آتشکدۀ واچا در مومبای

۵۵آنلاین :

نویسنده : حمیدرضا سروری

در پارسی میانه آتخش کَدگ(( ātaxš-kadagیا (kadagi ataxš) اصطلاحی زرتشتی برای ساختمانهایی ویژه بود که در آن آتش سپندینه می‌سوخت. در دوران اسلامی از واژۀ درمهر(Dar-e Mehr) برای نام بردن از آتشکده‌ها استفاده کردند و از قرارمعلوم این واژه به گونۀ کلی برای ایرانیان زرتشتی جایگزین اصطلاحات کهنترگردید. پارسیان هند این واژه را با اصطلاح گجراتی آگیاری(Agiary) همخوانی دادند که برگردان آتشکده است و همراه با واژۀ درمهرکنار یک دگر استفاده کردند بیشتر آتشکده‌های پارسیان هند در ابتدای سدۀ نوزدهم و ابتدای سدۀ بیستم میلادی ساخته شدند سازه‌هایی که آمیختگی دلنشینی با سبکهای بومی داشتند وگاهی نیز تأثیرهایی از سبکهای معماری بریتانیا می‌گرفتند. دراین میان به گونۀ آشکاری نقشمایۀ فرد بال‌دار درون یک حلقه و سرستونهای گاوی شکل تخت جمشید را می‌توان بازشناخت. یک نمونه از این آتشکده‌ها در مومبای جای دارد که به وسیلۀ حیوانهایی خیالی درنمای ورودی،همانند ورودی دروازۀ ملل تخت جمشید نگاهبانی می‌شود (Boyce,1989) در واقع پارسیان هند به شکل آگاهانه‌ای از نقشمایه‌های هخامنشی و پارسه الهام گرفته اند. آتشکدۀ واچا یا واچا آگیاری(Vatcha Agiary) در سال1881میلادی به وسیلۀ بای پیروجبای(Bai Pirojbai) بیوۀ دادابهای مانکجی واچا(Dadabhoy Maneckji Vacha) درخیابان دادابهای نائوروجی درحدود یک کیلومتری پایانۀ قطارچاتراپاتی شیواجی ساخته شده است. دروازۀ اصلی آتشکده مدتهاست بسته است و زرتشتیانی که می‌خواهند وارد آتشکده شوند باید از یک درکوچک که در سمت چپ آتشکده است وارد گردند.

Boyce,Mary,1989.Ātaškada,in:Yarshater,E.,ed.Encyclopaedia Iranica,vol.3.New York:9-10. http://www.iranicaonline.org/articles/ataskada-new-persian-house-of-fire-mid