زمانی برای ایران بدون مرز
| دولت کنونی آمریکا به احتمال زیاد بر اساس استراتژی «دولت دیوانه» یا «غیرقابل پیشبینی» ظاهرا برای حل مشکلاتي خاص روی کار آمده است تا بزرگترین مسئله آمریکا که تراز تجاری منفی در برابر چین است را به هر طریقی که شده حلوفصل کند.
۵۵آنلاین :
دولت کنونی آمریکا به احتمال زیاد بر اساس استراتژی «دولت دیوانه» یا «غیرقابل پیشبینی» ظاهرا برای حل مشکلاتي خاص روی کار آمده است تا بزرگترین مسئله آمریکا که تراز تجاری منفی در برابر چین است را به هر طریقی که شده حلوفصل کند. بدیهی است که با توجه به شرایط جهان، این استراتژی بخت زیادی برای موفقیت ندارد، ضمن اینکه اعتبار دولت آمریکا را آسیبپذیر و دچار خدشه ميکند. اصولا اعتبار یک دولت و ملت بر مبنای کسب اعتبار بر اساس عملکرد مسئولانه و متعهدانه در یک بازه زمانی است. تجربه نشان داده است که هر سازمان، حکومت و دولتی که بخواهد رویکرد خود را برمبنای تصمیمات غیرقابل پیشبینی ترسیم کند، حتی اگر منجر به پیروزی در کوتاهمدت شود، قطعا در میانمدت و بلندمدت منجر به بیاعتباری و ضرر و زیانهای بزرگ خواهد شد.
بخش زیادی از مشکلات اقتصاد جهان ناشی از انباشت بدهیهای چشمگیر با نرخ بهره پایین است که در صورت کاهش آهنگ رشد اقتصاد جهانی یا تقابل بیش از پیش چین و آمریکا، ممکن است منجر به ظهور بحرانی جهانی و بروز یک چرخه رکود و سپس تورم افسارگسیخته شود. یعنی در ابتدا سطح قیمتهای جهانی کالاهای اساسی بر اثر رکود و بحران بدهی کاهش یابد و سپس با مداخله بانکهای مرکزی، ارزش پولهای بینالمللی دچار کاهش شدید شود. این اتفاق برخلاف اکثر کشورهای جهان که دچار خسران و ضرر و زیان خواهند شد، ميتواند به نفع ایران خاتمه یابد. زیرا ما سالهای طولانی است که از ایفای نقش در بازارهای مالی جهان بهدور بودهايم و وابستگی یا موقعیت مالی بزرگی با مؤسسات مالی جهان نداریم. واقعیت این است که کشور ما سالهاست با مشکلات ناشی از بازی قدرتهای جهانی به بهانه مزمن برنامه هستهای، دست و پنجه نرم ميکند. زیرا در بلندمدت ظهور قدرت و رشد مستقل کشور ایران در منطقه از سوی قدرتهای جهانی قابل قبول نیست، به همین دلیل بر اساس بازيهای پیچیده سیاسی به هر شیوهای سعی در ایجاد اختلال در این رشد دارند. برهمزدن برجام یکی از همان شیوههایی بود که به منظور کندشدن آهنگ رشد اقتصادی ایران از سوی ترامپ صورت گرفت تا امروز مجددا بحث گفتوگو یا عدم گفتوگو با آمریکا مطرح شود. به همین دلیل است که رهبر انقلاب بهدرستی از زیانباربودن این گفتوگوها و احتمال بالای انجام «عملیات فریب» توسط دولت آمریکا سخن گفتهاند، زیرا لزومی به انعطاف و گفتوگوی ایران با آمریکا آن هم بدون پیششرط احساس نمیشود. در آستانه سفر رئیسجمهور به نیویورک برای شرکت در نشست سالانه سازمان ملل، باید این نکته را در نظر داشت که مذاکره و گفتوگو با ترامپ در شرایط کنونی بحث هزینه و فایده برای ملت ایران است و در این راستا