سیاست مداران را پادشاه نکنیم
| اگر فرصت کردید برای دیدن زیمبابوه به این سرزمین سفر کنید. تا چشم کار میکند زمینهای زراعتی ذرت به چشم میآید و طنین موسیقی از هر خانهای به گوش میرسد. وسط پایتخت پارکهایی بنا شده است. اگر پارادوکس و تناقض را دوست دارید به زیمبابوه بروید.
۵۵آنلاین :
اگر میخواهید بدانید باید چگونه صبوری پیشه کنید نیز این سرزمین مقصد خوبی است. فرقی نمیکند با چه عنوانی عازم هستید، مثلا وانمود کنید محققی هستید که تلاش دارد تجربیات مردمان استعمارزده را بداند. تظاهر کنید کسی هستید که میخواهد در باب سیاستهای نژادپرستانه بنویسد. زیمبابوه با همه پارادوکسهایش همان سرزمینی است که موگابه ساخته یا شاید بهتر بگویم سرزمینی است که موگابه کمر به نابودیاش بسته بود. با این حال این حقیقت را نادیده نگیرید که تا زمانی که آماده شنیدن نباشید مردمان زیمبابوه آنچه را که میخواهید بشنوید به شما نخواهند گفت. به یکی از دوستانم گفتم به من برای نوشتن این مقاله کمک کند. از او خواستم تا به عنوان یکی از اعضای نسلی که قدرتنمایی موگابه را تجربه کرده است از موگابه بگوید. در پاسخ گفت «رابرت موگابه همانی است که بنیاد این کشور را بنا نهاد؛ به این مسئله فکر کنید.» برخلاف دوستم من نمیتوانم بسان گروهی باشم که بهواسطه ترس نمیتوانند حقیقت را بگویند. من نمیتوانم چهرهای مستبد را که در بخشی از این کره خاکی شرارت به پا کرد جاودانه توصیف کنم. بله من در مورد میراث موگابه مینویسم، به عنوان یک انسان، یک همسایه یا کسی که او هرگز نفهمید با موفقیتهایی که به دست میآورد چه کند. شاید به سان موگابه زیاد باشد، بسیاری مثل او باشند که ندانند با موفقیتشان چه کنند. این همان درسی است که باید بیاموزیم. همه ما میخواهیم قهرمانهایی بیعیبونقص باشیم و همه خصوصیات خوب را یک جا داشته باشیم. این مسئله معادلات جهان را سادهتر جلوه میدهد. با این حال آیا تاکنون به سرزمینی رفتهاید که فاقد ارز کارآمد باشد؟ تاکنون با مردمانی برخورد داشتهاید که دغدغه شیر داشته باشند و درعینحال لبخند بزنند؟ مردمانی را دیدهاید که زیر بار هزینههای حاصل از شکست سیاستهای اقتصادی کمرشان خم شده باشد، با این حال هیچ نگویند؟ آفریقای جنوبی میتوانست بسیار از زیمبابوه بیاموزد، شاید بهتر بگویم همه ما بیش از این میتوانستیم از این سرزمین و تاریخش بیاموزیم. کوتاهی کردیم. درست میگویند زیمبابوه را موگابه ساخت. بهتر بگویم، موگابه در آزادسازی این سرزمین نقشی برجسته داشت اما بعد از پیروزی زیمبابوه را به سنگری برای حراست و بقایایش تبدیل کرد. طبیعتا این عبارت پر از تناقض است. بخشی از آن مثبت است و بخشی دیگر منفی و مخرب. موگابه بخشی از بنیادی که ساخته بود را برای حفاظت از خود تخریب کرد. حال باید پرسید آیا همین بنیادهای شکسته شده کمکی به ساخت دوباره زیمبابوه میکنند؟ اگر چیزی برای یاد دادن ندارید، پس از این وقایع درس بگیرید. پوپولیسم استبدادی را تجربه کردیم. به همین دلیل اجازه دهید کارم را به درستی انجام دهم. رابرت موگابه چهرهای سیاسی و درعینحال پیچیدهای بود که بسیاری از ما برایش پایان خوبی را آرزو میکردیم. این پایان خوب رخ داد. بسیاری از شما در مراسم خاکسپاریاش شرکت خواهید کرد، نمیکنید؟ هیچکس به اندازه او نتوانست در حوزه سیاسی موفقیت بهدست آورد. هیچکس هم به اندازه او نتوانست محدودیت و ممنوعیت ایجاد کند. بیاییم از ماجرای موگابه درس بگیریم، یاد بگیریم که رهبرانمان را پادشاه زندگیمان نکنیم تا بدین طریق آنها را در هم شکنیم. طبیعتا باید قدردان هر آنچه باشیم که رهبران برای ساخت کشورمان به ارمغان میآورند اما نباید این مسئله را به اندازهای برجسته کنیم تا توان نقد رهبر را نداشته باشیم. باید از میراث خوب یک رهبر برای ساخت دولتی بهتر و جامعهای فراگیرتر بهره ببریم. به فرزندانمان، به نسل جوان، به پسران و دخترانمان اجازه دهیم تا از میانه ویرانیهای بومی بنایی جدید بسازند. پس در گام نخست بیایید گناهان موگابه را ببخشیم.
منبع : سازندگی
دیدگاه تان را بنویسید