ارسال به دیگران پرینت

آیا حزب کارگر به دوران اوج خود بازمیگردد؟

| در تابستان سال 2000 از سوی مجله «هارپرز بازار» مامور شدم تا گزارشی در مورد مشاوران جوان باارزشی بنویسم که هم برای تونی بلر، هم برای گوردون براون کار کرده یا دور و بر آنها بودند، یا دست کم به پیتر مندلسون (یکی از رهبران چپگرای حزب کار) نزدیک بودند.

آیا حزب کارگر به دوران اوج خود بازمیگردد؟

۵۵آنلاین :

در تابستان سال 2000 از سوی مجله «هارپرز بازار» مامور شدم تا گزارشی در مورد مشاوران جوان باارزشی بنویسم که هم برای تونی بلر، هم برای گوردون براون کار کرده یا دور و بر آنها بودند، یا دست کم به پیتر مندلسون (یکی از رهبران چپ­گرای حزب کار) نزدیک بودند. بیشتر آنها می­خواستند عضوی از پارلمان شوند. شخصاً آنها را نمی­شناختم اما در مورد آنها زیاد شنیده بودم، در باب اینکه چگونه زندگی می­کنند، چگونه کار می­کنند و چگونه در امور اجتماعی حضور دارند. حتی در باب اینکه کدام­یک از آنها با هم زندگی می­کنند نیز اخباری در دست داشتم. آنها باهوش بودند. بیشتر آنها از آکسفورد یا کمبریج فارغ­التحصیل شده بودند و چند نفری از آنها نیز همچنان در ایام دانشجویی به سر می­بردند.

آنها به خوبی با هم در ارتباط بودند، رقابت جالبی هم بین­شان بود. بیشترشان طرفدار سرسخت فوتبال بودند و از حامیان آزادی­خواهی که آنها را در زمره اروپایی­های خوب قرار می­داد آنها مجذوب سیاست آمریکا بودند (برخی از آنها کارهای تحقیقاتی در دانشگاه­های آمریکا انجام داده بودند و برخی از آنها حتی برای کمپین­های دموکرات­ها کار هم کرده بودند). آنها در خصوص اینکه بیل کلینتون و مشاورانش چگونه دموکرات­ها را از نو ساختند، مطالعه فراوانی انجام داده بودند. این مطالعات بر سه گانه (1) دیسیپلین پیام­رسانی، (2) تسلط بر رسانه­ها و (3) حمایت طرفداران سرمایه­داری و خوش­بینان تاریخی به عنوان نیروی محرکه متمرکز شده بود. پیرمردهای پارلمان از این گروه دوری می­کردند و آنها را به دلیل شور و شوق زیادی که داشتند «ترک­های جوان» می­نامیدند. بیشتر این نمایندگان غبطه این جوانان را می­خوردند. جان پریسکات آنها را «boppers teeny» می­خواند. این اصطلاح برای نوجوانانی به کار می­رود که از آخرین اخبار حوزه فشن، فیلم و موسیقی اطلاع دارند. باقی افراد نیز آنها را «شگفتی­سازان غایب از انظار» می­خواندند.

این دسته در زمره وابستگان به یک جرگه در نظر گرفته شده بودند که در شیوه خود به اسنادی رسیده­اند و در نهایت نیز به دلیل برتری فکری­شان مورد مجازات قرار خواهند گرفت. بلر و براون کار کردن با آنها را سخت می­پنداشتند اما به آنها باور داشتند، آن­گونه که آنها خود را باور کرده بودند. پیداست که برای افراد تازه­واردی که به این جمع اضافه می­شدند، این امر مطرح بود که آنها یک روزی نه برای دبیر کلی، بلکه برای اداره کردن کشور خود را کاندیدا خواهند کرد. آنها به درستی برای خود یک هدف مهم تعیین کرده بودند. آنها درخشان­ترین و بهترین در بین هم­نسلان سیاسی خود بودند و همواره با جوانانی مقایسه می­شدند که زمانی در اطراف کندی، رییس جمهوری آمریکا یا لیندون جانسون در دهه 60 پیدا می­شدند و همواره به اشتباه آنها را جزو کسانی معرفی کرده­اند که آمریکا را به جنگ ویتنام هل داده­اند. اما در انگلیس اوضاع بهتر شد و در نهایت هم مسیر برای آنها باز شد و این افراد انگلستان را به سمت قله رهنمون شدند.

اسم آنها برای بسیاری از ما آشناست: دیوید میلیبند، اد میلیبند، جیمز پرنل واندی برنهام. البته در میان آنها کسانی بودند که کمتر شناخته شده بودند. افرادی مانند پیتر هایمن و لیز لوید که هر دوی آنها در واحد خط­مشی داونینگ استریت با یکدیگر کار می­کردند. ادوارد بالز و دیوید میلیبند به عنوان بهترین اعضای این گروه مورد توجه قرار گرفته بودند، به ویژه بالز که به خاطر قدرت فکری­اش در خزانه­داری بارها مورد تحسین قرار گرفته بود. یکی از سیاستمداران سابق که اد (بالز) را به خوبی می­شناخت در مصاحبه­ای که با او داشتم گفت: «اد واقعاً یک استثنا بود». برای اینکه بالز را بهتر بشناسیم، سخن این سیاستمدار سابق را به دقت پیگیری کنید: «اد در خزانه­داری فوق­العاده بود. او به خوبی خزانه­داری را می­شناخت و بهترین توصیه­ها را داشت. در دوران او خزانه­داری درخشان­ترین نتایج را به بار آورد». البته او می­گوید که قصد ندارد کار دیگران را منفی جلوه دهد. اما گوردون به یک چنین فکر روشن و انرژی فوق­العاده­ای نیاز داشت، زیرا برای گوردون خزانه­داری یک ابزار مهم در جهت پیروزی بود. شاید در دوران ما فقط نایجلالاوسون بود که توانست به خوبی آن بخش را درخشان اداره کند اما اد برای اداره خزانه­داری یک شاهکار بود. او شاید یک متفکر بزرگ نباشد اما در به کار گرفتن افکار بزرگ ابایی نداشت.

برگردیم به سال 2000؛ من این گروه را نسل طلایی حزب کارگر می­دانم. مجله هارپر در آخرین شماره­اش عکسی را چاپ کرد که در آن این گروه را به شکل یک تیم فوتبال درآورده بود. آنها مانند فوتبالیست­ها دارای چشمانی شیطانی بودند و گویی به دوربین خیره شده بودند. اگر آنها را یک تیم فوتبال بپنداریم، برخی از آنها بازیکن­های مهم و ثابت آن دوران بودند و برخی دیگر خنثی یا ذخیره تیم اصلی محسوب می­شدند. در سال 1994 هم پوستری برای تبلیغات این تیم چاپ شده بود که رنگ و بویی از فوتبال داشت. تونی بلر، رهبر حزب با چشمانی سرخ شده، از فضای سیاهی بیرون آمده و بالا سر او مانند شعارهای فوتبالی نوشته شده است: «حزب کارگر جدید، خطر جدید». اگرچه هارپر از من خواست تا برای آنها یک مطلب بنویسم اما هرگز برای آنها مطلبی ننوشتم، برای اینکه افراد این نسل دیگر خود تبدیل به نمایندگان پارلمان شده بودند، مانند یووت کوپر و داگلاس الکساندر که خود جزو نسل طلایی آن دوران محسوب می­شدند. کوپر زمانی که 28 سال سن داشت توانست به آن مقام برسد و در سال 1997 راهی مجلس شود. او در همان سال نیز با بالز ازدواج کرد، زیرا این دو در سال ازدواجشان در چندین پروژه به عنوان مشاور همکاری نزدیک داشتند. الکساندر نیز در سال 1997 راهی مجلس عوام انگلیس شد. او در آن زمان 30 سال سن داشت. او با همراهی جیم مورفی در سال 2010 برای رهبری اد میلیبند تلاش بسیاری کرد. اد میلیبند توانست رقابت را در سال 2010 از آن خود کند اما این نسل در آن سال به جان یکدیگر افتادند و دیگر هرگز تکرار نشدند. زیرا برنهام و بالز نیز جزو کاندیداها بودند و این سه زمانی که در یک تیم قرار داشتند، تبدیل به 3 دشمن شدند. البته نفرات دیگری هم بودند که درون یا نزدیک هسته مرکزی قرار داشتند. مانند درک دراپر که به آرامی سوخت و کنار رفت. بعد از اینکه براون و گوردون از این نسل توانستند از حزب استفاده کنند این حزب دیگر نتوانست به موقعیت قبلی خود بازگردد. زمانی که فشارها افزایش پیدا کرد، فرو ریختن این حزب آغاز شد و در نهایت نیز در انتخابات سال 2015 شکست سنگینی خوردند و آن حزب فروپاشید. کوربین و پیروان او هم حالا روی آن خرابه قصد بازسازی حزب را دارند، خلق یک حزب جدید برای مبارزه با مرتدان ضد سرمایه ­داری.

منبع : مجله ی صدا
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه