کاشف راز خود درمانی

۵۵آنلاین :

جایزه نوبل پزشکی سال ۲۰۱۶ به دانشمند ژاپنی یوشینوری اوسومی اهدا شد یوشینوری او سومی، دانشمند ژاپنی به خاطر تحقیقات و کشفیاتش درباره مکانیزم هایی که سلولهای بدن انسان را بازسازی یا اتوفاژی می کنند به جایزه نوبل دست پیدا کرد. او سومی ساله ای تحقیقات گسترده ای درباره تشریح مکانیزم های مولکولی و عملکرد فیزیولوژیکی اتوفاژی داشته است. این تحقیقات مشخص کرده است که سلول های بدن انسان از خودشان سم زدایی کرده و به درمان خود می پردازند. این محقق ژاپنی برنده صد و هفتمین جایزه نویل پزشکی شده است. اتوفاژی، یک فرایند بنیادی برای تجزیه و بازیابی اجزای سلولی است. اتوفاژی از طریق حذف اندامکهای سلولی اضافی و یا آسیب دیده، تنظیم فعالیتها و ثبات سلول (هومئوستازی) را سبب می شود. اتوفاژی در هنگام تنش های متابولیکی نظیر گرسنگی، به منظور تنظیم وضعیت انرژی سلول فعال می شود. سال هاست که دانشمندان به کشف مکانیسم اتوفاژی و پروتئینهای دخیل در آن علاقه زیادی نشان داده اند و یوشینوری او سومی در این میان یکی از پیشتازان بوده است. در زمان کنترل استرس، سلولهای ما مانند ماشین های کارآمد عمل می کنند، به سرعت موقعیت را بررسی کرده و راه هایی برای سازگاری پیدا می کنند. خودخواری که به لحاظ لغتی معنای خوردن خود را می دهد روشی است که سلولها برای کنار آمدن با استرس روزمره (پروتئینهای بدشکل، سلولهای اندام ناقص یا پیر) و بلایای غیرمنتظره (شرایط هایپوکسیک، گرسنگی سرم، عفونتهای جدی) از آن استفاده می کنند. این دستگاه سلولی حتی مولکول های آسیب دیده یا عفونی را هضم می کند و مواد استرس زدایی را از بین می برد که سلامت سلول را تهدید می کنند، در مورد هایپوکسیا و گرسنگی سرم، نیز پروتئینها و سلول های اندامی موجود را می بلعد تا مواد غذایی مورد نیاز برای سلولهای باقی مانده را تهیه کند.

اهميت کاريوشينواری اوسومی

سلول ها در روند رشد و در طول عمر طبیعی شان و همچنین در روند بیماری هایی مانند سرطان، عفونت و محرومیت از غذا به تجزیه پروتئین ها نیاز دارند. زیست شناسان می دانستند که کیسه هایی درون سلولها وجود دارند که مانند سطل زباله می مانند، اما شمار کمی از آنان به بررسی بیشتر آن پرداخته بودند.

دکتر او سومی در بررسی هایش روی مخمرها کشف کرد که چگونه سلول ها تجزیه پروتئینهای خودشان را کنترل می کنند، چه ژنهایی در این روند دخیل هستند و هنگامی که اتوفاژی مختل می شود، چه اتفاقی می افتد.

تصور می شود که اختلالات در اتوفاژی زمینه ساز بسیاری از عوارض، از جمله سرطان، عفونت ها، بیماری های عصب شناختی و سالمندی باشد. از آنجایی که اتوفاژی یک کار کرد بنیادی و حیاتی در سلولها است، شناخت چگونگی کنترل آن و پیامدهای آن اهمیت دارد. در بیانیه بنیاد نوبل در اعطای این جایزه به این دانشمند آمده است:

«این مفهوم در طول دهه 1960 ظهور کرد که پژوهشگران مشاهده کردند سلول می تواند اجزای خودش را با محصور کردن شان در غشاها و تشکیل و زیکول های کیسه مانند که برای تجزیه به یک بخش بازیافت کننده به نام 933 انتقال می یابند، تخریب کند.

می دانیم که اتوفاژی فرآیندی است که طی آن بسیاری از : فرآیندهای فیزیولوژیک کنترل می شود. اتوفاژی به سرعت سوخت مورد نیاز جهت تامین انرژی و بازسازی اجزاء سلولی را فراهم می کند و در پاسخ به کمبود انرژی و استرسی سلولی، ضروری است. باکتری ها و ویروس های حمله کننده به داخل سلول را از بین می برد و در رشد و نمو جنین و تمایز سلولی نقش اساسی بر عهده دارد. همچنین اتوفاژی در از بین بردن آسیب دیده و اندامک های داخل سلولی» جهت مبارزه با عوارضی پیری سلولی نفش مهمی بر عهده دارد اختلال عملکرد اتوفاژی در ابتلا به پارکینسون و دیابت نوع 2 و همچنین بیماری ها و اختلالات ناشی از افزایش سن موثر می باشد. جهش در ژنهای کنترل کننده اتوفاژی منجر به بیماریهای ژنتیکی می گردد. اختلال در عملکرد اتوفاژی در ابتلا به سرطان نقش دارد. هم اکنون تحقیقات گسترده ای چهت تولید داروهای موثر بر اتوفاژی در بیماری های مختلف، در حال انجام است.

زندگینامه یوشینوری او سومی

دکتر او سومی در سال ۱۹۴۵ در فوکواوکا در ژاپن به دنیا آمد و درجه دکترایش را در سال ۱۹۷۴ از دانشگاه توکیو گرفت. او ابتدا با رشته شیمی تحصیلاتش را شروع کرد، اما بعد به این نتیجه رسید که شیمی حوزه علمی کاملا مستقری است که فرصت های چندانی برای او ایجاد نمی کند.

بنابراین به زیست شناسی مولکولی تغییر رشته داد. اما به تز دکترای او توجه چندانی نشد، بنابراین نتوانست شغلی بیابد. مشاورش به او یک دوره پست دکتری در دانشگاه راکفلر نیویورک پیشنهاد کرد و در آنجا او به بررسی لقاح خارج رحمی در موشی ها مشغول شد.

خود او درباره این دوره می گوید: «بسیار ناامید شده بودم.» او با تغییر حوزه مطالعاتی اش به بررسی مخمرها مشغول شد.

او در سال ۱۹۸۸ به مقام استادیاری رسید و آزمایشگاه پژوهشی خود را بنیاد نهاد.

او در ۴۳ سالکی در بررسی هایش روند اتوفاژی در مخمرها کشفهایی را انجام داد که باعث شد جایزه نوبل پزشکی امسال به او اهدا شود. دکتر او سومی بعدها به انستیتوی ملی زیست شناسی در اوکازاکی ژاپن رفت از سال ۲۰۰۹ استاد انستيتوی تکنولوژی توکيو شد.

سال گذشته که او جایزه بین المللی بنیاد گیردنبر در کانادا را به خاطر کشف های برجسته اش و سهمش در پیشرفت علوم پزشکی برنده شد، خودش را فقط پژوهشگر پایه مخمرها نامید. اما تأیید کرد که فرایند اتوفاژی برای بقای سلول انسانی ضروری است. او گفت: به اعتقاد من ارتباط این فرایند. با بسیاری از بیماری ها در آینده نزدیک کشف خواهد شد.

نوبل فیزیولوژی یا پزشکی

در ۲۷ نوامبر ۱۸۹۵، آلفرد نوبل وصیت نامه ی خود را امضا کرد و آخرین خواسته ی خود که اهدای بیشترین قسمت دارای خود به مجموعه جوایز نویل بود را اعلام کرد. در این خواسته ی نوبل یک قسمت از اموال او به فردی اختصاص داده می شد که مهم ترین اکتشاف در زمینه ای فیزیولوژی یا پزشکی انجام دهد. جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی یکی از جایزهای نوبل است که هر سال از سوی انستیتوی کارولینسکا اعطا می شود. این انستیتوی یکی از بزرگترین دانشگاه های علوم پزشکی اروپا است که در شهر استکهلم و در کشور سوئد قرار اردوستانوی کارولین که موسسهای علمی و غیردولتی است که انتخاب برنده جایزه نوبل در رشته فیزیولوژی و بر عهده دارد. این دانشگاه سومین دانشگاه قدیمی سوئد بعد از دانشگاه اوپسالا و دانشگاه لوند می باشد و هم اکنون نیز و ۸ دانشگاه برتر پزشکی در دنیاست.