ارسال به دیگران پرینت

چاوشی و جادوی شعر شهریار

چاوشی و جادوی شعر شهریار

۵۵آنلاین :

آشنایی من با شهریار، نمی دانم دقیقاً از چه سالی و چه سنی شروع شد. اما این را میدانم که غزلهای او و چند شاعر غزلنویس معاصر دیگر مثل منزوی همیشه ورد زبانم بود و بیت هایی درخشان از آنها زمزمه زبانم. از همان روزهای شروع به کار همیشه این علاقه در من بود که بالاخره به فراخور حال و بال روزها و روزگارم، شعرهایی از شهریار را که با آن قرابت و نزدیکی داشتم بخوانم و منتشر کنم که این اتفاق بالاخره افتاد و دیدم شهریار کسی است که می خواهم در کنار شاعران دیگر ، غرل هایش را در آلبومی که به هزار امید به انتشار سپرده بودم تا به عنوان اولین آلبوم رسمی ام منتشر شود، داشته باشم.

همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد و پروسه آماده سازی آلبوم هم آنطور که باب میل من بود، طولانی مدت نبود تا بتوانم با وسواس رو آن کار کنم.با این همه آلبوم آماده شد و با دو شعر از شهریار یعنی «ستمگر» و «من خود آن سیزدهم» رفت تا مجوز بگیرد اما این مجوز هرگز صادر نشد تا سال ۹۱ که نه به عنوان اولین آلبوم رسمی، بلکه اگه اشتباه نکنم به عنوان ششمین آلبوم منتشر شد و شعر شهریار هم نام آلبوم بود.عاطفه، اندوه و از طرفی صمیمیت و ساختار قوی و منسجمی که او در غزلهایش دارد، برای من همان چیزی است که از شعر میشناسم و دوست دارم.هنوز هم شهریار یکی از شاعران مورد علاقه من است و سطرهایی از شعرهای او گاه گداری که به ذهنم می آید زمزمه ام می شود.شوریدگی شهریار و عشقی که در رگ و پوست زندگی او بود و تا آخر عمر دست از سر و دلش برنداشت، از او شاعری واقعی میسازد که هر کلمه ای که مینویسد انگار از عمق جان و وجود رنجورش برمیخیزد.

شعر شهریار مانند شعر هیچ شاعر دیگری نیست و او جایی ایستاده است که فقط و فقط مخصوص خود اوست.جهان ادبیات ایران، کهکشان های عظیم ، باشکوه و بی نظیر فراوانی دارد که هر کدامشان جایی ایستاده اند ، مقتدر و دل فریب با خصوصیات و شاخصه های خاص خود.

شهریار هم یکی از آنهاست که شعر شاخص کم ندارد.

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه