سینمای جهان در آستانه نقطه جوش
| در فصل جوایز سینمایی هستیم؛ فصلی که سینمای دنیا به جمعبندی و ارزیابی یکسال تلاش هنرمندان مینشیند. در شرایطی که با اعلام نامزدهای گلدنگلوب نقطه عطف اول فصل جوایز سینمایی پشت سر گذاشته شد، حالا دنیا در انتظار معرفی کاندیداهای جوایز اصلی اسکار است تا پایانی باشکوه بر یک سال سینما رقم بخورد؛ در سالی که به نظر میرسد سینما یکی از بهترین سالهایش را پشت سر گذاشته و شاهد این مثال رقابتی نفسگیر است بین فیلمهایی که هر کدام چیزی از شکوه دوران طلایی سینما کم ندارند؛ فیلمهایی مانند ایرلندی، روزی روزگاری در هالیوود، جوکر، داستان ازدواج و ...
۵۵آنلاین :
اسکار که از آن بهعنوان بزرگترین و مهمترین جایزه سینمایی دنیا نام برده میشود، کانون فعالیت سینمای جهان است. درواقع در سینمای آمریکا از همان روز نخست که فیلمی روی پرده میآید، با این پرسش که آیا میتواند شانس و جایگاهی در مراسم اسکار داشته باشد، مواجه است و تا روز برگزاری مراسم شاهد دهها پیشبینی و گمانهزنی در رسانههای سینمایی هستیم. مطلبی که در پی میآید، پیشنگاهی است به اسکار پیشرو و فیلمهایی که در بخشهای اصلی اسکار شانس موفقیت دارند. گمانهزنیها از شماری از شناختهشدهترین منتقدان سینمای جهان است، برگرفته از پیشبینیها و گزارشهای نشریاتی چون هالیوود ریپورتر، ورایتی، سینماتوتال و رسانهها و نشریات دیگر که این روزها با نزدیک شدن به موعد معرفی کاندیداهای اسکار بیشتر از همیشه درباره این دوستداشتنیترین مجسمه طلایی دنیا مینویسند.
بیتردید مهمترین بخش اسکار بخش بهترین فیلم است؛ آخرین جایزهای که در شب اسکار اهدا میشود و عوامل تمام فیلمهای صاحب شانس چشمشان به دهان مجری است تا نام فیلمشان را صدا زند و آنها را برای دریافت این جایزه به استیج باشکوه دالبیتیهتر دعوت کند. در این بخش، رقابت امسال گرمتر از همیشه است. در یکسو، مارتین اسکورسیزی ایستاده که منتقدان «ایرلندی»اش را بهترین ساختهاش در قرن بیستویکم میدانند و در سوی دیگر، کوئنتین تارانتینویی که «روزی روزگاری در هالیوود»ش حتی مخالفان تارانتینو را هم هوایی کرده است. اسکورسیزی در «ایرلندی» دوباره به دنیای گانگستری بازگشته و با رابرت دنیرو و جو پشی، بازیگران فیلم خاطرهسازش «رفقای خوب» (البته بهعلاوه آل پاچینو) داستان تبهکاری حرفهای و کهنهسرباز جنگ جهانی دوم را روایت میکند که در پیری درباره اتفاقاتی که باعث گنگسترشدنش شد، فکر میکند. «روزی روزگاری در هالیوود» هم در ورای داستان یک ستاره سابق سریالهای وسترن که دیگر شانس با او یار نیست و به الکل رو آورده، داستان دوران طلایی دهه ناآرام شصت را با بازی لئوناردو دی کاپریو، برد پیت و مارگو رابی روایت میکند. برای دانستن اینکه این فیلم چه رقیب قَدَری برای فیلمهای دیگر است، همین بس که بهار امسال فیلم تارانتینو در فستیوال کن نامزد جایزه نخل طلا برای بهترین فیلم شده بود. ضلع سوم مثلث فیلمهای سرشناسِ بخش بهترین فیلم «جوکر» تاد فیلیپس است. فیلمی براساس یکی از شخصیتهای کتابهای کمیک یعنی جوکر با بازی خواکین فینیکس که داستان کمدینی شکستخورده به نام آرتور فلک را روایت میکند که تبدیل به جنایتکار میشود. «جوکر» در جشنواره فیلم بینالمللی تورنتو جایزه بهترین بازیگر و در جشنواره فیلم ونیز بالاترین جایزه یعنی شیر طلایی را دریافت کرد تا شانس بالایی در اسکار داشته باشد. این سه فیلم البته در رقابت با فیلم روانشناختی «داستان ازدواج» نوآ بامباک، تریلر جنگی «١٩١٧» ساخته سم مندس، «دو پاپ» به کارگردانی فرناندو میرلس، «درد و افتخار» به کارگردانی پدرو آلمودوار و البته فیلم «پارازیت» یا «انگل» محصول حیرتانگیز سینمای کره کار راحتی نخواهند داشت.
در بخش بهترین کارگردان مراسم اسکار هم بیتردید یک نفر از جمع کارگردانان فیلمهای بالا در نهایت مجسمه طلایی اسکار را در دست خواهد گرفت؛ یعنی یکی از میان کوئنتین تارانتینو برای فیلم «روزی روزگاری در هالیوود»، مارتین اسکورسیزی برای «ایرلندی»، تاد فیلیپس برای «جوکر»، نوآ بامباک برای «داستان ازدواج»، بونگ جون- هو برای «پارازیت» و سم مندس برای «١٩١٧». البته منتقدان سینمایی هالیوود درصدی از شانس را برای لولو ونگ کارگردان فیلم «وداع»، جیمز منگولد کارگردان «فورد علیه فراری» و تایکا وایتیتی کارگردان «جوجو ربیت» هم قائل هستند.
بیراه نیست اگر بگوییم رقابت در بخش بهترین بازیگر مرد بین رابرت دنیرو برای «ایرلندی»، آدام درایور بازیگر «داستان ازدواج»، خواکین فینیکس بازیگر «جوکر»، جاناتان پرایس برای «دو پاپ»، لئوناردو دی کاپریو و برد پیت برای فیلم «روزی روزگاری در هالیوود»، کریستین بیل برای «فورد علیه فراری» و آنتونیو باندراس بازیگر فیلم «درد و افتخار» خواهد بود. البته به شرطی که استودیوی تولیدکننده «فورد علیه فراری» برای بالا بردن شانس کریستین بیل نخواهد او را در بخش بازیگر نقش مکمل ساپورت کند. نشریه معتبر ایندی وایر در گزارشی نوشته که از میان برندگان اسکار بهترین بازیگر مرد در ١٠سال اخیر هفت بازیگر ایفاگر نقش افراد واقعی بودهاند؛ کالین فرث در نقش پادشاه انگلستان جرج ششم در فیلم «سخنرانی پادشاه»، دنیل دی لوییس برای فیلم «لینکلن»، متیو مک کانهی برای ایفای نقش ران وودروف در فیلم «باشگاه خریداران دالاس»، ادی ردماین در نقش استیون هاوکینگ در فیلم «تئوری همهچیز»، لئوناردو دیکاپریو در نقش هیو گلس شکارچی خرس فیلم «از گور برگشته» و گری اولدمن در نقش وینستون چرچیل در فیلم «تاریکترین ساعت». این نکته آماری شانس بازیگرانی را که امسال ایفاگر نقشهایی از زندگی واقعی و برگرفته از تاریخ بودند، افزایش میدهد. از این منظر رابرت دنیرو، دیکاپریو، برد پیت و کریستین بیل شانس بیشتری دارند. ویلم دفو و رابرت پتینسون برای فیلم «فانوس دریایی»، مت دیمون برای «فورد علیه فراری» و برد پیت برای «به سوی ستارگان» دیگر مدعیان احتمالی اسکار این بخش به شمار میروند. در بخش بازیگران زن نیز رنی زلوگر برای «جودی»، سینتیا ارویو برای فیلم «هریت»، اسکارلت جوهانسون بازیگر «داستان ازدواج»، شارلیز ترون برای فیلم «بمبشل»، آکوآفینا برای فیلم «وداع» و سورشا رونان برای فیلم «زنان کوچک» شانس بسیاری برای موفقیت دارند. در این بین شانس رنی زلوگر بیشتر از بقیه به نظر میرسد. او که یکبار برنده جایزه اسکار شده و دو بار دیگر نیز نامزدی این جایزه را تجربه کرده است، به نظر میرسد امسال با فیلم زندگینامهای «جودی» در نقش جودی گارلند، ستاره جنجالی سینمای کلاسیک، شمار اسکارهایش را به دو خواهد رساند. اما اسکار غیرقابل پیشبینی است. بسیارند مدعیانی که در شب اهدای جایزه دست خالی ماندهاند و چه بسیار گمنامانی که در پایان شب ستارهای بزرگ شدهاند. تاریخ اسکار از این موارد بسیار دارد.
منبع : روزنامه شهروند
دیدگاه تان را بنویسید