ارسال به دیگران پرینت

جوان ها همه چيز را آماده مي خواهند

| کاردک را به دست بازدیدکنندگان نمایشگاه می‌دهد و می‌گوید خطی را که روی لاستیک مشخص شده، ببرند. اما این کار نیاز به نیروی زیادی دارد. بااین‌حال، کار او سال‌هاست که با غلتک، کاردک و... به وسیله چاپ و حکاکی شکل گرفته است.

جوان ها همه چيز را آماده مي خواهند

۵۵آنلاین :

55آنلاین: کاردک را به دست بازدیدکنندگان نمایشگاه می‌دهد و می‌گوید خطی را که روی لاستیک مشخص شده، ببرند. اما این کار نیاز به نیروی زیادی دارد. بااین‌حال، کار او سال‌هاست که با غلتک، کاردک و... به وسیله چاپ و حکاکی شکل گرفته است. نقش‌های سیاه‌وسفید که البته چندسالی هست رنگ هم وارد آنها شده، هریک داستانی جداگانه روی بوم را روایت می‌کنند. رضا بانگیز در تازه‌ترین نمایشگاه خود که در گالری ایرانشهر برگزار شده، چاپ دستی‌ها و مجسمه‌های سفال و سرامیک خود را به نمایش گذاشته است. بانگیز متولد سال ۱۳۱۶ در تهران، فارغ‌التحصیل هنرستان هنرهای زیبای پسران و دارای مدرک درجه‌یک هنری است. اخذ بورس مطالعات هنری انگلیس، پاریس و دیگر کشورهای اروپایی در کارنامه فعالیت این هنرمند دیده می‌شوند. شرکت در نمایشگاه‌های بین‌المللی توکیو، بلژیک، پاریس، عربستان، ارمنستان، زاگرب، آمریکا، استانبول و فرانسه، شرکت در بی‌ینال‌های تهران و آسیا، انجام کارهای سفالی در موزه «پورت‌اسموت» ویرجینیای آمریکا و تدریس هنرهای تجسمی به مدت پنج دهه، از دیگر فعالیت‌های اوست. به بهانه برگزاری نمایشگاه اخیرش با او گفت‌وگو کردیم:

