ارسال به دیگران پرینت

داستان هولناک روهینگیایی ها

| هر روهینگیایی داستانی هولناک برای تعریف کردن دارد. داستان‌هایی از سوختن، سلاخی شدن، مرگ، هدف مستقیم گلوله قرار گرفتن، تجاوز، مرگ عزیزان و ناپدید شدن نزدیکان در جنگل و کوه و قصه دردناک بی‌پناهی.

داستان هولناک روهینگیایی ها

۵۵آنلاین :

در کمپ آوارگان «پالون کالی» در ٣٥ کیلومتری شهر «کاکس بازار» در نزدیکی مرز میانمار و بنگلادش هستیم. در هفته‌های اخیر ٤٠٠هزار مسلمان روهینگیایی به بنگلادش پناه آورده‌اند و در بدترین شرایط بهداشتی و رفاهی با چوب بامبوو پلاستیک برای خود آلونک ساخته‌اند. این نخستین بار نیست که مسلمانان روهینگیایی که اغلب در غرب میانمار و در استان راخین زندگی می‌کنند اینگونه اذیت و آزار می‌شوند. در اوایل شهریور ماه امسال گروه‌های شبه نظامی روهینگیا به پاسگاه پلیس حمله کردند. پس از آن ارتش میانمار عملیات گسترده‌ای را علیه مسلمانان غیر نظامی روهینگیایی آغاز کرد. صدها کشته، صدها آواره، روستاهایی که به آتش کشیده شد و زنانی که مورد تجاوز قرار گرفتند، نتیجه این همه خشونت است.با تیم اعزامی جمعیت هلال احمر ایران که برای نظارت و ارزیابی میدانی وضعیت مسلمانان آواره روهینگیایی و نحوه توزیع دومین محموله انساندوستانه ایران، راهی نوار مرزی شده‌اند همراه می‌شویم. پیش از رسیدن به محل استقرار آوارگان، زنان و کودکان زیادی را می‌بینیم که در جاده‌ها سرگردانند. نحیف و بی‌حال و پابرهنه، با گونه‌های گودافتاده و چشمانی پر از حیرت‌ در جست‌و‌جوی ماشینی، غذایی، کمکی. اینجا در پالون کالی تقریباً هیچ‌کس کفش به پا ندارد و مردم پا برهنه روی گل قدم می‌بردارند. دور تا دورمان را مزارع برنج احاطه کرده. در گوشه‌ای صف بلندی از آوارگان تشکیل شده، با برگه‌های صورتی در دست که در واقع نوعی کوپن برنج است. نوبت هرکسی که می‌رسد، برگه‌اش را مهر می‌زنند؛ این برگه یا کوپن تنها برگه هویتی اغلب آوارگان این اردوگاه است. نه اینکه برگه‌های هویتی آنها در جریان آوارگی گم شده باشد بلکه به این دلیل ساده که دولت میانمار سال‌ها از پذیرفتن آنها به‌عنوان شهروند این کشور خودداری کرده است. شکیفا 38 ساله چند روزی است به اینجا رسیده. با شال صورتی که محکم دور سرش پیچیده، گونه‌های گود افتاده‌‌اش بیشتر توی چشم می‌آید. شکیفا مثل اغلب زنان، لباس‌های رنگی به تن دارند و بچه لاغری را در آغوش می‌فشارد. تضاد رنگ و رنج اینجا حسابی توی چشم می‌زند: «روستایمان را محاصره کردند و آتش زدند. تو دستاشون نارنجک بود. قبل از اینکه پرتاب کنند، به جنگل فرار کردیم، اما یک وقت دیدم بچه‌هام نیستند. دختر 5 ساله و پسر4 ساله‌ام توی جنگل گم شدند. من ماندم و دو بچه دیگرم. اصلاً نمی‌دانم دو بچه دیگرم کجا هستند... حاضر نبودم میانمار را ترک کنم، دلم می‌خواست بمیرم اما این انتظار کشنده را نکشم.» چادرها در واقع تکه‌ای پلاستیک‌ هستند که با چند چوب بامبو برپا شده‌اند. بسته‌های بامبو این ور و آن ور روی زمین دیده می‌شود. نه فقط زمین که روی کول آدم‌ها. پلاستیک و بامبو از با ارزش‌ترین اقلام این روزهای آوارگان هستند والبته هر ماده خوردنی هم همین طور. توی اغلب چادرها حتی زیراندازی هم پهن نیست و همه زندگی یک خانواده را تنها چند کاسه و بشقاب تشکیل می‌دهد.بوی تند دود آتش همه جا را پر کرده. در یک چادر دو نوزاد برهنه روی یک زیرانداز رنگی خوابیده‌اند، بدون اینکه کسی مراقب‌شان باشد. اغلب بچه‌های کوچک کاملاً برهنه‌اند و خیلی از بزرگترها تنها لنگی بر کمر دارند. بعضی‌ها از تلنبه‌های دست‌ساز مقابل چادرشان آب برمی‌دارند و توی ظروف آهنی می‌ریزند. اعضای انجمن‌های حقوق بشری بنگلادش که به کمک آوارگان آمده‌اند می‌گویند همین مسأله نبود آب بهداشتی باعث شیوع بیماری در میان پناهجوها شده. هوا شرجی و دم کرده است و وفور حشرات هم به شیوع بیشتر بیماری‌ها دامن زده. آن سوی کمپ یک کامیون گونی‌ و غذا توزیع می‌کند. آوارگان با حوصله و نظم صف بسته‌اند. تا چشم کار می‌کند چادر می‌بینی. برخی ظاهر مرتب‌تری دارند و برخی نه. کسانی که تازه از راه رسیده‌اند، هنوز نتوانسته‌اند سر و سامانی به چادرشان بدهند. چند بچه دورهم جمع شده‌اند و از لابه لای موهای‌شان شپش بیرون می‌کشند و به یکدیگر نشان می‌دهند و می‌خندند؛ درست مثل یک بازی.مردها و زن‌های توی صف، با زبان بنگالی یک خواسته را تکرار می‌کنند. اینکه میانمار امن شود و دوباره به کشورشان بازگردند. برای آنها امنیت شرط اصلی بازگشت به میانمار است وگرنه حاضرند این شرایط سخت را تحمل کنند و آن روزهای پر از ناامنی را دوباره نبینند. می‌گویند «آنگ سان سوچی» رهبر میانماراست اما آنها او را دوست ندارند او با آنها مهربان نبود. برنده جایزه صلح نوبل، خیلی دیرهنگام کشتار جمعی آنان را توسط نظامیان کشورش محکوم کرد! ماترا 28 ساله فرزند سه ماهه‌اش را بغل کرده. بچه لباسی به تن ندارد. 10 روزی هست که به اینجا رسیده. ماترا فرزند 2 و 4 ساله‌اش را وقتی پای پیاده در جنگل به سمت بنگلادش فرار می‌کردند، از دست داد. خودش می‌گوید از گرسنگی مردند. الان آرزویی ندارد جز اینکه بتواند شکم خودش و 2 بچه دیگرش را سیر کند.محمد انور ٣٣ ساله از روستای «لولون چاتی» می‌آید. او می‌گوید: «ارتش، شب وارد روستای‌مان شد و مستقیماً بچه‌های کوچک‌مان را هدف گلوله قرار داد. انگار می‌خواستند نسل‌مان را نابود کنند. بعد هم خانه‌های‌مان را آتش زدند. حالا هم که فرار کرده‌ایم و معلوم نیست چه سرنوشتی پیدا کنیم. شنیدیم گاو و بزهایمان را سر بریده‌اند و سوزانده‌اند. نمی‌خواهند ما دوباره به میانمار برگردیم.» خیلی‌ها آنچه را که بر مسلمانان میانمار می‌گذرد، نه یک خشونت قومی، بلکه نسل کشی و پاکسازی قومی می‌دانند. سازمان ملل متحد نیز از مسلمانان روهینگیایی به‌عنوان بزرگترین جمعیت آواره دنیا نام می‌برد.هوا رو به تاریکی است، صدای اذان توی اردوگاه می‌پیچد. برخی از تلمبه‌ها آب می‌کشند و وضو می‌گیرند. تعداد زیادی از آوارگان مسلمان روهینگیایی به سمت جاده آمده‌اند؛ سرگردان و بلاتکلیف.

منبع : ایران
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه