فراکسیون های قومیتی برای رأی آوری است
| احمدشیرازد، نماینده مردم اصفهان در مجلس ششم معتقد است، ایجاد فراکسیون های قومی تاثیر مثبتی در کاهش تبعیض ها در مناطق قومی ندارد و بر حساسیت های قومی نیز دامن می زند و تشکیل این فراکسیون ها از سوی نماینده های مجلس بیشتر استفاده از حساسیت های قومی برای رأی آوری در حوزه های انتخابیه یا تاثیر گذاری در عزل و نصب وزراست که در نهایت هم نتیجه مثبتی برای حوزه های انتخابیه ندارد.
۵۵آنلاین :
احمدشیرازد، نماینده مردم اصفهان در مجلس ششم معتقد است، ایجاد فراکسیونهای قومی تاثیر مثبتی در کاهش تبعیض ها در مناطق قومی ندارد و بر حساسیت های قومی نیز دامن می زند و تشکیل این فراکسیونها از سوی نماینده های مجلس بیشتر استفاده از حساسیت های قومی برای رأیآوری در حوزه های انتخابیه یا تاثیر گذاری در عزل و نصب وزراست که در نهایت هم نتیجه مثبتی برای حوزه های انتخابیه ندارد. به گفته این فعال سیاسی اصلاح طلب نماینده ها و مسئولان استان ها باید تلاش کنند تا شرایط را برای جذب سرمایه گذاری خصوصی فراهم کنند، چون در نهایت هر منطقه ای با بودجه های ناچیز دولتی توسعه پیدا نمی کند.
- نظر شما درباره شکل گیری فراکسیونهای قومی-مذهبی در مجلس چیست؟ آیا این فراکسیونها می توانند تاثیرات مثبتی داشته باشند؟
به نظر من آنقدر که در مجلس بحث های قومی پررنگ است در جامعه و به ویژه در بین طبقات تحصیلکرده تر جامع کمتر مطرح است. البته در خیلی از جوامع که قومیت های مختلف در کنار یکدیگر قرار گرفته اند به طور معمول داد و ستد فرهنگی و اقتصادی بین اقوام رایج است و با یکدیگر نیز ازدواج می کنند. اما اگر به حساسیت ها دامن زده شود، طبیعی است که این مسائل برجسته می شود. برای مثال در کشور یوگسلاوی سابق وقتی که فروپاشی اتفاق افتاد بین صرب ها، کروات ها و بوسنی ها اختلافات آنقدر تشدید شد که کشتارهای وحشتناک تاریخی رخ داد. اما جالب است که تا قبل از آن، این افراد همه با یکدیگر زندگی می کردند. هر چند ممکن است که یک حکومت دیکتاتوری آنها را گرد هم جمع کرده باشد، اما با یکدیگر زندگی می کردند. اما وقتی حساسیت ها دامن زده می شود، هویت طلبی قومی می تواند خطرناک باشد. در ایران این اختلافات به طور طبیعی بسیار کمرنگ است. اما متاسفانه برخی نماینده ها در مجلس از این ابزار سوءاستفاده می کنند و سعی می کنند با دامن زدن به برخی از حساسیت های قومی رأی دوره های بعدی خود را تضمین کنند. در حالی که برای مثال در دانشگاه ها قومیت های مختلف در کنار یکدیگر تحصیل می کنند و روابط بین آنها هم بسیار صمیمانه و دوستانه است. این مسائل خوشبختانه در نسل جدید ما نیز نسبت به گذشته بسیار کمتر شده است و حتی به نظر من فضای مجازی هم کمک کرده است که رفتارها بهتر شود و تحقیرها و رفتارهای قومیتی مشمئز کننده، نفی شده است.
- برخی معتقدند تبعیض هایی که برای اقلیت ها وجود دارد، ریشه های تشکیل چنین فراکسیون هایی است. نظر شما چیست؟
کشور ایران کشوری متنوع است و معیارهای تقسیم بودجه نیز در دوره های مختلف شفاف بوده و قابل نقد و بررسی است.
اینکه عده ای بخواهند برای امتیاز گیری روی این مسائل دست بگذارند و به آن دامن بزنند، نتیجه مناسبی ندارد. به نظر می رسد بیشتر به دنبال رأیآوری هستند. چون همان مردمی که رأی می دهند نیز آنقدر که این نماینده ها نشان میدهند، حساسیت های قومی ندارند و به نظر من تا حد زیادی تصنعی است و به ضرر کشور است.
- تفاوت در توسعه مرکز و پیرامون در کشور ما وجود دارد. شاید با تشکیل چنین فراکسیون هایی تلاش می شود این شکاف کاهش پیدا کند.
راه حل این مسئله هم دامن زدن به حساسیت های قومی نیست و واقعا باید استدلال و کار کارشناسی ملاک و معیار باشد. همه افرادی که در تهران هستند هم به امنیت کشور اهمیت می دهند. بنابراین سرمایه گذاری در استان های مرزی حتی گذشته از عدالت برای امنیت مناطق مرکزی اهمیت دارد. اگر مدیریتی در این مناطق بتواند بودجه ای را به خوبی جذب و بهینه کند، حتما در دوره های بعد امکانات بیشتری تخصیص داده می شود. اما در بسیاری از اوقات بودجه و امکانات خوبی تخصیص داده می شود اما استفاده خوبی از آن نمی شود. یا به دلیل برخی از مسائل امنیتی در برخی از مناطق سرمایه گذاری شکل نمی گیرد. نباید فراموش کرد توسعه در یک منطقه تنها با بودجه های دولتی رخ نمی دهد. برخی از فراکسیون ها تصور می کنند که اگر استان تهران یا اصفهان وضعیت خوبی دارد به دلیل بودجه های دولتی بوده است در حالی که این مسئله واقعیت ندارد. فضای فرهنگی و اینکه بخش خصوصی در منطقه ای سرمایه گذاری کند و احساس کند که امنیت وجود دارد و سرمایه گذاری او سودآور خواهد بود، موثرتر است. در واقع آنچه توسعه را ایجاد می کند سرمایه گذاری بخش خصوصی است. با کدام بودجه دولتی ساخت و ساز شهری صورت گرفته است؟ غیر از مسکن مهر که در استان های برخوردار تر کمتر بوده است. این نماینده ها به جای تشکیل فراکسیون های قومی و جذب بودجه های اندک دولتی باید به دنبال راهکارها و زیرساخت های جذب سرمایه گذار خصوصی باشند. در حالی که فراکسیون های قومیتی بیشتر نقش اخلال در عملکرد مجلس را دارند. برای مثال تلاش می کنند رأی جمع کنند که فلان وزیر اصفهانی یا یزدی رأی نیارود یا بیفتد اما نقش سازنده چندانی ندارند. به عنوان نمونه اگر سری به استان کرمان بزنید به وضوح روشن است که تاریخ کرمان قبل و بعد از حسین مرعشی متفاوت است. باید دید چه اتفاقی افتاده است که یک تفکر مدیریتی یک منطقه را متحول می کند. آیا حسین مرعشی که توانسته است آن منطقه را متحول کند صرفا به دلیل نفوذ کرمانی ها بوده است؟ این طور نیست و دلیل آن هم سرازیر شدن بودجه های دولتی نیست. بلکه مدیریتی کاردان است.
- نظر شما درباره استعفای دسته جمعی نماینده های اصفهان چیست؟ برخی آن را یک عملکرد منطقه ای بدون نگاه به مصالح کل کشور (تلقی) می کنند.
استعفا وسیله چندان کارآمدی نیست. مسئله آب هم واقعا با یک نگاه منطقه ای حل و فصل نمی شود. اما گاهی اوقات در مجموعه فضای سیاسی کشور عمق بحران در برخی از مناطق درک و فهمیده نمی شود. به نظر می رسد اصفهانی ها ضمن اینکه همیشه متهم هستند که همواره برخوردار بوده اند، در حال حاضر با وضعیتی روبهرو شده اند که وضعیت آب در استان اصفهان بسیار بحرانی است. بنابراین به مسئله مدیریت آب در استان اصفهان باید توجه ویژه ای شود. تشکیل فراکسیون اقدامی منفی است اما هر نماینده ای باید مسائل استان و حوزه انتخابیه خود را طبق وظیفه نمایندگی که دارد منعکس کنند. اینکه به حساسیت بین خوزستانی ها و اصفهانی و چهار محالی ها و یزدی ها درباره موضوع آب دامن زده شود، کمکی به حل بحران نمی کند. مسئله آب نیاز به مدیریت یکپارچه دارد. حتی برداشت های نامتوازن آب تنها بین استان ها نیست. مثلا در خود اصفهان و در محدوده زایندهرود برداشت آب با توجه به تکنولوژی های جدید مانند پمپ آب عادلانه نیست و به ضرر کسانی است که در پایین دست رودخانه قرار دارند. نگاه به مسئله آب باید نگاهی کاملا ملی و حتی امنیتی باشد چون به امنیت کشور گره خورده است.
منبع : صدا
دیدگاه تان را بنویسید