جنبش ترامپ خیزش علیه نظم مستقر در واشنگتن است
| دونالد ترامپ، کاندیدای سرمایهدار حزب جمهوریخواه که البته چندان مورد حمایت نخبگان حزب نیست، این روزها توانسته بخش عظیمی از بدنه جامعه را به واسطه سخنان و شعارهایش با خود همراه کند. ترامپ با ارائه تصویری سیاه از جامعه، تلاش دارد خود را ناجی جامعه امریکایی نشان دهد.
۵۵آنلاین :
55 آنلاین:
دونالد ترامپ، کاندیدای سرمایهدار حزب جمهوریخواه که البته چندان مورد حمایت نخبگان حزب نیست، این روزها توانسته بخش عظیمی از بدنه جامعه را به واسطه سخنان و شعارهایش با خود همراه کند. ترامپ با ارائه تصویری سیاه از جامعه، تلاش دارد خود را ناجی جامعه امریکایی نشان دهد.
واقعیتی که در امریکا اتفاق افتاده حاکی از خیزشی است که در جامعه برای خواستهای مردم امریکا آغاز شده است. این انتخابات برای اولین بار به ویترینی از جامعه درونی ایالات متحده امریکا تبدیل شده است که انعکاس و پژواکی است که در سال 1990 در سیاتل امریکا استارت خورد. در آنجا شعارهایی ضد سرمایهداری، ضد سازمان تجارت جهانی و ضد جهانی شدن داده شد. در همان مقطع احزاب سوسیالیست اروپا مانند حزب سوسیال دموکرات بریتانیا نیز آن فعالیتها را ادامه دادند. این تحرکات دقیقا بیانگر نهضت و رنسانسی بود که در سال 1990 درون جامعه امریکا شکل گرفت. یعنی به صورت حرکتی سیاسی و درون جامعه امریکا تحت عنوان «جامعه علیه دولت و حاکمیت» آغاز شد. جنگ میان جامعه و حاکمیت که از آن زمان کلید خورد در انتخابات 2016 رسما خود را نمایان کرده است.
ما شاهد آن هستیم دونالد ترامپ به عنوان یک سرمایهدار، پیام مخالفت بدنه جامه و نیروهای اجتماعی جامعه را دریافت کرد. بدیهی است که این خیزش، رنسانس، نهضت، حرکت و جنبش، جنبشی است علیه حاکمیت. در حاکمیت نیز یک جریان اصلی وجود دارد که به واسطه دو حزب دموکرات و جمهوریخواه انتخابات را سازماندهی میکند. اگر به انتخابات زمان باراک اوباما رجوع کنیم، من از 2 سال پیش از آغاز انتخابات همواره تکرار میکردم که حاکمیت امریکا را در دنیا تغییر دهد. به همین دلیل من بارها گفته بودم که اوباما صددرصد به عنوان رییس جمهور امریکا برگزیده خواهد شد. بسیاری از مردم از من ایراد میگرفتند که چرا اصرار دارم بگویم حتما اوباما رییس جمهور خواهد شد. من در آن مقطع میدانستم که هنوز حاکمیت صحنه را اداره میکند. با آمدن اوباما حاکمیت امریکا چند جانبهگرایی را در دستور کار خود قرار داد. تصمیم به چند جانبهگرایی نیز به زمانی باز میگردد که جورج بوش و بیل کلینتون یک جانبهگرایی را در پیش گرفتند. در واقع یک جانبهگرایی از اواخر دولت بیل کلینتون با شلیک موشکهای کروزی که کلینتون برای کشتن بن لادن به سمت افغانستان فرستاد آغاز شد. در آن مقطع، 11 ماه قبل از 11 سپتامبر 2001، یعنی در سال 2000، «بل کمپل» یکی از نمایندگان کنگره امریکا لایحهای را در کنگره امریکا بود و خواستار آن شد که حاکمیت و دولت افغانستان از جامعه بن لادن سرنگون شوند و از ظاهر شاه بخواهند که یک دولت لویه جرگه تشکیل دهد. وقتی که بن لادن و القاعده مشاهده کردند که طرحی به این صورت ارائه شده است. پیشدستی کردند و عملیات 11 سپتامبر را رقم زدند. متعاقب آن، برنامه بل کمپل را در زمان جورج بوش عملا اجرا کردند. در نتیجه حاکمیت امریکا یک استمرار دارد که تا به این انتخابات آن را اداره کرده است. لذا یک جانبهگرایی آمریکا از زمان کلینتون استارت خورد، در دوران 4 ساله اول ریاست جمهوری جورج بوش به صورت کامل اجرا شد اما در دوره دوم به چند جانبهگرایی تبدیل شد. در آن زمان شخص بوش، دست به جورج بوشزدایی زد و افرادی مانند کالین پاول و کاندولیزا رایس را تغییر داد. اما چند جانبهگرایی باید به واسطه شخصی به نمایش گذاشته میشد که ویترین امریکا را نیز از حالت یک جانبهگرایی خارج کند. شخصی مانند باراک حسین اوباما کاملا مدنظر چنین هدفی بود.
باید توجه داشت که آوای خیزش نیروهای اجتماعی درون امریکا اقشاری مانند سیاهپوستان، سرخپوستها، هیسپانیکها و دیگر اقلیتها را در بر میگیرد. این اقشار از حادثه سیاتل به این سو، تحرکاتی را آغاز کردند. کشت و کشتاری که بعد از آن مقطع، میان سیاهپوستان و نیروهای پلیس امریکا شاهد هستیم، حاکی از آن نارضایتی ها و خشونتهایی است که درون امریکا شکل گرفته است. وقتی چنین مسائلی مشاهده شد حاکمیت تصمیم گرفت شخصی را روی کار بیاورد که سیاهپوست باشد، تا سیاهپوستان آرام شوند، اسمش حسین باشد تا مسلمانان را آرام کند، ریشه افریقایی داشته باشد که آفریقاییها را آرام کند و همچنین نامش باراک باشد تا یهودیها را نیز دربربگیرد. در نتیجه او همان شخصی بود که با اهدافی چند جانبهگرایانه و سناریویی تعریف شده، روی کار آمد. به همین دلایل من در آن مقطع اصرار داشتم که اوباما، رییس جمهور بعدی امریکا خواهد بود. بنابراین به دنبال چالش حاکمیت و جامعه در آن زمان، باراک اوباما انتخاب شد تا جریان اصلی حاکمیت نجات پیدا کند و همچنان توان بسیج اجتماعی جامعه امریکا را داشته باشد. اما اوباما نتوانست این بسیج اجتماعی را انجام دهد و چون در این زمینه موفق نبود، شخصیتی مانند ترامپ که یک فرد سرمایهدار است که می داند انتظارات، توقعات و خواستههای طبقههای مختلف در آمریکا چیست، فعالیتش را آغاز کرد؛ او پیامها شعارهای نیروهای اجتماعی در رابطه با مهاجرتها و جنبشها را دریافت کرد و تلاش کرد که به آن خواستهها پاسخ دهد. اما از طرف دیگر حاکمیت امریکا که همیشه این انتخابات را سازماندهی کرده از این موضوع رضایت ندارد. حزب جمهوریخواه و دموکرات پژواک طبقه سرمایهداری امریکا هستند یعنی در ایالات متحده امریکا وقتی حاکمیت شکل گرفت بدیهی بود که جامعه و حاکمیت همنوا نباشند. این عدم همنوایی باعث میشود که حاکمیت آسیبپذیر باشد. به این طریق حاکمیت در امریکا از زمانی که شکل گرفته از طریق دو حزب جمهوری خواه و دموکرات مانند دو کفه ترازو سعی کرده همیشه تعادل و بالانس را داخل جامعه امریکا ایجاد کند. باید توجه داشت که این دو حزب در اختیار تشکیلات حاکمیتی هستند. امروزه توقعات نیروهای اجتماعی در انتخابات امریکا و با صدای دونالد ترامپ متبلور شده است. بنابراین حاکمیت امریکا چه در حزب دموکرات و چه در حزب جمهوریخواه هر دو مخالف ترامپ هستند و این نبردی که شکل گرفته، نبردی است بین جامعه و حاکمیت. در این میان از یک سو مخالفان ترامپ از حزب دموکرات هستند که کاملا علنی است و از سوی دیگر جمهوری خواهان وابسته به حاکمیت نیز با این کاندیدا مخالفند. لذا اگر چربی روی آب سیاست امریکا را کنار بزنیم، مشاهده خواهیم کرد که امروز جامعه علیه حاکمیت و دولت است. بنابراین هر دو حزب اصلی امریکا در صدد این هستند که این نیروهای اجتماعی که خود را به صورت ترامپ نشان میدهند را مهار کنند. در نتیجه انتخابات پیش رو در امریکا، انتخابات بسیار حساسی خواهد بود و من این انتخابات را میان جمهوری خواهان و دموکراتها نمیبینم. بلکه به نظر من انتخابات ریاست جمهوری نوامبر 2016 امریکا، انتخاباتی است مبتنی بر چالشها و خشونتهای درون امریکا و جامعه و اکثریت مردم نیز علیه حاکمیت هستند. اکنون باید دید که آیا واقعا رسانههای گروهی امریکا و تشکیلات حاکمیت این کشور خواهد توانست مردم را بسیج کند و در نتیجه دونالد ترامپ را شکست دهد؟ با توجه به اینکه حاکمیت پشت این قضیه است علیرغم اینکه ترامپ پایگاه اجتماعی به مراتب قویتری نسبت به هیلاری کلینتون دارد، پیروزی در انتخابات برایش خیلی دشوار خواهد بود. احتمالا طی ماههای آینده شاهد این خواهیم بود که حاکمیت امریکا سناریوهایی را رونمایی کند که هر دو حزب دموکرات و جمهوری خواه بتوانند جریان اصلی و استمرار و تغییر را ادامه دهند.
استمرار، رویکردی است که حاکمان امریکا معتقدند در پارهای از مسائل هر شخصی روی کار بیاید یک سیاست خارجی مستمر باید ادامه یابد. یعنی در برخی اصول استراتژیک تغییری ایجاد نخواهد شد. اما در مقابل، رویکرد تغییر بر این مبناست که در مسائل غیر اصولی و فرعی میتوان برخی تغییرات را پذیرفت.
هر دو حزب اصلی امریکا معتقدند که دیدگاههای حاکمیت نباید تغییر کند. باید توجه داشت که این حاکمیتها هستند که نمایشنامهها را به صحنه میآورند و مهرهچینی میکنند. در واقع آنها استراتژی انتخابات را از طریق رسانهها گروهی برای افکار عمومی مردم سازماندهی میکنند. شعارهایی که ترامپ سر داده حتی اگر شعار باشد و نخواهد به تمام آنها جامه عمل بپوشاند با سیاستهای حاکمیت امریکا منافات دارد. به عنوان مثال بحث پیمان سازمان آتلانتیک شمالی، اتحادیه اروپا، جهانی شدن و رهبری امریکا، اینها جریانهای اصلی هستند که حاکمیت امریکا روی استمرار آنها تاکید دارد. لذا ترامپ در مقابل هر دو حزب و حاکمیت امریکا، کار بسیار دشواری را در پیش خواهد داشت. البته حاکمیت امریکا نیز در برابر خیزشی که در جامعه وجود دارد، مسئولیت سختی بر عهده دارد.
منبع: مجله ی صدا
منبع : ۵۵آنلاین
دیدگاه تان را بنویسید