دو روایت از بردگی در سال 2018
| در ماه‌های اخیر، به وفور شنیده شد که مهاجران و پناهجویان آفریقایی در بازار آزاد لیبی به عنوان برده به فروش می‌رسند و در شرایطی بسیار بغرنج و ضد انسانی زندگی می‌کنند.
۵۵آنلاین :
این افشاگری باعث به پا خاستن موجی از بهت و حیرت و اعتراض به سفارتخانه‌های لیبی در سراسر آفریقا و اروپا شد.
لیبی یکی از مقاصد ترانزیتی برای مهاجران و پناهجویانی است که آرزو دارند از طریق دریا خود را به اروپا برسانند.
بنا به گزارش سازمان مهاجرت جهانی، 700 هزار الی 1 میلیون پناهجو در لیبی حضور دارد. خبرگزاری الجزیره توانسته با دو مرد اریتره‌ای که بارها و بارها فروخته شده‌اند و همچنان در لیبی گیر افتاده‌اند، مصاحبه کند که در ادامه روایت آنها را می خوانید:
اولین روایت
سامی 18 ساله از شهر مایومه، سه سال پیش اریتره را ترک کرد. او با اتوپیا سفر کرد و پس از آن راه سودان را در پیش گرفت. اما پس از پرداخت 1500 دلار به قاچاقچیان، توانست به لیبی برود.
در مرز لیبی، اسیر شد و بعدتر هم به او گفتند که قاچاقچیان چادی او را به آنها فروخته‌اند. خود در این باره می‌گوید: «به من گفتند که باید برای آزادی‌ام، 6 هزار و 500 دلار پول بدهم. به ما دروغ گفته شده بود. آنها با چوب و شلنگ آب ما را کتک زدند و به ما شوک الکترونیکی می‌دادند. ما به آنها گفتیم که هیچ پولی در بساط نداریم. اما باز هم همچنان کتکمان می‌زدند. به خاطر سفر من، مادرم مجبور شده بود خانه‌مان را در اریتره بفروشد و بعد هم از فامیل و دوست و آشنا پول قرض کرد.
شکنجه‌های روحی و جسمی
بعد آنها ما را به شهر بنی والد لیبی بردند و در شرایط بسیار بدی از ما نگه‌داری کردند. آنها روزی یک تکه کوچک نان به ما می‌دادند. شکنجه‌های جسمی هم خوراک هر روزمان بود اما از آن بدتر شکنجه‌های روحی‌مان بود. زندانبانان ما، کسانی را که فقیرتر بودند بیشتر از بقیه اذیت می‌کردند. ما را برعکس آویزان می‌کردند و کتکمان می‌زدند. گاهی هم روی سرمان آب داغ می‌ریختند. ما برخی را می دیدیم که حین شکنجه کشته می‌شدند. یکی از دوستانم درست جلوی چشمانم کشته شد. ما با هم سفرمان را شروع کرده بودیم و از مسیر پر خطری عبور کردیم اما او در نهایت به عنوان برده از دنیا رفت. وقتی بقیه می‌دیدند که چطور ما را شکنجه می‌کنند، باعث می‌شد تمام تلاششان را برای جور کردن پول بکنند. گاهی ما را مجبور می‌کردند موقع شکنجه شدن، به آشنایانمان تلفن و تقاضای پول کنیم.
دفعه اولی که من را شکنجه کردند، بهم گفتند اگر پول بدهی آزادت می‌کنیم. اما من به آنها گفتم که پول ندارم. بعد گفتند از اقوامت در اروپا بگیر. گفتم هیچکس را در اروپا ندارم. بعد عصبانی شدند و از پا آویزانم کردند و تا می‌توانستند کتکم زدند. وقتی شکنجه‌ام می‌کردند به مادرم تلفن کردند تا صدای فریادهای من را بشنود.
زنان و کودکان جدا از ما نگه‌داری می‌شوند. بسیاری از دختران و زنان مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و برخی از آنها باردار شده‌اند. ساختمان‌هایمان نزدیک هم است به همین خاطر شب‌ها صدای گریه و جیغشان را می‌شنویم.
من 9 ماه زندانی بودم. بعد مادرم به هر سختی‌ای که بود پولی را جور کرد و من آزاد شدم.
دومین روایت
جاناتان تکله، 24 ساله است و 5 ماه به اسارت درآمده بود. او قبل از آنکه در دسامبر 2016 از اریتره بگریزد، سرباز بود. او از قاچاقچیان خواسته بود که به لیبی ببرندش اما این سفر از آنچه تصور می‌کرد خطرناک‌تر و پرهزینه‌تر تمام شد. وقتی که از مرز سودان گذاشت، قاچاقچیان پول بیشتری از او طلب کردند. جاناتان مجبور شد به خانه زنگ بزند و از آنها بخواهد برایش پول بفرستند. آنها ما را کتک می‌زدند و هر روز شکنجه‌مان می‌دادند و بخشی از بدنمان را می‌سوزاندند. به خانواده‌ام زنگ زدم و گفتم من در جهنم گرفتار شده‌ام و به پول نیاز دارم. 5 ماه در چنین شرایطی زندگی کردم و بعد هم خانواده‌ام از هرکس که فکرش را می‌کردند پول قرض گرفتند و 6 هزار دلار جمع کردند و من را آزاد کردند.
بعد من را به خارطوم پایتخت سودان بردند و در هتلی کار می‌کردم و هر چه حقوق می‌گرفتم را به قاچاقچیان می‌پرداختم.
دیدگاه تان را بنویسید