ارسال به دیگران پرینت

دوقوزآباد کجاست ؟

| اینجا دوقوزآباد، جنوب تهران، یک اصطلاح نیست، روستایی است قدمت ۱۵۰ ساله، با هزار مشکل

دوقوزآباد کجاست ؟

۵۵آنلاین :

اگر گذرت بیفتد به سمت روستای کهنسال تورقوزآباد، از چندمتری رنگ سبز فاطمیه را می‌بینی و آن زیر، ریزتر، سبزی تورقوزآباد را. اما کمتر کسی نام جدید را می‌داند و می‌شناسد، حتی شاید نام تورقوزآباد هم به اندازه دوقوزآباد گوش‌آشنا نباشد؛ نامی که بیشتر به شکل و شمایل مثل و متل و کنایه می‌ماند تا نام راستین یک روستا، آن هم در همجواری پایتخت ١٢‌میلیون نفری تهران

«این‌جا خیلی قدمت دارد.» این «خیلی» را مردمان روستا هم درباره قدمت تورقوزآباد به کار می‌برند، اما هیچ‌کس دقیقا نمی‌داند قدمت روستا چند‌سال یا چند صد‌سال است. یکی می‌گوید: «قدیم‌ها، خیلی قدیم‌ها، این‌جا اربابی داشته که نام دخترش توران بوده و اصالتا آذری. قز در زبان آذری یعنی دختر و به همین دلیل نام اولیه روستا توران‌قز بوده است که به مرور و در گردش زبانی به تورقوز تغییر کرده ‌است. آن ارباب مالک کشتزارهای عدس این منطقه بوده‌است.» دیگری می‌گوید: «این روستا زمین‌های کشت پنبه بوده و ارباب آن دختری داشته به نام تورقوز. برای همین نام روستا تورقوزآباد شده‌است.»

تورقوزآباد مدافع حرم هم دارد، هم ایرانی، هم افغان. این را از زبان بیدگلی، عضو شورای روستا می‌شنوم. او که خاندانش بیش از ١٥٠‌سال در این روستا قدمت دارند و به گفته خودش اجدادش برای خرمن‌کوبی از کاشان به این روستا آمده و مقیم شده‌اند، اطلاعاتی از بافت جمعیتی روستا در اختیارمان می‌گذارد. می‌گوید: «این‌جا تقریبا جمعیت افغان‌های مهاجر با ایرانی‌های مقیم برابری می‌کند. ٦٠خانوار از قدیم در این روستا مانده‌اند و بقیه به مرور به این‌جا مهاجرت کرده‌‌اند.» او امکانات روستا را برای زندگی عادی و رفع نیازهای اولیه مردم مناسب می‌داند و درعین حال از کم‌توجهی‌هایی هم گله دارد: «مدتی پیش با حفر چاه‌هایی در روستای جهان‌آباد برای ما آب شیرین آوردند.

گلسوم، فرزانه و معصومه دور باغچه کوچک مقابل منزل‌شان پذیرای‌مان می‌شوند. سر حرف را گلسوم باز می‌کند که لهجه‌اش به غلظت بقیه نیست. دلیلش هم این است که پدر وم ادرش از مهاجران پیش از انقلاب بوده‌اند و خودش هم زاده گرگان است، اما وقتی خانواده‌اش را در جریان یک تصادف از دست می‌دهد، ازدواج می‌کند و به همراه همسرش به تهران می‌آید. همسرش کارگری می‌کند و چون کارت اقامت دارد، مشکلی برای کار ندارد. حالا او، همسرش و ٥ فرزندشان ٩‌سال است که در تورقوزآباد سکونت دارند. دختر بزرگش کلاس هفتم است و کوچکترین دختر، اسما، ٦ ماه دارد. می‌گوید: «بعد از این دخترم، عمل کردم که دیگر بچه‌دار نشوم. تازه از شما چه پنهان همین را هم می‌خواستم بدهم به کسی ولی شوهرم قبول نکرد.»

با همه این کاستی‌ها اهالی تورقوزآباد، این روستای قدیمی را مأمن و موطن خود می‌دانند. همین است که بوی آب لجن‌‌آلود، آلودگی ناشی از بازیافت، راه عبورومرور نه‌چندان راحت و امن و... نتوانسته آنان را از این روستا براند. هرچند برخی از آنها به جبر روزگار مانده‌اند و برخی هم عزیزی در آرامستان روستا دارند که نمی‌توانند از کنارش به آسانی بگذرند. به هر‌روی در جوار پایتخت، کنار خروجی ٧١ اتوبان تهران- قم روستایی است راستین که نه‌تنها نامش خیالی نیست که مردمانش نیز داستانی دارند واقعی و ماندگار. تورقوزآباد حقیقتی است در ٥کیلومتری عوارضی.

منبع : ایسنا
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه