ارسال به دیگران پرینت

چه عكاس بزرگ و چه عكس هاي خوبي

| سکوت احمد عالی بعد از سال‌ها شکسته شد. عکاسی که کم گفت‌وگو می‌کند و کمتر از آن در مجامع هنری حضور دارد، به بهانه نمایش برخی از آثارش به گالری امکان آمد هرچند در تمام مدت، سرش پایین بود و حتی زمانی که از او درخواست شد تا صحبت کند، بیشتر به تشکر از دوستان و اطرافیانش پرداخت.

چه عكاس بزرگ و چه عكس هاي خوبي

۵۵آنلاین :

55آنلاین: سکوت احمد عالی بعد از سال‌ها شکسته شد. عکاسی که کم گفت‌وگو می‌کند و کمتر از آن در مجامع هنری حضور دارد، به بهانه نمایش برخی از آثارش به گالری امکان آمد هرچند در تمام مدت، سرش پایین بود و حتی زمانی که از او درخواست شد تا صحبت کند، بیشتر به تشکر از دوستان و اطرافیانش پرداخت. احمد عالی، نقاش و عکاسی که او را یکی از عکاسان تأثیرگذار جریان عکاسی می‌دانند، بعد از سال‌ها سکوت، در مراسمی که برایش برگزار شده بود، حاضر شد. آخرین نمایشگاه او سال ٨٩ با نمایش ٤٠ اثر از سال‌های ١٣٤٠ تا ١٣٨٨ در گالری ماه مهر برگزار شد. در کنار این نمایشگاه «کتاب عالی» نیز رونمایی شد و بعد از شش سال بار دیگر از تعداد اندکی از آثار او شامل چند عکس و نقاشی به همراه کتاب «جناب عالی» که از سوی نشر نظر منتشر شده، عصر جمعه، اول مرداد در گالری امکان رونمایی شد. قرار بود سخنرانی ساعت ٢٠ آغاز شود اما پیش از آن احمد عالی در حیاط گالری نشسته بود و کتاب‌هایی را که دوستدارانش خریده بودند، امضا کرد. در میان آنها که این کتاب را خریدند، نه‌تنها عکاسان شناخته‌شده بلکه دانشجویان رشته عکاسی نیز بودند. اندکی قبل از شروع سخنرانی، احمد عالی به فضای داخلی گالری رفت و محمودرضا بهمن‌پور، مدیر نشر نظر و مهران مهاجر، عکاس در کنار او قرار گرفتند تا درباره او صحبت کنند. بهمن‌پور که نشر کتاب «جناب عالی» را برعهده داشت، با ذکر خاطره‌ای از نشان‌دادن کتاب به عباس کیارستمی، کارگردان شناخته‌شده ایرانی که تیرماه سال جاری درگذشت، روایت خود را از انتشار کتاب احمد عالی شرح داد: «روزی که نخستین نسخه کتاب منتشر شد، به آقای عالی زنگ زدم و اجازه گرفتم که نسخه‌ای از این کتاب را برای آقای کیارستمی ببرم. این اتفاق اول تیرماه امسال روی داد که تولد عباس کیارستمی بود. خب همه از حال‌وروز او خبر داشتیم و می‌دانستیم چه وضعی دارد. کیارستمی روی تختش در کنار پنجره‌ای رو به حیاطی با درختان سرسبز، دراز کشیده بود. روزهایی بود که بیماری همچنان او را آزار می‌داد و قدرت بلندکردن اشیا برایش سخت بود؛ مثلا می‌گفت چقدر این قاشق سنگین شده است. درباره کتاب احمد عالی نیز که برای همه ما سنگین بود، همین‌طور بود».او با یادآوری آن روز افزود: «کتاب را باز کردم و تا انتهای آن را ورق زدم، کیارستمی گفت: «چه عکاس بزرگ و چه عکس‌های خوبی». به یک عکس خیلی توجه کرد و آن عکس گاوهای احمد عالی بود. خندید و گفت: «چقدر این عکس‌ها زیبا شده است». گفتم از عکس‌های گاوهای شما زیباتر شده است و خندید. من پیام احمد عالی را برایش برده بودم؛ چون خیلی مایل بود کیارستمی را ببیند و به دلیل پله‌های منزل کیارستمی، رفتن به خانه او برایش سخت بود. یاد و نام او گرامی باد».مدیر نشر نظر پس از آن به تأثیر احمد عالی اشاره کرد: «برای ما که در این روز در برابر مرد بزرگی در فرهنگ ایران می‌خواهیم صحبت کنیم، کار ساده و آسانی نیست. احمد عالی در دهه ٤٠ نقش نقاشی را ایفا کرد که شاید هیچ‌کس به اندازه او تا امروز ایفا نکرده است. در دوره‌ای که مفهوم عکس در ساده‌ترین شکل موجود از سوی اندک‌افرادی ارتقا پیدا می‌کرد، احمد عالی فرهنگ جدید تصویری در ایران را ایجاد کرد. در واقع درک همه ما را نسبت به پدیده عکس و تصویر ارتقا داد. او هنر را به صنعت عکاسی ایران افزود؛ به نحوی که پایه‌های توسعه عکس در ایران شکل گرفت. با وجود اینکه هیچ‌وقت در هیاهو نبود و بسیار آرام و آهسته کارش را انجام داد و شاید نسبت به خیلی‌های دیگری که اسم و رسم بیشتری از او داشتند، او چنان قدرتمند و غنی در حوزه هنر جایش را باز کرد که قطعا تأثیر او را در سال‌های آینده و به طور گسترده باید بررسی کرد». بهمن‌پور صحبت‌هایش را چنین پایان داد: «به یاد دارم یکی از مسئولان مهم Asian Society در برابر کار درخشان بخاری یا خودنگاره احمد عالی که متعلق به سال ١٣٤٣ است، گفت یکی از درخشان‌ترین آثار هنری ایران در صد سال اخیر است و درخشش احمد عالی در آن اثر به نظر او این بود که جلوتر از زمانه است». مهران مهاجر، عکاس و از دوستان عالی درحالی‌که بیان کرد سخت است مقابل احمد عالی سخن بگوید و چند ثانیه مکث کرد تا بغضش را فرو دهد، با صدایی لرزان ادامه داد: «مقابل سکوت احمد عالی حرف‌زدن مشکل است. نزدیک به ٣٠ سال است که عکس‌هایی می‌گرفتم و آقای دهقانپور گفت عکس‌ها را به احمد عالی نشان بده و از همان‌جا ٣٠ سال شد که کنار احمد عالی و مینا جان (مینا نوری، همسر احمد عالی) بودم، شنیدم، دیدم و یاد گرفتم. من نه در مقامی هستم و نه در جایگاهی که بتوانم درباره کار احمد عالی قضاوتی کنم، فکر می‌کنم ارزش کار او در ٦٠ سالی است که در حوزه نقاشی و عکاسی کار کرده، در راه‌هایی است که باز کرده و این راه‌ها اکنون پیش‌روی من و خیلی‌های دیگر، چشم‌اندازهایی را باز کرده است». او سپس عالی را تأثیرگذارترین عکاس دهه‌های ٤٠ و ٥٠ توصیف کرد: «یک‌جایی صحبتی درباره عکاسی دهه‌های ٤٠ و ٥٠ بود، گفتم شاید بشود این ادعا را کرد که عکاسی هنری در این دو دهه مساوی احمد عالی است و فکر می‌کنم ادعای گزافی نباشد. این راه را احمد عالی ادامه داد و می‌دهد. او عکاسی را در کندوکاو با معنا و ذات عکاسی می‌دید؛ اگر عکاسی را در فشردگی زمان و مکان تعریف کنیم، کار احمد عالی بسط زمان و مکان بوده است؛ مثل بخاری که از همان دوران در کارهایش می‌بینیم».آخرین سخنران مراسم هم احمد عالی بود. او که در تمام مدت سخنرانی‌های دیگران و خودش سرش پایین بود و جز در لحظه‌هایی اندک سرش را بالا نیاورد، گفت: «واقعا حرفی ندارم جز سپاسگزاری. شاید کتاب اولم که به همت بهمن‌پور منتشر شد، ریسک بزرگی برای او بود. این کتاب من را تشویق کرد که دوباره کارهایی را که می‌توان نشان داد، جمع‌آوری کنم و این کار باز هم به همت بهمن‌پور و کمک دوستان خیلی نزدیکم مانند مینا و مهران مهاجر انجام شد. دانه‌دانه نام کسانی را که در نشر این کتاب کمک کردند، اسم نمی‌برم اما سپاسگزار همه این آدم‌ها هستم. متأسفم چون اگر ١٠، ١٥ سال زودتر این اتفاق می‌افتاد من سرپا بودم و می‌توانستم خیلی از محبت‌هایی را که در این سال‌ها شده است، جبران کنم».

منبع: شرق

منبع : ۵۵آنلاین
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه