چرا شفاف نیستیم؟
| شفافیت، گوهر ناب و کمیاب فضای سیاسی ماست. به‌عنوان یک نمونه مدت‌هاست مشخص نیست محدودیتی که از سال 94 به «ممنوع‌التصویری رئیس دولت اصلاحات» معروف شد، توسط چه نهادی اعمال می‌شود؛ قوه قضائیه چنین محدودیت‌هایی را ناشی از مصوبه شورای عالی امنیت ملی می‌داند اما در مقابل، این شورا چنین ادعایی را رد می‌کند.
۵۵آنلاین :
این ماجرا تنها موردی نیست که در مورد چند و چون آن شفافیت لازم وجود ندارد. به‌عنوان نمونه‌ای دیگر، چندی است که از باب شدن اصطلاح «حقوق‌های نجومی» در فضای سیاسی ایران می‌گذرد. باز هم در این مورد، اطلاعات منتشرشده ضد و نقیض است.
◽️داستان «دانشجویان ستاره‌دار» مثال دیگری است که از گذشته‌ای نه‌چندان دور تا همین زمان، همچنان محل منازعه و چالش است و نهادی مسئولیت آن را برعهده نمی‌گیرد. موضوعی که بارها و بارها مطرح شده است و حتی به یکی از نقاط منازعه نامزدهای ریاست جمهوری در دوره‌های مختلف بدل گشته است.
◽️وجود این‌ها و بیشتر از این‌ها بوده است که گروهی از نمایندگان را بر آن داشته است که در بدو کار مجلس فعلی، فراکسیون مستقلی فارغ از جناح‌بندی‌های سیاسی به نام «شفاف‌سازی و سالم‌سازی اقتصاد و انضباط مالی» تاسیس کنند.
◽️اگر نهاد پارلمان در ایران، این پتانسیل را دارد که نمایندگانش با فراغ بال به رصد انحراف‌ها و تذکار به مسئولان بپردازند و اگر نطق‌ها و اظهارات افرادی چون علی مطهری و محمود صادقی در افزایش شفافیت و پاسخگو شدن مسئولان در قوای مختلف موثر بوده است، چرا برخی نمایندگان آن‌چنان که باید و شاید، از این وظیفه نظارتی که مطابق قانون اساسی به‌عهده وکلای ملت گذاشته شده است، شانه خالی می‌کنند؟
آیا این نمایندگان در این اندیشه‌اند که بتوانند در جریان انتخابات آینده مجلس از فیلترها عبور کنند؟ آیا برخی نمایندگان چنان در مزایای مالی و سیاسی جایگاه نمایندگی غرق شده‌اند که اساسا نمی‌توانند به وظایف نظارتی خود عمل کنند؟
منبع : فرارو 
دیدگاه تان را بنویسید