حیرتانگیزترین سازه جهان به مقصد هنگکنگ
| وقتی روی پل هنگکنگ- ژوهای- ماکائو رانندگی میکردیم، آبهای کنارمان تیره بود و تا جایی که چشم کار میکرد، ادامه داشت. هیچ زمینی در دید نبود.
۵۵آنلاین :
وقتی روی پل هنگکنگ- ژوهای- ماکائو رانندگی میکردیم، آبهای کنارمان تیره بود و تا جایی که چشم کار میکرد، ادامه داشت. هیچ زمینی در دید نبود. به گزارش سی ان ان، این پل به طول ٥٥ کیلومتر بزرگترین پل دریایی ساختهشده در جهان بهشمار میرود. «ژو چینگلین»، معاون مدیر و مهندس ارشد در ساخت این پل را در نیمه راه دیدیم. درحالیکه باد شدیدی میوزید، خدمه و کارگران او، روی سکوهای خطرناکی، کیلومترها دور از خشکی و در ارتفاعی بالای آب درحال ساختوساز بودند. چینگلین به وضوح به این دستاورد برجسته کشور خود افتخار میکرد. این پل طولانی که در تابستان به روی عموم مردم باز میشود، یک شهر نسبتا کوچک را در سرزمین اصلی چین به دو منطقه ویژه هنگکنگ و ماکائو متصل میکند. ابعاد عظیم بتن و فولاد به کار برده شده در این پل، تنها اثبات توانایی چین در ساخت سازههای رکوردشکن نیست، بلکه نمادی از جاهطلبیهای ژئوپلیتیک فزاینده این کشور است. درحالی که تنش میان سرزمین اصلی چین و هنگکنگ و تایوان ادامه دارد، دولت چین همچنان مدعی داشتن قلمرو خود در دریای جنوبی چین است. در این شرایط، این پل میتواند نمایشی فیزیکی از تصمیم رهبری چین برای اعمال نفوذ منطقهای باشد. منتقدان همچنین از هزینههای زیستمحیطی و انسانی و هزینههای هنگفت مالی این پروژه انتقاد میکنند. بندر بزرگ چین پل هنگکنگ- ژوهای- ماکائو بخشی از برنامه مرکزی چین برای توسعه منطقه خلیجی است. منطقهای که چین امیدوار است تا با خلیج سنفرانسیسکو، نیویورک و توکیو از نظر نوآوریهای تکنولوژیکی و توسعه اقتصادی رقابت کند. تصور مقامات چین این است که ادغام مناطق بیشتر، موجب رشد اقتصادی بیشتری خواهد شد. این بندر بزرگ چین با مساحت بیش از ٥٦هزار کیلومتر مربع، در جنوب مرکزی چین و ١١ شهر - ازجمله هنگکنگ و ماکائو- ٦٨میلیون نفر را در خود جای داده است. «مارکوس چان»، مدیر تحقیقاتی مشاوره املاک تجاری سی.بی.آر.ای هنگکنگ، چین جنوبی و تایوان میگوید که این منطقه بسیار پرجنبوجوش و به لحاظ اقتصادی بسیار مولد است. او میگوید: «این منطقه یک درصد از سرزمین چین را شامل میشود که ٥درصد جمعیت کل چین را در خود جای داده اما ١٢درصد تولید ناخالص داخلی را واجد است.» او میگوید که وقتی این مقادیر را با کشورهای اطراف مقایسه میکنید، متوجه میشوید که این منطقه بندری، یازدهمین اقتصاد بزرگ را دارد. چان میگوید که ایده بندر بزرگتر چین ابتدا در سال ٢٠٠٩ مطرح شد، اما به دلیل موانع بسیار زیاد در میان شهرها، روند توسعه کُند شد. این منطقه شامل سه مرز (هنگکنگ-چین، ماکائو-چین، هنگکنگ-ماکائو)، سه سیستم قانونی مختلف و سه ارز متفاوت است. بهعلاوه، ساکنان دارای سه نوع پاسپورت و کارتهای شناسایی مختلف هستند و به دو زبان مختلف صحبت میکنند. چان میگوید: «برای رقابت با سایر بنادر در جهان، دولت چین باید این موانع را حذف کند یا کاهش بدهد و یکپارچگی میان شهرها را ارتقا دهد.» این پل فاصله میان سه شهر را از ٣ ساعت تا ٣٠ دقیقه کاهش و همه آنها را با یک ساعت در کنار هم قرار میدهد. چان میگوید: «درحال حاضر، توزیع اقتصادی بین سواحل شرقی و غربی دلتای رودخانه مروارید بسیار نامتوازن است.» او میافزاید که «شهرهای شرقی مثل هنگکنگ، شنژن و دونگوآن به لحاظ اقتصادی از شهرهای غربی مثل ژوهای، ژزیانگمن و ژوهانگشان، توسعهیافتهتر هستند.» او میگوید که این پل، این امکان را برای کالاهای تولیدشده توسط کارخانههای طرف غرب به منظور صادرات از طریق هوایی و دریایی به سمت شرق فراهم میکند تا به آسانی به آن طرف رودخانه بروند. چان میگوید که این پل همچنین میتواند توریسم و گردشگری را افزایش دهد: «درحال حاضر، بازدیدکنندگان هنگکنگ از سرزمین اصلی چین تمایل دارند تا یک یا دو روز را عمدتا برای خرید، و بهندرت برای دیدن از نقاط دیگر دلتای رودخانه مروارید سفر کنند.» هنگامی که پل افتتاح شود، گردشگران- از چین و سایر کشورها- قادر خواهند بود که از فرودگاه هنگکنگ به ماکائو و سرزمین اصلی تنها در ٤٥دقیقه سفر کنند. چان همچنین میگوید که در ماکائو، کازینوهای زیادی وجود دارد که توریستها میتوانند در آن بازی کنند: «بزرگترین کازینوهای جهان در این شهر هستند و در کل سرزمین چین، تنها در این شهر است که قمار، قانونی است.» ژوهای، که به دلیل فضای سبز و هوای مرطوب آن، بهعنوان فلوریدای چین شناخته میشود، یک مقصد گردشگری مناسب برای خانوادهها به شمار میرود. استراحتگاههای فراوان، پارکهای معروف و زمینهای گلف، درحال حاضر در جزیره ساحلی «هنگین»، درحال توسعه هستند. این پل، تنها توسعه فرامرزی نیست. خطوط راهآهن گوانگژو- شنزن- هنگکنگ، که هنگکنگ را به شبکه راهآهن با سرعت بالای چین متصل میکند و نقطه کنترل مرزی لیانتانگ- هیونگ یوئن وای، حدفاصل مرزی میان هنگکنگ و سرزمین اصلی چین، هر دو امسال بازگشایی میشوند. چان معتقد است که این منطقه احتمالا میتواند «جذابترین مرکز گردشگری در چین باشد.» اما همه به این پروژه، تا این اندازه خوشبین نیستند. «کلودیا مو»، یک فعال سیاسی مستقل که به دنبال دموکراسی بیشتر در هنگکنگ است، میگوید: «این پل، تنها دورریختن پول است. میگویند که این پل سرزمین اصلی چین را به هنگکنگ متصل میکند؛ خب ما که درحال حاضر مسیر هوایی، زمینی و دریایی داریم. این پروژه اضافی قرار است چه کار کند؟» مو مانند سایر منتقدان این پروژه، معتقد است که ساخت این پل، انگیزه سیاسی دارد.
منبع : شهروند
دیدگاه تان را بنویسید