آیا حزب کارگر به دوران اوج خود بازمیگردد؟
| در تابستان سال 2000 از سوی مجله «هارپرز بازار» مامور شدم تا گزارشی در مورد مشاوران جوان باارزشی بنویسم که هم برای تونی بلر، هم برای گوردون براون کار کرده یا دور و بر آنها بودند، یا دست کم به پیتر مندلسون (یکی از رهبران چپگرای حزب کار) نزدیک بودند.
۵۵آنلاین :
در تابستان سال 2000 از سوی مجله «هارپرز بازار» مامور شدم تا گزارشی در مورد مشاوران جوان باارزشی بنویسم که هم برای تونی بلر، هم برای گوردون براون کار کرده یا دور و بر آنها بودند، یا دست کم به پیتر مندلسون (یکی از رهبران چپگرای حزب کار) نزدیک بودند. بیشتر آنها میخواستند عضوی از پارلمان شوند. شخصاً آنها را نمیشناختم اما در مورد آنها زیاد شنیده بودم، در باب اینکه چگونه زندگی میکنند، چگونه کار میکنند و چگونه در امور اجتماعی حضور دارند. حتی در باب اینکه کدامیک از آنها با هم زندگی میکنند نیز اخباری در دست داشتم. آنها باهوش بودند. بیشتر آنها از آکسفورد یا کمبریج فارغالتحصیل شده بودند و چند نفری از آنها نیز همچنان در ایام دانشجویی به سر میبردند.
آنها به خوبی با هم در ارتباط بودند، رقابت جالبی هم بینشان بود. بیشترشان طرفدار سرسخت فوتبال بودند و از حامیان آزادیخواهی که آنها را در زمره اروپاییهای خوب قرار میداد آنها مجذوب سیاست آمریکا بودند (برخی از آنها کارهای تحقیقاتی در دانشگاههای آمریکا انجام داده بودند و برخی از آنها حتی برای کمپینهای دموکراتها کار هم کرده بودند). آنها در خصوص اینکه بیل کلینتون و مشاورانش چگونه دموکراتها را از نو ساختند، مطالعه فراوانی انجام داده بودند. این مطالعات بر سه گانه (1) دیسیپلین پیامرسانی، (2) تسلط بر رسانهها و (3) حمایت طرفداران سرمایهداری و خوشبینان تاریخی به عنوان نیروی محرکه متمرکز شده بود. پیرمردهای پارلمان از این گروه دوری میکردند و آنها را به دلیل شور و شوق زیادی که داشتند «ترکهای جوان» مینامیدند. بیشتر این نمایندگان غبطه این جوانان را میخوردند. جان پریسکات آنها را «boppers teeny» میخواند. این اصطلاح برای نوجوانانی به کار میرود که از آخرین اخبار حوزه فشن، فیلم و موسیقی اطلاع دارند. باقی افراد نیز آنها را «شگفتیسازان غایب از انظار» میخواندند.
این دسته در زمره وابستگان به یک جرگه در نظر گرفته شده بودند که در شیوه خود به اسنادی رسیدهاند و در نهایت نیز به دلیل برتری فکریشان مورد مجازات قرار خواهند گرفت. بلر و براون کار کردن با آنها را سخت میپنداشتند اما به آنها باور داشتند، آنگونه که آنها خود را باور کرده بودند. پیداست که برای افراد تازهواردی که به این جمع اضافه میشدند، این امر مطرح بود که آنها یک روزی نه برای دبیر کلی، بلکه برای اداره کردن کشور خود را کاندیدا خواهند کرد. آنها به درستی برای خود یک هدف مهم تعیین کرده بودند. آنها درخشانترین و بهترین در بین همنسلان سیاسی خود بودند و همواره با جوانانی مقایسه میشدند که زمانی در اطراف کندی، رییس جمهوری آمریکا یا لیندون جانسون در دهه 60 پیدا میشدند و همواره به اشتباه آنها را جزو کسانی معرفی کردهاند که آمریکا را به جنگ ویتنام هل دادهاند. اما در انگلیس اوضاع بهتر شد و در نهایت هم مسیر برای آنها باز شد و این افراد انگلستان را به سمت قله رهنمون شدند.
اسم آنها برای بسیاری از ما آشناست: دیوید میلیبند، اد میلیبند، جیمز پرنل واندی برنهام. البته در میان آنها کسانی بودند که کمتر شناخته شده بودند. افرادی مانند پیتر هایمن و لیز لوید که هر دوی آنها در واحد خطمشی داونینگ استریت با یکدیگر کار میکردند. ادوارد بالز و دیوید میلیبند به عنوان بهترین اعضای این گروه مورد توجه قرار گرفته بودند، به ویژه بالز که به خاطر قدرت فکریاش در خزانهداری بارها مورد تحسین قرار گرفته بود. یکی از سیاستمداران سابق که اد (بالز) را به خوبی میشناخت در مصاحبهای که با او داشتم گفت: «اد واقعاً یک استثنا بود». برای اینکه بالز را بهتر بشناسیم، سخن این سیاستمدار سابق را به دقت پیگیری کنید: «اد در خزانهداری فوقالعاده بود. او به خوبی خزانهداری را میشناخت و بهترین توصیهها را داشت. در دوران او خزانهداری درخشانترین نتایج را به بار آورد». البته او میگوید که قصد ندارد کار دیگران را منفی جلوه دهد. اما گوردون به یک چنین فکر روشن و انرژی فوقالعادهای نیاز داشت، زیرا برای گوردون خزانهداری یک ابزار مهم در جهت پیروزی بود. شاید در دوران ما فقط نایجلالاوسون بود که توانست به خوبی آن بخش را درخشان اداره کند اما اد برای اداره خزانهداری یک شاهکار بود. او شاید یک متفکر بزرگ نباشد اما در به کار گرفتن افکار بزرگ ابایی نداشت.
برگردیم به سال 2000؛ من این گروه را نسل طلایی حزب کارگر میدانم. مجله هارپر در آخرین شمارهاش عکسی را چاپ کرد که در آن این گروه را به شکل یک تیم فوتبال درآورده بود. آنها مانند فوتبالیستها دارای چشمانی شیطانی بودند و گویی به دوربین خیره شده بودند. اگر آنها را یک تیم فوتبال بپنداریم، برخی از آنها بازیکنهای مهم و ثابت آن دوران بودند و برخی دیگر خنثی یا ذخیره تیم اصلی محسوب میشدند. در سال 1994 هم پوستری برای تبلیغات این تیم چاپ شده بود که رنگ و بویی از فوتبال داشت. تونی بلر، رهبر حزب با چشمانی سرخ شده، از فضای سیاهی بیرون آمده و بالا سر او مانند شعارهای فوتبالی نوشته شده است: «حزب کارگر جدید، خطر جدید». اگرچه هارپر از من خواست تا برای آنها یک مطلب بنویسم اما هرگز برای آنها مطلبی ننوشتم، برای اینکه افراد این نسل دیگر خود تبدیل به نمایندگان پارلمان شده بودند، مانند یووت کوپر و داگلاس الکساندر که خود جزو نسل طلایی آن دوران محسوب میشدند. کوپر زمانی که 28 سال سن داشت توانست به آن مقام برسد و در سال 1997 راهی مجلس شود. او در همان سال نیز با بالز ازدواج کرد، زیرا این دو در سال ازدواجشان در چندین پروژه به عنوان مشاور همکاری نزدیک داشتند. الکساندر نیز در سال 1997 راهی مجلس عوام انگلیس شد. او در آن زمان 30 سال سن داشت. او با همراهی جیم مورفی در سال 2010 برای رهبری اد میلیبند تلاش بسیاری کرد. اد میلیبند توانست رقابت را در سال 2010 از آن خود کند اما این نسل در آن سال به جان یکدیگر افتادند و دیگر هرگز تکرار نشدند. زیرا برنهام و بالز نیز جزو کاندیداها بودند و این سه زمانی که در یک تیم قرار داشتند، تبدیل به 3 دشمن شدند. البته نفرات دیگری هم بودند که درون یا نزدیک هسته مرکزی قرار داشتند. مانند درک دراپر که به آرامی سوخت و کنار رفت. بعد از اینکه براون و گوردون از این نسل توانستند از حزب استفاده کنند این حزب دیگر نتوانست به موقعیت قبلی خود بازگردد. زمانی که فشارها افزایش پیدا کرد، فرو ریختن این حزب آغاز شد و در نهایت نیز در انتخابات سال 2015 شکست سنگینی خوردند و آن حزب فروپاشید. کوربین و پیروان او هم حالا روی آن خرابه قصد بازسازی حزب را دارند، خلق یک حزب جدید برای مبارزه با مرتدان ضد سرمایه داری.
منبع : مجله ی صدا
دیدگاه تان را بنویسید