میشود که با اسلحههای بزرگ مانند نوجوانان ژست میگیرند. درگیریها واعدامها را نگاه میکرد؛ اما کمتر توجهی به خونریزیها داشت، بلکه برروی صورتهای آنها تمرکز کرده بود و تلاش میکرد از پس نقابها، چشمان پسرش را تشخیص دهد.

کپنهاگ: «کارولینا دام» از شدت ترس به مرز جنون رسیده بود. پسرش «لوکاس» هفت ماه بود که به سوریه رفته بود. سه روز پیش او نامهای دریافت کرد که پسرش بیرون از «آلپو» آسیب دیده اما او مجاب شده بود که پسرش مرده است. در آن بعدازظهر او تنها نشسته بود، سرخورده و عصبی. نمیتوانست در مقابل فرستادن پیام به وایبر پسرش مقاومت کند: «پسرم، لوکاس من عاشق تو هستم. دلم برایت تنگ شد و می خواهم در آغوش بگیرمت و ببویمت، دستان نرمت را در دست بگیرم و لبخند بزنم.» یک ماه بعد پاسخی آمد، او لوکاس نبود و نوشته بود: «دستان من را چطور؟ هه هه» دام نمیدانست چه کسی توانسته به تلفن همراه فرزندش دست پیدا کند و وارد حساب وایبر او شود، اما او برای بهدستآوردن این اطلاعات سخت تقلا کرد. ابتدا سعی کرد آرامش خود را حفظ کند، در پاسخ نوشت: « همینطور دستان تو را عزیزم، اما دستان لوکاس را بیشتر.» دام پاسخ گرفت: « میتوانی خبری را تحمل کنی؟» دام در جواب نوشت: « آره عزیزم.» پس از چند ثانیه پاسخ گرفت: « پسرت تکه تکه شده است. »

نروژ: «توریل» که خواسته نامخانوادگیش فاش نشود، خبر مرگ پسرش را از تازه سربازی که برای جنگیدن به عراق فرستاده شده بود، دریافت کرد. اما او سند و مدرک میخواست، به همین دلیل دو دخترش را در ایستگاه قطار اسلو به ملاقات با سرباز فرستاد. او عکسهای درون آیپدش را از نظر گذراند تا زمانی که به عکس «تام الکساندر» تیرخورده که یکی از چشمانش از حدقه بیرون زده بود و روی صورتش آویزان بود، رسید. زمانی که توریل مطمئن شد، به سادگی زمین خورد و تا یک هفته به سختی از جایش تکان خورد. پس از آن کمی قدرت پیدا کرد تا درمقابل آینه بایستد و به خود نگاه کند. او متوجه شد چیزی که در آینه میبیند، دقیقا شبیه چیزی است که احساس می کند، شکسته... مانند یک گلدان.

بروکسل: «صالحه بن علی» دختر مدرن دو مهاجر مراکشی و تونستی که در اروپا متولد شده، در کنفرانسی مرتبط با کمکهای انسانی بود که ناگهان درد شدیدی را در شکمش احساس کرد. او سالها بود که چنین دردی را احساس نکرده بود. صالحه در اینباره میگوید:« دردش مانند زمانی بود که بچهای در شکم داری و هرلحظه منتظر بیرون آمدنش هستی.» پس از آن او به خانه رفت و تمام شب فریاد زد و گریست. سه روز بعد، شوهر او تماسی را از سوریه دریافت کرد که مردی به آنها گفت پسر 19 سالهاشان صبری که عاشق موسیقی جامائیکا و گپزدن با مادرش درباره اتفاقات دنیا بود، در همان روز که صالحه دچار بیماری شدهبود، مرده است. صالحه فهمید همه آن دردها در شکمش عملی درجهت معکوس به دنیا آوردن صبری بوده است. این دردها می خواستند به صالحه بگویند که پسرش در حال مردن است.

این زنان تنها چهار نفر از هزاران مادری هستند که فرزندانشان را به خاطر گروه داعش از دست دادهاند. از 7 سال پیش که جنگ داخلی سوریه آغاز شد، 20 هزار خارجی به سمت عراق و سوریه حرکت کردند تا همردیف اسلامگراهای رادیکال بجنگند. بیشاز 3 هزارنفر از این افراد، از کشورهای غربی وارد قلمروی داعشیان شدند. پس از آنکه این افراد خانه را ترک میکنند تا به جهادیستها بپیوندند، والدینشان نه تنها با هجمهای از اندوهی روبرو میشوند که ناشی از فقدان فرزندشان است، بلکه احساس گناه شدیدی نیز در خود پیدا میکنند و شرمندگی از دوستان و همسایگان دیگر عواقب روبرو شدن با این مسئله است. ضمن آنکه سردرگمی درباره شخصیت کسی که مسبب حضورش در دنیا هستند، باعث میشود به دانستهها و شناخت خود مشکوک شوند. طی یکسال گذشته برخی از مادرانی که در این مسئله همدرد هستند، یکدیگر را یافتهاند و از سر این فقدان رابطهای میانشان شکل گرفته است. چیزی که آنها بیش هرچیز میخواهند، این است که مفهوم اتفاق بیمفهوی که برای فرزندانشان افتاده را پیدا کنند./ ادامه دارد