اکوسیستم نوآوری؛ نماد تحولی از جنس امید و رستگاری
| مهدی محمدی.دبیر ستاد توسعه فناوریهای اقتصاد و دیجیتال و هوشمندسازی معاونت علمی ریاست جمهوری
۵۵آنلاین :
از چند ماه قبل که مقدمات الکامپ شروع شده بود، از خودم سؤال میکردم در بحبوحه مشکلات بینالمللی، تحریم، تورم، نرخ ارز و طلا و بقیه تحولات اقتصادی نامطلوب، آیا حرفزدن از اقتصاد دیجیتال و تحول در اقتصاد سنتی و حرکت به سمت فناوریهای نوظهور و دمزدن از تحول از طریق استارتاپها، حرف لوکسی نیست؟! و مردم خسته از وضعیت اقتصادی را از ما دور نخواهد کرد؟! این سؤال و نگاههای بعضا عاقل اندر سفیه اطرافیان که «حکایت از ای بابا چه دل خوشی داری تو» داشت، همه باعث میشد کمی تردید کنم. از سوی دیگر، اعتقاد به پتانسیلهای این سرزمین و سرمایههای انسانی و جوانانی که هنوز هم تنها امید آینده ما برای ساختن ایران آباد و سربلند هستند، من را امیدوار نگه میداشت.
تا الکامپ شروع و شگفتی من از چنین پتانسیلی چندین برابر شد. بیش از 70 درصد از شرکتهای حاضر و حدود 25 درصد از فضای نمایشگاهی و تقریبا بخش عمدهای از بازدیدکنندگان را استارتاپها به خودشان اختصاص دادند. تقریبا همه بازدیدکنندهها صرفا از سالنهایی بازدید میکردند که استارتاپهای جوانان ایرانی در آن مستقر بودند؛ البته بدون هیچ هدیه، کالای تبلیغاتی، خوراکی و انگیزش مادی! ناخودآگاه به یاد فیلم «مکس دیوانه: جاده خشم» افتادم؛ استعارهای آخرالزمانی از انتخاب میان امید و رستگاری! وقتی که فیوریوسا نقش اول زن فیلم، به جای صرفا امید به آینده و سفر به ناکجاآباد، تصمیم میگیرد بازگردد و برای رسیدن به آب یعنی مایه حیات، مستقیم به سمت خطر برود و تلاشش را به تغییر معطوف کند و رستگاری را در تغییر و نپذیرفتن سرنوشت دنبال کند. آیا رستگاری بر امید ارجحیت دارد؟! و آیا رستگاری در تلاش برای تغییر است؟! الان بعد از کمتر از یک دهه از شکلگیری و رشد استارتاپها در ایران که تقریبا از همان ابتدا و از نزدیک تحولاتش را رصد میکردم، میتوانم بگویم برای ما هماکنون اکوسیستم نوآوری و نقش رو به رشد استارتاپها و تحول و تغییری که به همراه آوردهاند، دیگر صرفا یک امید یا یک امید واهی به آینده نیست و در واقع همان نقش رستگاری فیوریوسای مکس دیوانه را بازی میکند. ما برای تغییر اقتصاد سنتی و آغشته به نفت کشور، برای تغییر الگوی اشتغال سنتی، برای تغییر سبک خلق ثروت مبتنی بر دلالی و رانت، نیازمند گذار به سمت بهرهگیری هر چه بیشتر از فناوریهای نوینی هستیم در عین حال که راهی برای خلق ثروت و اشتغال جدید هستند، میتوانند با خود شفافیت و آزادی و جمعگرایی و مشارکت را که پایههای یک اقتصاد پویا و رو به رشد هستند، نیز به همراه بیاورند. به قول شومپیتر اقتصاددان بزرگ اتریشی، کارآفرینان هستند که با تخریب خلاقانه خود مسیرهای گذشته را که دچار قفلشدگی شدهاند، تخریب کرده و با قدرت نوآوری مسیرهای جدیدی برای خلق ثروت و رشد اقتصادی میآفرینند. اکنون که اکوسیستم نوآوری توانسته است در حوزههای خدماتی اثبات کند با استفاده از فناوری میتوان خدمات بهتر، سریعتر و باکیفیتتر برای مردم ارائه کرد و مسیر تخریب خلاقانه را طی کرده است، گام بعدی بدون شک نفوذ استارتاپهای مبتنی بر فناوریهای نوین بهویژه فناوریهای دیجیتال در صنایع سنتی کشور و افزایش بهرهوری و خلق ثروت جدید در آنهاست. حالا نوبت خودرو، فولاد، معدن، نفت و پتروشیمی و نساجی و سایر صنایع سنتی است که خود را از مرگ حتمی نجات دهند و پیشران و محرک نسل جدیدی از اکوسیستم نوآوری و استارتاپها باشند. جوانان فعال در اکوسیستم نوآوری و استارتاپی ایران به ما یاد دادند به جای امید به مهاجرت، به جای امید به سیاستمداران درگیر در مسائل روزمره، به جای امید به دانشگاه و استاد خسته، به جای امید به صنایع سنتی درگیر در مشکلات مختلف، به جای امید به اشتغال دولتی، به جای امید به هر آنچه در دستان من و شما نیست، رستگاری واقعی را در تلاش برای تغییر و بهویژه تغییر در الگوی فکری خود برای ایجاد مسیری جدید در خلق ثروت دنبال کنیم. این کاری است که جوانان اکوسیستم استارتاپی کشور در این سالها کردهاند و اکنون دیگر زمانش فرا رسیده است سیاستمداران سنتی و مدیران نفتی، کلاه از سر برداشته و ایستاده برای این جوانان کف بزنند و در این مسیر همگامشان شوند.
منبع : شرق
دیدگاه تان را بنویسید