نگاهی به حضور مجدد رضا رشیدپور در مقام مجری در تلویزیون
| رضا رشیدپور همانطور که در علاقههایش نشان داده و در برنامههایش بروز داده، اهل جنجال و حاشیه است؛ البته از نوع مثبت آن؛ همان که مخاطب را جذب میکند نه دفع. او حالا سه، چهار ماهی است که با یک برنامه صبحگاهی به تلویزیون بازگشته و این نوشته، نگاهی است به این بازگشت و برنامه او: حالا خورشید.
۵۵آنلاین :
55آنلاین: محمدرضا یزدانپرست، روزنامهنگار و مجری تلویزیون - کافه رسانه - از قدیمیهای «صبحبخیر ایران» همیشه شنیدهام که از همان موقع که از طرف سیمای مرکز آذربایجان شرقی ـ بنا به رسمی که مدتی در پنجشنبههای صبحبخیر ایران رقم میخورد- به تهران آمد و ماندگار شد و در «تا مهر» حضور پیدا کرد و در خود صبحبخیر ایران مجری بود، سیمای کسی را نشان میداد که راضی نیست از درجا زدن و هوای پریدن دارد. آنها درست دیده بودند؛ رضا رشیدپور نه با سرعت خیرهکننده و البته هم نه آنقدرها کند، اما معقولانه و آهسته و پیوسته قدم برداشت و مثلث شیشهای و شب شیشهای، آن قابی بود که «میخواست» و «باید» در آن مینشست؛ هاردتاک یا گفتوگوی سخت و چالشی همان بوده که رشیدپور در آن بیشترین هوشمندی و توانایی را از خود نشان دادهاست. کسی نمیتواند قضاوت کند که بعد از درخشش آن دو مجموعه، دچار غرور شد یا اینکه بکن ـ نکنها و خط قرمزهای نانوشته تحمیلی و دست و پاگیر در آن روزهای تلویزیون او را با سیمای جمهوری اسلامی دچار اصطکاک کرد تا آنجا که از تلویزیون بُرید یا او را بُراندند(!) و کار به حدی پیش رفت که در ویدئویی فیسبوکی، تندترین نقدها را نثار عزتالله ضرغامی ـ رئیس وقت رسانه ملی ـ کرد و گفت «کلاهام هم جام جم بیفتد، نمیآیم برش دارم» اما از آنجا که در فضای حرفهای هیچ گزارهای، مطلق نیست در پایان دوران همان رئیسی که با او به مشکل برخورده بود با یک برنامه نمایشی ـ طنازانه و از طریق شبکه نسیم به سیما بازگشت؛ بازگشتی که البته آنقدرها موفق نبود اما همین که گزاره مطلق «قطع همکاری ابدی او با تلویزیون» را پاک کرد، ارزشمند تلقی شد.
البته پیشتر از آن برنامه در شبکه نسیم، در دوران مدیریت علیرضا برازش در شبکه یک و مدیریت جواد حاتمی بر گروه اجتماعی آن شبکه و در دوران تهیهکنندگی رضا داستانی یادم میآید در زمانی که یکی از مجریان صبحبخیر ایران بودم ـ البته برای یکسال و نیم با نام «صبح عالی بخیر» روی آنتن میرفت ـ شنبهروزی قرار بود رضا رشیدپور بیاید و به عنوان مجری مستر، سکان اجرای برنامه را به دست گیرد. آن شنبهروز فرارسید، نامش هم در کنداکتور سه ساعته برنامه بود ولی از خودش خبری نبود، ظاهرا مدیران بالادستی موافقت نهایی را صادر نکرده بودند.
باز هم کسی نمیتواند قضاوت کند عدم موفقیت چشمگیر آن برنامه در شبکه نسیم (عینک دودی)، علت بود یا خودش دوباره با شرایط تلویزیون کنار نیامد که باز هم مردم او را ندیدند تا «دید در شب»ش در سامانه آپارات، نگاهها را متوجه او کرد. او دوباره در همان قابی نشسته بود که میخواست و بلدِ آن بود. بعضی از قسمتهای دید در شب بسیار موفق بود و البته بعضی هم خیلی جلب توجه نکرد. هرچه بود، حداقل این حاصل را داشت که تلویزیون دوباره او را خواست. شنیده شد که سرافراز ـ رئیس وقت رسانه ملی ـ اراده کرده تا مجریان ممنوعالتصویر را دوباره به سیما بازگرداند؛ ارادهای که از رضا رشیدپور فراتر نرفت و مجریانی مثل جواد یحیوی و فرزاد جمشیدی و محمود شهریاری و آزاده نامداری از آن بینصیب ماندند تا اینکه خود سرافراز هم استعفا داد.
بازگشت رشیدپور به سرعت اتفاق افتاد. به ویژهبرنامه سال تحویل احسان علیخانی در شبکه سه رفت، خبر از بازگشت به تلویزیون داد و هر شب ایام نوروز را با برنامهای گفتوگومحور (صفر ـ صفر) در شبکه سه گذراند؛ برنامهای که خود در اینستاگرامش به فوری بودن و عجلهای بودن همهچیز در آن اعتراف کرد، از مخاطبانش عذرخواست و قول داد که اردیبهشتماه با یک برنامه صبحگاهی در تراز استاندارد میآید و جبران میکند. با «حالا خورشید» آمد و «خوش» آمد.
باز هم کسی نمیتواند قضاوت کند که راضی شدن رشیدپور به یک برنامه صبحگاهی ـ که ساعت پیک و پرمخاطب نیست و تعداد بینندگان کمتر است و در مقایسه با عصر و شب، جایگاه نازلتری دارد ـ از سر ناچاری بوده و او میخواسته به هر قیمت به این دایره بازگردد تا در آینده به برنامه عصرگاهی و شامگاهی برسد یا اینکه او مدتها بعد از دوران اوج صبحبخیر ایران، تلویزیون و همه شبکهها را در ساعات صبحگاهی فقیر دیده و احساس کرده میتواند این خلاء یک برنامه پرمخاطب در ساعات ابتدایی صبح را پر کند.
هر چه هست و هر دلیلی دارد، حالا یک مجری و یک برنامه هست ـ در ساعات صبحگاهی ـ که مردم به خاطرش تلویزیون را روشن میکنند.
به غیر از مجموعههای نمایشی ـ که بعد از کیمیا، سراغ ندارم ـ و اخبار، در میان دیگر برنامهها، فقط خندوانه و دورهمی و نود این شاخصه را دارند که مخاطب برای شروع آنها انتظار میکشد و برای دیدنشان تلویزیون را «روشن» میکند. دو مورد اول که جانمایه طنز دارند و طبیعی است و مورد سوم هم که به فوتبال میپردازد و باز هم طبیعی است.
پس رضا رشیدپور واقعا هنرمند است و «حالا خورشید»ش، بحق برنامه شایستهای است که به این جایگاه رسیده.
اگر نگاهی دقیق به حالا خورشید بیندازیم میبینیم که رشیدپور هیچ کار شاخص و خاص و خارقالعاده و بدیعی در آن انجام نمیدهد؛ همان کارها و آیتمهای معمول و شناختهشده را روانه آنتن میکند،
اما ...
اما ...
اما همان کارهای معمولی را درست و صحیح و کامل انجام میدهد. یک روایتی در برنامهسازی میگوید هیچ ایدهای جدید نیست. شاید این نظریه خیلی رادیکال و تندروانه باشد اما دنبالهای دارد که درست است. هر
ایدهای را باید صحیح اجرا کرد. رشیدپور هم همین کار را میکند اما چگونه؟
چه بسیار برنامه روی آنتن داریم که به فضای مجازی میپردازد. حالا خورشید هم همین کار را میکند اما شسته و رفته و به تفکیک. چهرههای ۲۴ ساعت گذشته را جدا میکند و روی بیلبورد ـ یا به قول رشیدپور اَبَرنَما ـ میبرد؛ در همان لحظهها کامنتهای مردم را هم میخواند و نظرشان را بازتاب میدهد.
عکسهای جالب و پربازدید ۲۴ ساعت گذشته را با دستهبندی جدید و نگاهی خلاقانه در کنار هم قرار میدهد وگرنه که همه مردم آن عکسها را در روز گذشته در موبایلهایشان دیدهاند.
به سوژههای چالشی میپردازد اما نه سردستی و گذرا؛ آنها را به چراغ زرد میبرد، پاسخگو بودن و نبودن مقامها و نهادهای مسئول هر سوژه را بازتاب میدهد، اگر نتیجه گرفت چراغ را سبز میکند وگرنه چراغ را زرد نگه میدارد تا رسیدن به نتیجه و اگر نگرفت هم چراغ را به رنگ قرمز درمیآورد. اهم اخبار را جداجدا روی آنتن مطرح میکند و با بریده جراید، تفکیک.
همه را در هم و برهم تحویل مخاطب نمیدهد. ارتباطهای تلفنی را جویده جویده و با عجله به انتها نمیرساند. هیچ بخشی را فدای تنگی وقت نمیکند و برای رفع تکلیف کاری را انجام نمیدهد. لابلای همه این اتفاقات از ظرفیت اینستاگرام غافل نیست و مدام دارد رابطه مستقیم و بیواسطه با مردم را روی آنتن نگه میدارد.
بخش نوستالژیاش هم با کارتونهای خاطرهانگیز قدیمی طی میشود که هنوز، دیدنی هستند.
هر کسی مختصری در برنامهسازی تجربه داشته باشد میداند که حداقل آیتمهایی مثل بریده روزنامهها، عکس و مکث، اهم اخبار، ابرنما و ... را میشود شخصا با یک موبایل و یک گرافیست، آسان و ارزان تمام کرد اما او اینگونه سطحی نگاه نمیکند. اگر از تیم نویسندگی برنامه یاد میکند، حقیقتا این تیم وجود دارد و از بهترینهای مطبوعات آنها را به همکاری دعوت کرده است. تا جایی که بخشی به نام پیشنهاد سردبیر، به آن تیم و فعالیت آن جمع یک هویت مستقل بخشیده است.
غیر از اینها، حالا خورشید از بخشهای خلاقانه و بدیع هم تهی نیست. صبح تا شب برنامههای مختلف دارند از اقتصاد مقاومتی میگویند اما هیچکدام را به خلاقیت «بورس ایده»ی حالا خورشید ندیدم. بدون شلوغکاری و حرف صرف زدن، ایدههای خلاقانه را به سرمایهگذاران پیوند میدهد و گزاره «فکر از یکی، پول از یکی» را محقق میکند. چفت و بستهای حقوقی را هم پیشبینی کرده تا هم کسی فکری را ندزدیده باشد هم سرمایهگذاری، نتواند صاحب ایدهای را دور بزند.
خلاصه نزدیک به ۱۲۰ دقیقه هولاهوب میزند، با موتور و دوچرخه در استودیو ویراژ میدهد، با کل همکاران پشت صحنه بارها حرف میزند حتی دوربین را به سمت آنها میچرخاند، یک جوالدوز اگر به مسئولان میزند حتما یک سوزن هم به مردم میزند که قضاوتش یک طرفه نباشد و با حداقل پلیبک و حداقل میهمان، توانسته کنداکتوری خوشریتم و متنوع ببندد. نکات مثبت رضا رشیدپور و حالا خورشید بیشتر از این حرفهاست و البته که خالی از نقطه ضعف و ایراد و اشکال هم نیست. این یادداشت شاید به «بهبه و چهچه» گذشت. در نوشته بعدی به آنچه از نظرم نقاط ضعف است خواهم پرداخت که من هم تا آنجا که بلدم، یکطرفه به قاضی نرفته باشم.
هر چه هست بازگشتش را به فال نیک باید گرفت. اگر از مردم فهیم و مخاطب شعورمند حرف میزنیم، کالای حاوی شعور هم باید به او تحویل دهیم؛ کاری که او با تلاش، در پی آن است.
منبع: گافه رسانه
منبع : ۵۵آنلاین
دیدگاه تان را بنویسید