باید بازی هوشمندانه و فعالی در پیش گرفت. مطرحکردن درخواستهای حداکثری رئیسجمهور روحانی در برابر دیدار با رئیسجمهور آمریکا و مانور رسانهای روی آن، میتواند حرکت بسیار مثبت دیپلماتیک در آستانه سفر به نیویورک باشد. هرگاه این درخواستها و پیششرطهای شفاف و علنی ایران، برای نشستن بر سر میز مذاکره با موافقت علنی روبهرو شد، آنگاه دیدار علنی نیز ميتواند معنیدار و ممکن باشد. در صورت فراهمنشدن شرایط مذاکره (که احتمال بیشتری دارد)، دیدار نیز ممکن نخواهد شد ولی این پیام را خواهد داشت که در برابر رویکرد درست، معامله ممکن است و در غیر این صورت نیز ترس و محدودیتی برای مقاومت وجود نخواهد داشت. بدیهی است که پذیرش گفتوگو بدون پیششرط، میتواند دال بر کارسازبودن اهرم فشار آمریکا باشد و در نتیجه استفاده از این ابزار برای آمریکا و دیگران بیش از پیش توجیه خواهد داشت، ولی انجام دیدار در برابر امتیازات علنی، نشاندهنده عقلانیبودن دولت ایران و آمادگی براي معامله بر اساس منطق است. نکته قابل توجه سرعت تحولات جهان است که در آستانه شتابگیری شگرفی است و حال که عمده مسیر پرهزینه برای تثبیت قدرت ایران با تمام مشکلات ناشی از آن طی شده است، باید بازیگری منطقی و صبور بود تا انشاءالله در موقعیت مناسب، معاملهای موجه و به نفع ملت ایران صورت پذیرد، بنابراین در این راه نباید عجله داشت. فراموش نکنیم که در مدیریت خردمندانه اگر ما شجاعانهتر نگاهی نو به دنیا داشته باشیم و محدودیتهای ناشی از معاملات قرنبیستمی، نظیر مرز و پاسپورت را محدودیتهای حاکم بر جهان ندانیم، تحریمها برای ایران، با برخورداری از چندین هزار کیلومتر مرز خشکی و آبی نباید تا این حد مشکلساز باشد. تا زمان عادیشدن شرایط کشور و پذیرش قدرت آن در جهان، «ایران بدون مرز تجاری» ميتواند مفهوم جدیدی باشد برای تعاملات منطقهای با کشورهای همسایه و بهخصوص تجار و مردم ایران با صاحبان سرمایه و مردم ساکن در کشورهای همسایه. به نظر نگارنده برخلاف تصورات رایج، تداوم تحریمها ميتواند دولت و مجلس را از سستی و کرختی ناشی از اعتیاد به درآمدهای نفتی آزاد کند و با رفع خلاقانه موانع تجارت جهانی و ایجاد بستر مناسب جهت فعالیت بخش خصوصی، زمینهساز رشد روزافزون کشور در آینده شود. در این راه صدالبته یکی از ابزارهای ما کاستن از فشارهای غیرمنطقی بر مردم، روشنفکران، توجه به سلامت و صلابت جامعه و بازکردن راه تعامل و گفتوگوی درونی است. با سختگیری، قدرت و جدیت در رابطه با تثبیت اقتدار ایران در عرصه جهانی و تساهل و تسامح در مسائل اجتماعی، مطالبات زنان و جوانان و همچنین تلاش برای حل مشکلات معیشتی مردم از طریق بهرهوری از ثروتهای فرهنگی، تاریخی و طبیعی کشور، میتوان از گریزانشدن سرمایههای انسانی و اقتصادی به آن سوی مرزها جلوگیری و بالعکس ایران را به مقصدی برای مبادلات اقتصادی منطقه و بستری برای سرمایهگذاریهای طلایی تبدیل کرد.
منبع : دنیای اقتصاد
دیدگاه تان را بنویسید