چرا سلفی خوب است؟
| اولین چیزی که "سلفی" به ذهنمی‌آورد، احتمالا دختری نوجوانی است که بدون توجه به اطراف با لب‌های غنچه کرده با آیفون از خودش عکس می‌گیرد، شاید هم آدم نترسی را به یاد بیاورد که از یک آسمان‌خراش آویزان شده و چیزی با مرگ فاصله ندارد. برخی چنین کارهایی را نمادی از فرهنگ خودشیفتگی می‌دانند و برخی نشانه‌ای از سقوط جامعه. "سلفی" اما بار فرهنگی عمیق‌تری دارد که در قالب این کلیشه‌ها نمی‌گنجد.
۵۵آنلاین :
"آلیسیا الر" در کتاب جدیدش با نام " نسل سلفی" با عبور از کلیشه‌های رایج، سلفی را به شکل شمشیری دو لبه به تصویر می‌کشد، پدیده‌ای که می‌تواند هم منشأ قدرت باشد و هم باعث آسیب‌پذیری. این یکی از ویژگی‌های عصر دیجیتال است.
بر خلاف نظریه‌هایی که سلفی را نشانه خودشیفتگی و مادی‌گرایی می‌دانند، این پدیده قدرت بیشتری در اختیار گروه‌های به حاشیه رانده شده از جمله زنان، رنگین پوست‌ها ، دگرباش‌ها، مهاجران و پناهندهها قرار داده است. الر می‌گوید رسانه‌های جمعی که امروزه در دسترس همه قرار دارند، به آینه‌ای تبدیل شده‌اند که انواع شخصیت‌ها را بازتاب می‌دهند، از جمله نسل جدید که از متفاوت یا خاص بودن ابایی ندارند.
سلفی می‌تواند استعاره‌ای از یک لحظه ناب باشد که فرانسیسکو گویا در مجموعه آثارش به نام "فجایع جنگ" (۱۸۱۴) از آن به عنوان لحظه‌ای که "حقیقت مرده است" یاد می‌کند. سلفی‌ها و فرهنگ اینترنت، آن طور که امروزه در هنر و سیاست بازتاب یافته‌اند، فرضیات اولیه در مورد "اصالت" را زیر سوال می‌برند. "پسا حقیقت" و " اخبار جعلی" (Fake News) مفاهیم تازه‌ای نیستند و ابزارهایی مثل سلفی‌ها، شبکه‌های اجتماعی یا کلان‌داده‌ها نمی‌توانند مقصر واقعیت‌های غیرعادی و عجیب و غریب پیرامون‌مان باشند اما شاید در فهم بهتر آن‌ها به ما کمک کنند.
دیدگاه تان را بنویسید