نسلی که مجرم شد

۵۵آنلاین :

[مجتبی پارسا] «ایوان» بازداشت شد. او عضوی از گروه مبارزه با پلیس ضدشورش بود. گروه‌هایی که در طول این ٦ ماه اعتراضات ضددولتی به وجود آمده‌اند. وظیفه ایوان، لجستیکی و رصد حرکات پلیس بود. او خودش می‌گوید گاهی هم به افرادی که در خط مقدم درگیری با پلیس بودند، تجهیزات می‌رساند؛ تجهیزاتی مثل ماسک و کلاه کاسکت که دست‌به‌دست می‌شد و از طریق زنجیره طولانی انسانی به نفرات اول صف می‌رسید. در آن روز در ماه آگوست، زیر بارانی که کار پلیس را برای استفاده از گاز اشک‌آور سخت می‌کرد، ایوان به سمت خودرو ون خود که برای حمل تجهیزات استفاده می‌کرد، رفت. خودرو او چند ساختمان آن‌طرف‌تر بود، اما همین‌طور که مشغول قدم‌زدن شد، ناگهان خود را در خیابانی دیگر یافت که معترضانی در آنجا حضور داشتند؛ معترضانی که از گروه اصلی اعتراض‌ها جدا افتاده بودند. او پشت سرش را نگاه کرد و صف سنگینی از نیروهای پلیس ضدشورش را دید که بنر قرمز رنگی را به نشانه هشدار بالای سرشان گرفته بودند. ایوان به خبرنگار سی.ان.ان می‌گوید: «خیلی شرایط بدی بود. آنها نزدیک شدند و این‌گونه شد که من بازداشت شدم.» ایوان در این موضوع تنها نیست. از زمانی که اعتراض‌ها در ماه ژوئن آغاز شد، این داستان مشابه بسیاری دیگر از معترضان بازداشت‌شده است. بیش از ٦‌هزار و ١٠٠ نفر تاکنون به علت رفتار مجرمانه -ازجمله شرکت در راهپیمایی اعتراضی غیرقانونی- بازداشت شده‌اند. در این مدت همچنین ٢‌هزار و ٦٤٠ نفر راهی بیمارستان شدند؛ ١٦‌هزار گاز اشک‌آور شلیک شده و ١٠‌هزار گلوله پلاستیکی. از میان افراد بازداشت‌شده، ٢٤٣٠ نفر، دانش‌آموز و دانشجو هستند. ٩٤٦ نفر کمتر از ١٨‌سال دارند و جوان‌ترین فرد بازداشت‌شده یازده ساله است. تاکنون بیش از ‌هزار نفر از این افراد مجرم شناخته شده‌اند و این آمار هر روز با بالا رفتن تعداد بازداشتی‌ها افزایش می‌یابد. پلیس هم هر روز به دنبال جمع‌آوری مدارک و شواهد علیه معترضان است. این اعتراض‌ها در ابتدا به شکل صلح‌آمیز و آرام علیه لایحه استرداد مجرمان به چین آغاز شد. گرچه پس از چند روز اعتراض این لایحه به حالت تعلیق درآمد، اما معترضان خواهان کنارگذاشتن و لغو این لایحه شدند. از سوی دیگر، معترضان از رفتار خشونت‌آمیز پلیس در مقابل اعتراض‌ها بسیار خشمگین بودند. این خشم مدتی بعد به سیستم سیاسی هم تعمیم پیدا کرد. حالا آنها خواهان تحقیقات آزاد در مورد وحشی‌گری‌های پلیس و البته دموکراسی حقیقی و کوتاه‌شدن دست پکن از هنگ‌کنگ هستند. در حالی که اعتراض‌ها و راهپیمایی‌های روزهای نخست با مصوبه قانونی صورت گرفته بود، اما همه کسانی که در چند ماه اخیر برای اعتراض به خیابان‌ها آمده‌اند، از آنجایی که در رویدادی غیرقانونی شرکت کرده‌اند، از سوی دولت مجرم شناخته می‌شوند. دولت حتی قانونی وضع کرد که کسی حق پوشیدن ماسک را ندارد و زدن ماسک بر صورت را جرم تلقی کرد؛ با این حال بسیاری از معترضان همچنان برای شناسایی‌نشدن از ماسک استفاده می‌کنند. مانند بسیاری از افرادی که بازداشت شده‌اند، ایوان در دهه دوم زندگی‌اش است. آنها محرک آغاز اعتراض‌ها بودند و بار سنگینی مرگ و بازداشت و زندان را هم متحمل شدند و احتمالا کسانی هستند که درنهایت باید بیشترین هزینه را بپردازند؛ یک نسل سراسر مجرم که برای آینده خود می‌جنگند. گرچه هنگ‌کنگ بخشی از خاک چین به شمار می‌آید، اما به لحاظ قانونی از درجه‌ای از استقلال برخوردار است. این سرزمین که