‌معمولا آثارتان سیاه‌وسفید هستند، اما در کارهایی که چند سال قبلِ به نمایش گذاشته‌اید، رنگ هم وارد تابلوهایتان شده بود. چطور شد این اتفاق افتاد؟ هیچ‌چیز نشد. اتفاقی نیفتاد. وقتی کار می‌کردم متوجه شدم دلم می‌خواهد رنگ را هم وارد کارهایم کنم تا ببینم تجربه جدید به من می‌دهد یا نه که متوجه شدم تجربه خوبی بود و کارها را زیباتر می‌کند. اما باز هم به سیاه‌وسفید برگشتم، چون با من عجین ‌شده است. البته قبلا هم گاهی اوقات یک سطح خیلی کوچک یا به اندازه یک نقطه، روی اثر رنگ گذاشته بودم. ‌با وجود سختی‌ای که حکاکی و چاپ دارد، چرا به این کار ادامه دادید؟ دوست دارم و کار محبوبم است. این کار را همچنان انجام می‌دهم تا بگویم هنوز هستم و هنوز خارج نشده‌ام. دوم اینکه از این کار لذت روحی می‌برم و احساس خوبی از انجام یک کار هنری به من دست می‌دهد. از اول عاشق نقاشی بودم. یک پیشامد باعث شد متوجه شوم عاشق هنر هستم. از کوچکی برای کمک به خانواده کار می‌کردم. یک روز در خیاطی که کار می‌کردم، یک نقاشی آب‌رنگ دیدم که روی میز برش بود وقتی دقت کردم دیدم یک قوطی کبریت با یک کبریت نیم‌سوخته روی آن نقاشی شده است که من را مجذوب خودش کرد و به خودم گفتم من هم باید نقاش شوم. حتی بعد از گذشت این همه سال هنوز تصویر آن نقاشی در ذهنم مانده است. اوایل خودم نقاشی را شروع کردم، اما وقتی کلاس دهم بودم، متوجه هنرستان هنرهای زیبا شدم و کلاس را رها کردم و وارد هنرستان شدم و دوباره کلاس دهم را در هنرستان گذراندم. استادانی مانند هانیبال الخاص، مارکو گریگوریان و... به ما آموزش می‌دادند. ‌تجربه کلاس‌های مارکو گریگوریان چگونه بود؟ تقریبا الخاص و مارکو با هم وارد دبیرستان شدند. یک سال هم نزد الخاص کار کردم و او آثار رنگ‌وروغنم را دوست داشت، اما ضمن نقاشی، یک روز هم باید با چاپ آشنا می‌شدیم که مارکو تدریس می‌کرد. مارکو از آمریکا به ایران آمده بود تا درس چاپ را به ما آموزش دهد. کلاس مارکو فقط در هنرستان برگزار می‌شد و ما هم شاگردانش بودیم. یکی از اولین نکاتی که به ما یاد داد، این بود که حروف یا نقش‌ها را باید برعکس طراحی می‌کردیم که درست چاپ شود البته الان موضوع‌هایم طوری است که این‌ور یا آن‌ور اثرم با هم فرقی ندارد، اما باید امضا و تاریخ را برعکس بنویسم. مارکو ما را با اثر مفهومی آشنا کرد. آن موقع در تقاطع خیابان جمهوری _ ولیعصر چند پارچه‌فروشی‌ گران و شیک بود. یک روز مارکو نشانی یکی از این پارچه‌فروشی‌ها را به ما داد و گفت یک کار مدرن در آنجا انجام داده و اگر دوست داریم، می‌توانیم آن را ببینیم. ما ذوق‌زده بودیم و از پیچ‌شمیران با سرعت زیادی به سمت جمهوری رفتیم و دیدیم پشت ویترین، پارچه‌ها آویزان و خروسی با پوشال ساخته شده است که کج‌وکوله با پاهایی بلند بود. در آن زمان به‌نظرمان یک خروس ناموزون آمد که چون مارکو ساخته بود، دوست داشتیم. بعد هم که کارهای کاهگلی‌اش را انجام داد. کار دیگرش این بود که قوللر آغاسی را که در قهوه‌خانه‌های بوذجمهری کار می‌کرد، به جامعه معرفی کرد. مارکو یک انسان واقعی بود و علاوه‌بر اخلاق خوبی که داشت، بسیار هم خوش‌تیپ بود و وقتی برای اولین‌بار به سر کلاس آمد و خندید، مجذوب او شدیم و رویمان تأثیر گذاشت. علاوه‌بر تأثیری که مارکو روی من گذاشت تا از کار چاپ خوشم بیاید، باید به حسین زنده‌رودی هم اشاره کنم. قرار بود دومین دوره بی‌ینال برگزار شود و من هم خبری از این موضوع نداشتم. یک روز زنده‌رودی گفت بی‌ینال دوم برگزار خواهد شد و به من هم گفت شرکت کنم. خیلی از هنرمندان شناخته‌شده امروز مثل مسعود عربشاهی، چنگیز شهوق، زنده‌رودی و... هم شرکت کرده بودند. من یک سیمرغ سیاه‌وسفید برای شرکت در بی‌ینال حکاکی کردم. بی‌ینال در کاخ گلستان برگزار می‌شد و داورانی از ایتالیا، اتریش، فرانسه و... هم به تهران آمده بودند. آنها از کارها خوششان آمده بود و به من مدال زرین دادند و همین تشویق دیگری شد برای اینکه گرفتار حکاکی و چاپ شوم. ‌شما در سال‌های بعد هم در دوسالانه‌های مختلفی شرکت کردید. دوسالانه‌هایی که در آن زمان برگزار می‌شد درمقایسه با دوسالانه‌های فعلی چگونه بود؟ دوسالانه‌های قدیمی‌ بهتر بودند. برای دوسالانه‌ها هزینه می‌کردند و داوران بین‌المللی دعوت می‌شدند. آنها هم ما را نمی‌شناختند و به همین دلیل نظرشان را درباره اثر می‌دادند، اما بعدا نظرات خاصی هم وارد دوسالانه‌ها شد. البته الخاص سعی کرد برای این مسئله راه‌حلی پیدا کند مثلا گفت چهار رنگ قرمز، آبی، سبز و سیاه به‌ترتیب نشان‌دهنده کیفیت کار بودند و اگر داوری رنگ قرمز را به اثری می‌داد، یعنی آن اثر کیفیت بالایی داشت منتها این کار هم نتوانست به حل مشکل کمک کند مثلا اگر داوری لج کرده بود، برای اینکه حس خود را منتقل کند به اثر رنگ سیاه می‌داد. درواقع نظرات سلیقه‌ای اعمال شد. ‌چطور شد دوباره دنبال سرامیک و سفال رفتید؟ حدود ٤٠ سال قبل برای تدریس به اصفهان رفته بودم. تصمیم گرفتم در اوقات فراغت، کاری انجام دهم و دنبال سفال رفتم. خارج از اصفهان کوره‌هایی بود که یکی از آنها را که صاحب خنده‌رویی داشت، انتخاب کردم. به او گفتم استوانه‌ای برای بدن و لوله‌هایی برای دست‌های مجسمه‌هایم بساز که خودم آنها را به هم می‌چسبانم. پرسید برای سرهای مجسمه‌هایت چه‌کار می‌کنی؟ گفتم یک ظرف دیزی بساز من آن را به جای سر مجسمه می‌چسبانم. ٢٠ مجسمه ساختم. بعد از آنکه کارم در اصفهان تمام شد، مجسمه‌ها را به تهران منتقل کردم. تعدادی را به دوستان و آشنایان هدیه کردم و بعضی از آنها را به مدیر یکی از گالری‌ها داده بودم که زمان انقلاب بود و معلوم نشد مجسمه‌ها چه شدند. بعد از آنکه آقای امیریان، مدیر گالری ایرانشهر، را دیدم گفت دوست دارد دفتر کارش را ببینم. وقتی در باز شد، خشکم زد، همین‌طور گیج و متعجب ایستادم و گفتم: این را از کجا آورده‌ای؟ گویا یکی از مجسمه‌هایم سالم بوده و او در یکی از میهمانی‌ها آن را دیده و از مجسمه خوشش آمده بود. میزبان گفته بود این مجسمه را به قیمت ٢٥‌ میلیون تومان از یک عتیقه‌فروش خریده و قصد فروش ندارد تا اینکه توانسته بود او را راضی کند و مجسمه را بخرد. پس از آن قرار شد باز هم تعداد دیگری از این مجسمه‌ها را برای این نمایشگاه آماده کنم. ‌وضعیت آموزش حکاکی و چاپ چگونه است؟ شاگردانی که بر سر کلاس این درس می‌آیند چون جزء واحدهایشان است و باید نمره بگیرند، پس مجبور هستند این درس را بگذرانند. بنابراین دلیل اول آشنایی‌شان این‌گونه است، اما وقتی که وارد کلاس می‌شوند و کار را یاد می‌گیرند، معمولا خوششان می‌آید اما بعدا آن را رها می‌کنند. علاقه‌شان به هنر طوری است که باید همه‌چیز برایشان فراهم باشد درحالی که باید سختی ببینند. ‌بازار فروش چطور؟ خوب نیست. البته در این نمایشگاه خوب بود اما درکل، این نوع کار فروشی ندارد. این را هم بگویم از برگزاری نمایشگاه فعلی خیلی خوشحالم، چون مدت‌ها بود کار بزرگی برای من نشده بود. اکنون انرژی گرفته‌ام که همچنان به کارم ادامه دهم و هنر را برای هنر ارائه کنم. برای برپایی نمایشگاه انفرادی به دلگرمی و انگیزه نیاز است. پیشنهاد از طرف مدیریت گالری مطرح شد و من هم پذیرفتم بعد از مدت‌ها نمایشگاهی انفرادی از آثارم برگزار کنم.

منبع: شرق

منبع : ۵۵آنلاین
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه