خشونت راه و رسم کیست؟

۵۵آنلاین :

در این مورد خاص، به‌خاطر حمایت ضارب از برنی سندرز، نیروهای محافظه‌کار و اعتدال‌گرا میدان‌دار موشکافی مسئله شده‌اند. اگرچه برنی سندرز این واقعه را با صریح‌ترین لحن ممکن محکوم کرد، ولی یامیژ آلسیندِر - خبرنگار نیویورک‌تایمز - رفتارهای ضارب را مرتبط با موضوعی می‌داند که وی «سابقه [رفتار] خصمانه» طرفدارهای سندرز در جریان انتخابات مقدماتی حزب دموکرات نام‌گذاری‌اش می‌کند؛ نقصانی که گویا از منظر خبرنگار نیویورک‌تایمز کلیت گفتار چپ را نیز شامل می‌شود. یامیژ آلسیندِر، با اشاره به نوشته‌های ضارب علیه ترامپ در فیس‌بوک، می‌نویسد این تیراندازی «خشم مدفون‌شده در گوشه‌وکنار گفتار چپ ترقی‌خواه را روشن کرد». او با فهرست کردن مواردی از اظهارنظرهای سندرز درباره ترامپ، حرف‌های ضارب را تحت‌تأثیر وی می‌داند. مثل زمانی که برنی سندرز ترامپ را «بدترین و خطرناک‌ترین رئیس‌جمهور این کشور» توصیف کرده بود یا زمانی که به «حضور رهبرهای راست افراطی در سنا و کنگره» اشاره داشت. به‌طورقطع چنین استدلال‌هایی به‌شدت بی‌پایه‌اند. مبنا قراردادن یک حادثه خاص به منظور بررسی کل یک گرایش فکری، رفتاری است مشکوک و سؤال‌برانگیز. علاوه‌براین، مبنای غالب برهان‌های آلسیندر به‌طور مشخص با فرهنگ مسموم «داش برنی‌وار» سر ستیز دارد. شکی نیست که طرفدارهای برنی سندرز در فضای آنلاین آدم‌هایی هستند اهل جدل و حتی در مواردی پرخاشگر، ولی تنها شواهدی انگشت‌شمار می‌تواند رفتار طرفدارهای سندرز را از رفتار حامی‌های سرسخت سایر نامزدهای انتخابات متمایز کند. براساس ادعای آدام جانسون، یکی از مطالعه‌های انجام‌شده می‌گوید طرفدارهای هیلاری کلینتون در فضای آنلاین بارها پرخاشگرتر از طرفدارهای سندرز بوده‌اند. همچنین پیداکردن شواهدی عقل‌پسند دال بر رفتارهای پرخاشگرایانه، نژادپرستانه و جنسیت‌زده از جانب طرفدارهای کلینتون در فضای آنلاین کاری است نه‌چندان دشوار. درعین‌حال نیازی به یادآوری نیست که طرفدارهای ترامپ نیز رفتارهایی مشابه داشته‌اند. مضاف بر این موارد، قسمتی از خطابه‌های برنی سندرز و ضارب علیه ترامپ در همان قلمروی زبانی اعتدال‌گراها و حتی راست‌های نرم‌خو قرار می‌گیرد، آنها نیز علیه ترامپ از همان ادبیاتی استفاده می‌کنند که مورد استفاده ترقی‌خواه‌ها و چپ‌هاست. وانگهی، آلسیندر به سابقه ضارب در اعمال خشونت خانگی و همچنین اعتقاد وی به خائن‌بودن ترامپ - که باوری همگانی و مسلط به حساب می‌آید - اشاره‌ای نمی‌کند. با وجود این آلسیندر [در سرزنش چپ‌ها] تنها نبود. پس از کارزار انتخاباتی، ترامپ که حمله زبانی پشت حمله زبانی به مسلمان‌ها، مکزیکی‌ها، زن‌ها، روزنامه‌نگارها و در برخی مواقع، تشویق صریح برای اعمال خشونت علیه افرادی مشخص را به شعارهای حزب جمهوری‌خواه بدل کرده بود، حالا جناح راست می‌خواهد با علم‌کردن حادثه تیراندازی چهاردهم ژوئن خشونت را به‌عنوان مشکل منحصربه‌فرد جناح چپ معرفی کند. «این حال‌وهوای نفرت‌پراکنی و کینه‌توزی ازسوي سوسیالیست‌ها و لیبرال‌های حزب دموکرات تولید شده است». این عبارت را رابرت استون - مردی که پیش‌تر دست راست ترامپ به حساب می‌آمد - در حساب تويیترش منتشر کرد. شان اسپایسر - دبیر مطبوعاتی کاخ سفید - «خطابه‌های خطرناک دموکرات‌ها» را یاری‌رسان تیراندازی چهاردهم ژوئن خواند. دیوید هورویتز - نویسنده محافظه‌کار - تیراندازی را از جمله «تأثیرات سخنرانی‌های کیته‌توزانه دموکرات‌ها» دانست. نیوت گینگریچ - سخنگوی مجلس نمایندگان آمریکا در سال‌های ١٩٩٤ تا ١٩٩٩ - آن را «بخشی از الگوی افزایش ستیزه‌جویی‌های جناح چپ» لقب داد. ان کولتر- افسر سیاسی محافظه‌کار - گفت: «چپ‌ها دارند تیراندازی مُلهم از ایده‌های خودشان را انکار می‌کنند». استیو کینگ - از نماینده‌های کنگره - نیز مدعی شد «خشونتی که دارد در خیابان‌ها اتفاق می‌افتد ناشی از ایده‌های جناح چپ است». چنین ادعاهایی حرف تازه‌ای ندارند. دیرزمانی است محافظه‌کارها ادعا می‌کنند حتی اگر افزایش خشونت‌های سیاسی به طور کامل از جمله دردسرهای ایجادشده ازسوي چپ‌ها نباشد، قدر مسلم، آنها یک پای قضیه به حساب می‌آیند. محافظه‌کارها برای اثبات این ادعا روی حادثه‌هایی شبیه تیراندازی روز چهاردهم ژوئن یا تظاهرات خشونت‌آمیز چندی پیش جماعتی ناهمگن و معترض به حضور یک نئونازی در شهر برکلی انگشت می‌گذارند. با وجود اين توسل به خشونت در میدان سیاست به طور عمده از جمله ویژگی‌های دست‌راستی‌ها در سرتاسر جهان امروز است. تاریخی از خشونت در بیستم ماه می ‌امسال یکی از اعضای ٢٢ ساله گروه نئونازی «آلترناتیو رایش ملی»، ریچارد کولینز- ستوان سیاه‌پوست ارتش آمریکا - را با ضربه‌های چاقو به قتل رساند. دو روز پس از این حادثه، پلیس فلوریدا در یکی از خانه‌های تیمی نئونازی‌ها مقداری مواد منفجره و وسایل ساخت بمب پیدا کرد؛ در خانه کسانی که به شکلی غریب ازسوي هم‌خانه تازه‌مسلمانشان به قتل رسیده بودند. چهار روز بعد، یک نژادپرست سفیدپوست در پورتلند دو نفر را به قتل رساند و یک نفر را نیز با ضربه‌های چاقو زخمی کرد. او این اقدام خشن را زمانی انجام داد که قربانی‌ها علیه حرف‌های نژادپرستانه وی در قطار واکنش نشان داده بودند. کمتر از دو هفته قبل نیز مایکل تریمان- تنها کاندیدای دموکرات برای تصدی پست شهرداری شهر بینگمتون در ایالت نیویورک - از رقابت‌های انتخاباتی کناره‌گیری کرد چون خانواده‌اش را به مرگ تهدید کرده بودند. برخی دیگر از این جنایت‌ها به شرح زیر است: کشته‌شدن مردی ٦٦ ساله ازسوي یکی از کهنه‌سربازهای ارتش به‌خاطر سیاه‌پوست‌بودن قربانی. قاتل این اقدام را «بیانیه اعلام موجودیت» و همچنین «تمرینی» برای حمله‌های وسیع‌تر دانسته بود. طراحی نقشه قتلی ازسوي یکی از سفیدپوست‌های نژادپرست به منظور «پاسداشت دیلن رووف» - رووف سفیدپوستی نژادپرست بود که در ژوئن ٢٠١٥، ٩ نفر از سیاه‌پوست‌های مسیحی و از جمله یک سناتور را به رگبار بست-. صدها تماس تلفنی، ایمیل و پیغام صوتی تهدید‌آمیز ازسوي نئونازی‌های شهر وایت‌فیش در ایالت مونتانا به یک زن یهودی. اقدام یک نژادپرست سفیدپوست که تلاش داشت با ضربه‌های چاقو سیاه‌پوستی را در شهر هیوستون ایالت تگزاس به قتل برساند. کشته‌شدن دو هندی ازسوي مردی از ایالت کانزاس در فوریه امسال؛ مردی که خیال می‌کرد قربانی‌هایش اهل خاورمیانه‌اند و بر سرشان فریادهای نژادپرستانه می‌کشید. شلیک مردی سفیدپوست - که صورتش را با ماسک پوشانده بود - به یک سیک - ضارب فریاد می‌کشید و خطاب به قربانی چنین می‌گفت: «به کشور خودت برگرد». در اینجا به حادثه‌هایی اشاره شد که از ژانویه امسال و تنها در خاک ایالات متحده آمریکا رخ داده‌اند. درواقع این موارد در صدر هزارو ٤٠٠ مورد جنایت ثبت‌شده در حدفاصل هشتم نوامبر ٢٠١٦ تا ٢٣ مارس ٢٠١٧ قرار دارد که مبنای آنها را نفرت جنایت‌کار نسبت به هویت قربانی‌اش تشکیل می‌دهد- رقمی که از آن تاریخ به‌بعد نیز تقریبا سیری صعودی داشته است-. چنین جنایت‌هایی پیش از انتخاب‌شدن دونالد ترامپ نیز روی می‌دادند. در دوران کارزار انتخاباتی وی چندین مورد حادثه خشن با انگیزه‌های نژادی رخ داد که حمله‌کننده‌های آنها نام ترامپ را به زبان می‌آوردند. بدون‌شک با روی‌کارآمدن ترامپ، اقدام‌های تروریستی دست‌راستی‌ها افزایش داشته است، بااین‌حال ضرورتی ندارد تا برای فهمیدن این نکته که این دست اقدام‌های تروریستی پیش از این نیز در جریان بوده‌اند خیلی به عقب بازگردیم. خنثی‌کردن توطئه یک کشتار دسته‌جمعی در ایالت کنتاکی یکی از مواردی است که پیش از روی‌کارآمدن ترامپ طراحی شده بود. در اینجا به دسیسه‌ای که چند ماه قبل ازسوي کلینا کانوی - استراتژیست جمهوری‌خواه و از مشاورهای ترامپ - طراحی شد اشاره نمی‌کنم، بلکه دارم از توطئه جنون‌آمیز یکی از نژادپرست‌های سفیدپوست حرف می‌زنم که قصد هدف قراردادن سیاه‌پوست‌ها و یهودی‌ها را داشت. همچنین در سال ٢٠١٢ و تنها در حدفاصل چند روز، دو اقدام تروریستی رخ داد: به‌آتش‌کشیدن مسجدی در ایالت میزوری و به‌گلوله‌بستن شش مرد در معبد سیک‌ها. در هر صورت این موارد تنها فهرستی کوتاه هستند از ده‌ها تروری که از بمب‌گذاری سال ١٩٩٥ در شهر اوکلاهُما به این‌سو، ازسوي دست‌راستی‌ها طراحی یا اجرا شده‌اند. براساس تازه‌ترین گزارش سازمان غیردولتی و یهودی «اِی. دی. اِل»، در ٢٥ سال گذشته، دست‌راستی‌های افراطی آمریکا دست‌کم ١٥٠ اقدام تروریستی را طراحی کرده‌اند که در جریان آنها بیش از ٨٠٠ نفر کشته یا زخمی شده‌اند. این اقدام‌های تروریستی، در غالب اوقات، تحت‌تأثیر گفتار خشن جریان رسمی جناح راست قرار داشته‌اند؛ به‌عنوان‌مثال چندی پیش کِلی هیگینز - نماینده جمهوری‌خواه ایالت لوئیزیانا - چنین گفت: «مظنون‌های همکاری با تروریست‌های اسلام‌گرا را به دام بیندازید. آنها را شناسایی کنید و بکشیدشان. بله! همه آنها را بکشید». هیگینز این حرف‌ها را درست بعد از انتخابات مقدماتی حزب جمهوری‌خواه بر زبان آورد، آن‌هم در مکانی که تِد کروز، یا همان آلترناتیو اعتدال‌گرای ترامپ، وعده احیای مجدد «بمباران‌های گسترده» را می‌داد و مردم آمریکا را از مهاجرها می‌ترساند. در سال ٢٠١٢ نیز مردی مسلح قصد داشت تا با کشتن چهره‌های سرشناس سازمان‌های غیردولتی «اتحادیه آزادی‌های شهروندی آمریکا» و «بنیاد تایدس» انقلابی راست‌گرا برپا کند- سازمان‌هایی که برای ماه‌ها سوژه حمله‌های گِلن بِک- مجری محافظه‌کار یکی از برنامه‌های رادیویی- بودند- همین مرد مسلح به یک روزنامه‌نگار گفته بود که تحت‌تأثیر اظهارنظرهای بِک به چنین اقدامی دست زده است؛ فردی که خودش را «شکارچی ترقی‌خواه‌ها» می‌دانست و هشدار می‌داد آمریکای واقعی در حصار دشمن‌های چپ‌گرایش سرنگون شده است. [بر همین مبنا] هم‌زمان‌بودن تکثیر شبه‌نظامی‌های راست‌گرا با اظهارنظر سیاست‌مدارهای جمهوری‌خواه و شخصیت‌های محافظه‌کار درباره باراک اوباما تصادفی نیست؛ کسانی که اوباما را فاسد، بیگانه‌ای تهدیدگر و حتی تروریست می‌دانستند. ما هشدار داده‌ایم! به‌طورقطع بسیاری از راست‌گراها ادعا می‌کنند ایدئولوژی دست‌راستی‌های افراطی و آنچه این گروه‌ها انجام می‌دهند ارتباط چندانی با جریان اصلی محافظه‌کاری و باورهای این جریان ندارد. بااین‌حال موضع رهبرهای حزب جمهوری‌خواه و رسانه‌های محافظه‌کار نسبت به اقدام وزارت امنیت داخلی آمریکا در سال ٢٠٠٩ آدمیزاد را به فکر فرومی‌برد. آنها در سال ٢٠٠٩ و درست پس از انتشار گزارشی ازسوي این وزارتخانه که تهدیدهای ناشی از فعالیت گروه‌های افراطی راست‌گرا را گوشزد می‌کرد، انتقادهای تندوتیزی را حواله وزارت امنیت داخلی کردند. میشل مَلکین - نویسنده و تحلیلگر سیاسی محافظه‌کار - این گزارش را «مشتی مهمل» خواند که به شکلی هدفمند «چهره‌ای اهریمنی از جمعیت بزرگی از آمریکایی‌ها ترسیم می‌کند که چهارشنبه آینده می‌خواهند در حمایت از تی‌پارتی و علیه قوانین مالیاتی دولت تظاهراتی داشته باشند». جان بوئنر- سیاست‌مدار جمهوری‌خواه و رئیس وقت مجلس نمایندگان آمریکا - با خشم و خروش، وزارت امنیت داخلی را خطاب قرار داد و گفت این وزارتخانه باید توضیح دهد چرا به «[آن دسته] از شهروندهای آمریکا که با خط‌مشی دموکرات‌های واشنگتن موافق نیستند» برچسب تروریست می‌زند. گروه‌های مختلفی از محافظه‌کارها نیز گزارش وزارت امنیت داخلی را محکوم کردند و آن را حمله‌ای دانستند به مسیحی‌ها و کهنه‌سربازها. در هر صورت وزارت امنیت داخلی از آن گزارش- که ازسوي چهره‌ای محافظه‌کار نوشته شده بود- عقب‌نشینی نکرد، ولی زیر فشار راست‌ها تحقیق روی دست‌راستی‌های افراطی داخل آمریکا را به شکلی محسوس کاهش داد. به‌طورخلاصه وقایعی که حول گزارش سال ٢٠٠٩ وزارت امنیت داخلی آمریکا شکل گرفت این بود: حکومت درباره خطر گروه‌های دست‌راستی افراطی در خاک آمریکا گزارشی منتشر کرد. جریان رسمی راست‌گرایان میان ایدئولوژی خودشان و این دسته از راست‌های افراطی ارتباطی معنادار پیدا کردند. پس از آن نیز راست‌ها دولت را تحت فشار گذاشتند تا تحقیق‌هایش را درباره تروریست‌های راست‌گرا متوقف کنند. اعمال خشونت ازسوي راست‌ها پدیده‌ای مختص به آمریکا نیست، به‌عنوان‌مثال در پایان ژانویه امسال مردی در کبک (کانادا) به مسجدی حمله کرد و باعث مرگ شش نفر و زخمی‌شدن ١٩ نفر شد. بریتانیا نیز در میان‌مدت سهم خودش را از خشونت‌های سیاسی مرتبط با برگزیت به چشم دیده است. سال گذشته، یکی از نژادپرست‌های سفیدپوست، درحالی‌که فریاد می‌کشید «تقدم با بریتانیاست»، یکی از مخالف‌های برگزیت را به قتل رساند. بعدها ادعا شد قاتل یک فعال سیاسی بوده است. او در دادگاه ادعا کرد حرف دیگری زده است: «مرگ برای خائن‌ها، آزادی برای بریتانیا». این خشونت‌ها، درست شبیه به ایالات متحده، با گفتار رسمی راست ارتباطی تنگاتنگ دارند. گزارش کمیته رفع تبعیض نژادی سازمان ملل متحد می‌گوید کارزار انتخاباتی مربوط به برگزیت با «تفرقه‌افکنی، اظهارنظرهای ضد مهاجرت و گفتارهای دیگری‌هراسانه» همراه بوده است. بر پایه این گزارش، سیاست‌مدارها و چهره‌های مرجع سیاسی در بریتانیا نه‌تنها این اظهارنظرها را محکوم نکرده‌اند، بلکه «خالق این تعصب‌ها و تثبیت‌کننده آنها بوده‌اند. در نتیجه افرادی نیز به ایجاد رعب و نفرت‌پراکنی علیه اقلیت‌های قومی- مذهبی یا گروه‌های اجتماعی متفاوت [از اکثریت] دست زده‌اند». بااین‌حال هنوز هم در بر همان پاشنه می‌چرخد. چندی پیش راست‌گرای علافی مثل کتی هاپکینز - مقاله‌نویس بریتانیایی - مهاجرها را «سوسک‌های مستراح» خطاب کرد و خواست تا برای متوقف‌کردن پناهنده‌ها به آنها تیراندازی کنند و بعد از حمله‌های منچستر، خواستار اجرای «راه‌حل نهایی» شد. درحالی‌که راست‌ها سوئد را سرزمینی رؤیایی برای مهاجرهای تروریست می‌دانند و [به‌دروغ] آن را جایی برای کینه‌توزی علیه سفیدپوست‌ها معرفی می‌کنند، گفتار سیاسی ایشان موجب افزایش خشونت‌های سیاسی از جانب دست‌راستی‌های افراطی این کشور شده است. در سال ٢٠١٥ یکی از مراکز پناه‌جویی در سوئد به آتش کشیده شد. حمله به مراکز پناه‌جوها ادامه دارد. فوریه امسال بزرگ‌ترین مرکز پناه‌جویی سوئد به آتش کشیده شد. سال گذشته ١١٢ مرکز پذیرش و نگهداری پناه‌جوها در سوئد را آتش زدند. سال ٢٠١٤، تنها در حدفاصل یک هفته، سه مسجد را آتش زدند. کمتر از یک ماه قبل نیز بزرگ‌ترین مسجد شیعه‌ها در این کشور به‌طور کامل در آتش سوخت. در تمام این مدت، اعضای گروه‌های دست‌راستی سوئد به مراسم‌های روز جهانی زن حمله کرده‌اند و به طور مشخص افرادی را هدف قرار داده‌اند که پناه‌جو به نظر می‌آمده‌اند؛ به‌عنوان‌مثال مردی که در اکتبر ٢٠١٥ با ضربه‌های شمشیر، یک معلم و شاگرد وی را در مدرسه به قتل رساند از جمله دیگری‌هراس‌های ضدمهاجر بود. همچنین مردی که چندی پیش به اتهام توطئه برای منفجرکردن یکی از مرکزهای پناه‌جویی دستگیر شد، قصد انفجار یک کتاب‌فروشی چپ‌گرا را نیز داشت. بنابر گزارش‌های سازمان ملل متحد، نژادپرستی علیه آفریقایی‌ها در حال افزایش است. بر پایه این گزارش، در حدفاصل سال‌های ٢٠٠٨ تا ٢٠١٤، جنایت‌های مبتنی‌بر نفرت، ٤١ درصد افزایش داشته‌اند. آلمان نیز در سال‌های گذشته شاهد افزایش خشونت‌های سیاسی از جانب دست‌راستی‌های این کشور بوده است؛ خشونت‌هایی که به طور مشخص پناهنده‌ها و پناه‌جوها را هدف قرار داده‌اند - تنها در سال ٢٠١٦، سه‌هزارو ٥٠٠ مورد از این حمله‌ها ثبت شده‌اند- بر طبق اظهارات سرویس‌های امنیتی آلمان، تقریبا نیمی از گروه‌های راست افراطی در این کشور تمایل به اعمال خشونت دارند. درعین‌حال نئونازی‌های آلمان توانسته‌اند به ارتش این کشور نفوذ کنند. چندی پیش سه نفر از نئونازی‌های ارتش آلمان به اتهام توطئه برای قتل اعضای عالی‌رتبه حکومت دستگیر شدند. لازم به ذکر است که اخیرا نشانه‌هایی دال بر نفوذ نژادپرست‌های سفیدپوست در پلیس ایالات متحده نیز دیده شده است و مورد آخر: وخیم‌ترین حمله تروریستی در اسکاندیناوی ازسوي تروریست راست‌گرای نروژی به نام آندرس بروئیک رخ داد. با وجود تمامی این شواهد اما محافظه‌کارها - و درحال‌حاضر نیز کلان‌رسانه‌ها- عاشق این هستند تا به طور مداوم از «عدم مدارای چپ‌ها» ناله کنند، ولی حقیقت چیز دیگری است: در دو دهه گذشته اعمال خشونت در میدان سیاست راه‌ورسم راست‌ها بوده است. منبع: ژاکوبن

برانکو مارسِتیک . ترجمه: فرهاد مرادی