پیشتر مستعمره انگلیس بود، از سیستم حقوقی و سیاسی خاصی برخوردار است و آزادی مطبوعات و اجتماعات و آزادی سخن را در قانون تضمین کرده است. زمانی که اعتراض‌ها آغازشد، یک خواسته وجود داشت و آن کنار گذاشتن کامل لایحه استرداد مجرمان به چین بود که معترضان آن را تهدیدی برای آزادی‌هایشان می‌دیدند. لایحه‌ای که در صورت تصویب مجرمان را برای دادگاه و بازداشت به چین می‌فرستاد. این لایحه از سوی خانم «کری لام»، رئیس اجرایی هنگ‌کنگ مطرح شد. او بلندپایه‌ترین رهبر سیاسی هنگ‌کنگ است که از سوی چین هم حمایت می‌شود. چین دارای حکومتی کمونیستی است که توسط «شی جیپینگ»، رهبر حزب کمونیست، قدرت خود را حفظ کرده است. این کشور یکی از بالاترین آمارهای محکومیت‌های سیاسی را دارد که دلیل مخالفت معترضان هنگ‌کنگی با لایحه مذکور بود. آنها نگران این موضوع بودند که پکن از این لایحه برای بازداشت و هدف قراردادن مخالفان سیاسی خود در هنگ‌کنگ استفاده کند. در ماه ژوئن پس از سازماندهی اعتراض‌ها حدود ٢‌میلیون نفر از معترضان به خیابان‌ها آمدند. اعتراضی که باعث شد خانم لام «صادقانه‌ترین عذرخواهی» خود را ابراز کند: «من صدای شما را بسیار بلند و واضح شنیدم. پیام شما بسیار روشن بود.» اما با این حال، مقابله همچنان ادامه یافت، اعتراض‌ها شدت گرفت و تظاهرات‌های صلح‌آمیز جای خود را به درگیری خشونت‌بار با پلیس ضدشورش داد. پلیس هم شروع به پرتاب گاز اشک‌آور و شلیک گلوله کرد. معترضان هم با روشن‌کردن آتش و پرتاب کوکتل مولوتف و سنگ و آجر به اقدامات پلیس واکنش نشان‌دادند. رسانه‌های دولتی چین به شدت از این اعتراض‌ها انتقاد و از آنها به عنوان «نزاع سیاسی بی‌دلیل و خشونت‌های رادیکال» یاد کردند. حالا با گذشت چندین ماه از اعتراض‌ها، خواسته‌های آنها هم افزایش یافته است. یکی از معروف‌ترین شعارهای معترضان این است: «پنج خواسته؛ نه حتی یکی کمتر.» نخستین خواسته آنها لغو لایحه استرداد است؛ سایر خواسته‌ها عبارتند از تحقیقات مستقل در مورد اقدامات وحشیانه پلیس، به رسمیت شناختن اعتراض‌های قبلی و به کار نبردن واژه «شورش»، صدور عفو برای بازداشت‌شدگان و در نهایت، تصمیم‌گیری مستقل. حالا بسیاری از معترضان این نزاع‌ها را یک جنگ «یا همه یا هیچ» میان دموکراسی و اقتدارگرایی می‌بینند. آنها آن را جنگی می‌بینند که نتیجه‌اش آینده هنگ‌کنگ را مشخص خواهد کرد؛ اینکه آیا هنگ‌کنگ می‌تواند در مقابل رشد هر روزه قدرت، استقلال خود را حفظ کند یا نه؟ ظاهرا آنها می‌خواهند استقلال خود را حفظ کنند. یکی دیگر از شعارهای آنها این موضوع را نشان می‌دهد: «هنگ‌کنگ را نجات دهید.» اما شعار دیگری در میان معترضان هنگ‌کنگی وجود دارد که خطاب به سیاست‌مداران هنگ‌کنگی است که از سوی چین حمایت‌می‌شوند. شعاری هشدارآمیز در مورد آینده همه آنها: «اگر ما بسوزیم، شما هم با ما خواهید سوخت.»

در حالی که اعتراض‌ها و راهپیمایی‌های روزهای نخست با مصوبه قانونی صورت گرفته بود، اما همه کسانی که در چند ماه اخیر برای اعتراض به خیابان‌ها آمده‌اند، از آنجایی که در رویدادی غیرقانونی شرکت کرده‌اند، از سوی دولت مجرم شناخته می‌شوند. مانند بسیاری از افرادی که بازداشت شده‌اند، «ایوان» در دهه دوم زندگی‌اش است. آنها محرک آغاز اعتراض‌ها بودند و بار سنگینی مرگ و بازداشت و زندان را هم متحمل شدند و احتمالا کسانی هستند که درنهایت باید بیشترین هزینه را بپردازند؛ یک نسل سراسر مجرم که برای آینده خود می‌جنگند