مديريت‌هاي شوخي و رنج‌های جدي
| شهرداري‌هاي مناطق مختلف کلان‌شهر تهران، براي بازسازي و عمران شهر و ساختن بزرگراه‌ها، پل‌ها، احداث پارک‌ها و بوستان‌ها، مرمت جداول و... ده‌ها و شايد هم صدها طرح را به مرحله اجرا درمي‌آورند.
۵۵آنلاین :
اين کار طبيعي و بديهي شهرداري‌هاست اما اينکه جايي به حريم راهآهن شهري تهران تجاوز و طرحي پياده شود که موجب درگيري شهرداري منطقه و راهآهن شود، از آن داستان‌هايي است که جز کلمه تأسف، واژه ديگري را نمي‌توان نثار آن کرد اما دستگيري پيمانکار و مجري اجراي طرح از آن صيغه‌هاي مبالغه است که اين ضرب‌المثل را به ياد مي‌آورد که خنده من از گريه غم‌انگيزتر است!
ماجرا را از زبان مجري طرح شهرداري بخوانيد: «صبح خيلي زود مثل هميشه از خانه بيرون رفتم به سوي محل کار... کارگرها آمده بودند و ما شروع به بازسازي، تعمير و مرمت جدول‌هاي مورد نظر کرديم که يک‌دفعه صحنه کار با آمدن پليس و نيروهاي راهآهن دولتي عوض شد. يک نفر پرسيد: «صاحبکار کيه؟» همه به من اشاره کردند؛ البته من نه صاحبکار بودم و هستم و نه پيمانکار، من يک کارشناسم... در يک لحظه ديدم که به دست‌هايم دستبند زدند و مرا مي‌خواستند ببرند. پيش خود گفتم: آمديم ثواب کنيم، کباب شديم! در همان لحظه، طبق معمول به پيمانکار خبر دادند و به مسئولان شهري ديگر و ناگاه اطراف ما پر شد از همه مجريان طرح و مردمي که از کنار طرح مي‌گذشتند و خلاصه مردم و پيمانکار مانع از دستگيري من شدند». اين روايت يك واقعيت بسيار عجيب است. عجيب و شگفت‌آور از آن نظر که همه در کار يکديگر دخالت مي‌کنند. مگر سازمان راهآهن دولتي ايران مجري امور قضائي يا جرم شهري است يا شهرداري جايي است که با هماهنگي ساير سازمان‌ها نبايد طرح‌هايش را اجرا کند. حکايت آن لطيفه‌اي است که از سال‌ها قبل مردم درباره‌اش سخن مي‌گفتند. همان سه نفر مأمور حفاري كه يک روز، آن فردي که لوله را در زمين قرار مي‌داد بيمار شد و نيامد اما آن دو نفر ديگر آمدند. يکي حفاري مي‌کرد و ديگري بدون اينکه لوله‌اي در زمين گذاشته شود، خاک در جا و مکان حفرشده مي‌ريخت. هنگامي که از آنها پرسيدند چرا اين کار را مي‌کنيد جواب دادند که به ما چه؟ لوله‌گذار نيامده ما کار خودمان را مي‌کنيم. به ظاهر اين داستان نوعي شوخي است اما حکايت از ناهماهنگي، ناآگاهي و بي‌سروساماني در سيستم اداره امور دارد. سال‌ها قبل به ياد مي‌آورم که مسئولان يك شرکت معتبر هوايي، صدها و شايد هم هزارها نامه و مرسولات پستي مردم يا سازمان‌هاي ديگر را در گمرک فرودگاه نگه داشته بودند و هنگامي که از آنها پرسيدم چرا اين کار را کرديد؛ مگر مردم يا سازمان‌ها به اين نامه‌ها نياز ندارند، مدير کل روابط عمومي وقت اين شرکت با خونسردي و نوعي خوشحالي گفت: پست هزينه حمل‌ونقل اين نامه‌ها و مراسلات پستي را نپرداخته است و ما نامه‌ها را گرو نگه داشته‌ايم تا پست پول شرکت را بدهد و ديگر اهميت نداشت که هزاران خانواده در روزگاري که اينترنت و ايميل و... نبود، منتظر نامه‌هاي عزيزانشان باشند و بابت اين مسئله رنج بکشند. سؤال اين است که سازمان‌هاي محترم خدماتي شهري و غيرشهري چرا در اجراي طرح و برنامه‌هاي خود هماهنگ نيستيد و با نظم و دقت مديريتي برخورد نمي‌کنيد؟
منبع : شرق
دیدگاه تان را بنویسید