دنیا به انقلاب غذایی نیاز دارد
| باب گلداف خواننده و ترانهسرای ایرلندی، نویسنده و فعال سیاسی با نگارش مقالهای با عنوان «به انقلاب غذایی نیاز داریم» در دیلیاستار و جاپان تایمز، به مشکل بزرگی پرداخته که نسل بشر و زندگی بر سطح زمین را به نابودی تهدید میکند.
۵۵آنلاین :
من در سال 1984، موفقترین نوازندگان آن زمان را گرد هم آوردم تا یک «ابرگروه» به نام Band Aid (گروه کمک) بسازم تا برای کمک به قحطیزدگان اتیوپی پول جمعآوری کنم. سال بعد، گروهی از آن بزرگتر به نام Live Aid شکل گرفت و یک کنسرت خیریه بزرگ و بهمنظور جمعکردن پول برای کشورهای فقیر برگزار کرد و این ابتکار موسیقایی تا امروز ادامه دارد. ماه گذشته در نشست بینالمللی تغذیه بر نیاز به اقدامات فوری برای تقویت امنیت غذایی تأکید شد. بلایی که بر سر ساکنان جزیره ایستر آمد، ممکن است بر سر ساکنان امروز زمین نازل شود. در قرن دوازدهم میلادی گروه از اهالی پولینزی به آن جزیره آتشفشانی دوردست راه پیدا کردند که در آن جنگلهای انبوه بود که مواد غذایی، حیوانات و ابزار و مواد برای ساختن صدها مجسمه سنگی عظیم و مرموز را فراهم میكرد. اما آن مردم اندک اندک جنگلها را نابود کردند و حاصل کارشان خودکشی اجتماعی، فرهنگی و فیزیکی بود. امروزه هم برای ما درمجموع تنها چند تکه کوچک از جنگل باقی مانده است که داریم بهسرعت آن را از بین میبریم. زمینهای قابلکشت را فرسوده میکنیم و کویر در حال گسترش است. بیشتر مواد غذایی که تولید میکنیم، هدر میرود، درحالیکه تقریبا یک میلیارد نفر غذای کافی ندارند؛ واقعیتی که برای بسیاری از این افراد چارهای جز مهاجرت باقی نمیگذارد. بیشترین پوشش رسانهای در مورد پناهجویان به آنهایی توجه دارد که از جنگ میگریزند (مثل سوریه) یا مهاجران به دنبال فرصتهای اقتصادی بهتر از وطن (مثلا نیجریه یا پاکستان). اما رابطه مهاجرت با کمبود غذا مهمتر از آن است که ممکن است به نظر آنهایی برسد که الان در خیل گرسنگان نیستند. بهعنوان مثال، شورشهای بهار عربی در سالهال 2010 و 2011 که موج عظیم پناهجویان را به دنبال داشت، با افزایش قیمت گندم کلید خورد که منجر به شورش گسترده برای نان شد و به انقلابهای سیاسی گستردهتر بدل شد. در واقع، منشأ بسیاری از درگیریهای مسلحانه و جابهجاییهای بزرگ جمعیتی و پیامد آنها را میتوان ناامنی غذایی دانست. درحالیکه کشورهای فقیر جنوب از گرسنگی رنج میبرند، کشورهای غنی شمال شکمهایشان را انباشته میکنند. بیش از دو میلیارد نفر از ما اضافهوزن دارند و علتش قندهای کمانرژی و غذاهای فراوریشده غنی از چربی است. طبق اعلام سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد، فقط یکچهارم مواد غذایی که ما هرساله دور میریزیم، برای تغذیه 870 میلیون نفر گرسنه کافی است. یکسوم تمام محصولات کشاورزی در سراسر جهان هدر میرود. ما اکنون مانند ساکنان ناپدیدشده جزیره ایستر، برای نابودی خود تدارک میبینیم. علاوه بر این، تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت انسان سبب تشدید فشارهای موجود در تأمین مواد غذایی و مهاجرت است. کمیسیون راهبرد سیاسی اتحادیه اروپا پیشبینی کرده که خشکسالی روزافزون و سیل کاری خواهد کرد که عوامل دیگر مهاجرت «ریز بهنظر برسند» و حدود یک میلیارد نفر در سراسر جهان تا سال 2050 به مهاجرت وادار شوند. قطعا اقداماتی برای مقابله با دورریز مواد غذایی و کمبود صورت گرفته است. مثلا امسال کمیسیون اروپا پیشنهاد کاهش یارانههای کشاورزی را کرده تا از تولید بیشازحد نیاز جلوگیری شود. اما این رویکرد که عنوان «تحول» را گرفته، درحالیکه به یک «انقلاب» نیاز است، کافی نیست. «سیاست کشاورزی مشترک» اتحادیه اروپا که از مدتها پیش به کار گرفته شده، بهشدت مشکلساز بوده است. لایحه مزارع در ایالات متحده - ابزار اصلی سیاست کشاورزی و غذای دولت فدرال - نیز به همین اندازه سبب اتلاف منابع شده است. چیزی که لازم داریم، فقط اصلاح سیاستهای موجود نیست، بلکه اصلاحات ساختاری است که نتایج واقعی در پی داشته باشد. متأسفانه مشخص نیست که سیاستمداران چقدر به این کار متعهدند. کره زمین 45 میلیون قرن قدمت دارد، اما قرن ما در این ميان نقش منحصربهفردی ایفا کرده، زیرا اولین بار است که یک گونه میتواند کل زندگی را از اساس نابود کند. با این حال، به نظر میرسد که ما ساکنان جزیره ایستر آینده از این تهدید وجودی بیاطلاع هستیم و ساختن مجسمه را به ایجاد سیستمهای پایدار برای بقا ترجیح میدهیم. آیا فقط باید زمین ما به کویر تبدیل شود، فروپاشی سیستمهای بهداشتی اتفاق بیفتد، ثروتمندان با کمبود مواد غذایی مواجه شوند، آب شیرین کم شود و خطوط ساحلی به خشکی پیشروی کنند تا این مشکل را دریابیم؟ آن زمان، خیلی دیر خواهد بود و سرنوشت ما دیگر نوشته شده است. بزرگترین تهدید برای سیاره ما این باور است که قرار است شخص دیگری آن را نجات دهد. هر یک از ما باید بفهمیم اوضاع چقدر وخیم است و خواستار اقدام واقعی برای تغییر آن باشیم. منظورم خود شما هم هستید.
دیدگاه تان را بنویسید