ارسال به دیگران پرینت

کره‌جنوبی چطور توانست بازار لوازم خانگی در ایران را تسخیر کند

| این که کره‌جنوبی چطور توانست بازار لوازم خانگی در ایران را تسخیر کند، موضوع پیچیده‌ای نیست. شرکت‌های تجاری از همان ابتدا با پول ریختن به پای تلویزیون و روزنامه‌های بزرگی چون همشهری، کوشیدند تا در جامعه نفوذ کنند.

کره‌جنوبی چطور توانست بازار لوازم خانگی در ایران را تسخیر کند

۵۵آنلاین :

این که کره‌جنوبی چطور توانست بازار لوازم خانگی در ایران را تسخیر کند، موضوع پیچیده‌ای نیست. شرکت‌های تجاری از همان ابتدا با پول ریختن به پای تلویزیون و روزنامه‌های بزرگی چون همشهری، کوشیدند تا در جامعه نفوذ کنند.

در دهه ۸۰ سریالی از «مهران مدیری» با عنوان «نقطه‌چین» هر شب از شبکه ۳ سیما پخش می‌شد که در آن کاراکتری به نام «آقای پیردوست» صاحب یک فروشگاه لوازم خانگی بود.

همان مدیران تلویزیون که حتی گاهی لوگوی اتومبیل‌های داخلی را در سریال‌ها یا گزارش‌های خبری سانسور می‌کردند تا مجانی برای خودروسازان تبلیغ نشود، یکی از پرمخاطب‌ترین سریال‌های تلویزیون را در اختیار برند کره‌ای قرار داده بودند. پیردوست محصولات سامسونگ را تبلیغ می‌کرد و لوگوی بزرگ این شرکت در سراسر دکور فروشگاه دیده می‌شد.

تصمیم «مهران مدیری» برای تبلیغ سامسونگ چنان جدی بود که به بهانه‌های مختلف دوربین را داخل فروشگاه می‌برد. «اردل» و‌ «بامشاد» صبح‌ها در آنجا کیک و شیرکاکائو می‌خوردند و یا به بهانه‌های مختلف به آنجا سر می‌زدند، بدون آن که حضورشان در فروشگاه پیردوست در پیش‌برد داستان تاثیری داشته باشد.

در طول سریال بارها پیش آمد که آقای پیردوست در حال صحبت کردن با تلفن بود و محصولات سامسونگ را تبلیغ می‌کرد و با هیجان از قابلیت‌های آن می‌گفت. حتی وقتی بامشاد قصد داشت تا مبلغ ودیعه را از پیردوست پس بگیرد و آپارتمان را تحویل دهد، او گفت که پول ندارد اما به جای آن می‌تواند دستگاه DVD Player بدهد.

با آن که پیردوست و پسرش «کوروش» کلاهبردار و دزد و متقلب بودند، اما سامسونگ به این موضوع اهمیتی نمی‌داد و تنها همین برایش مهم بود که در کنار «مهران مدیری» باشد و هر شب به تلویزیون بیاید تا دیده شود. سریال «نقطه‌چین» بزرگ‌ترین قرارگاه تبلیغاتی کره‌جنوبی بود اما همزمان ال‌جی نیز با ساخت و پخش پیاپی تیزر تلاش می‌کرد تا از رقبای خود پیشی گیرد.

در ابتدا بزرگ‌ترین مانع تاجران کره‌ای این بود که مردم ایران به دنبال تحولات اقتصادی سال‌های نخست انقلاب و همچنین دشواری‌های دوره جنگ با عراق یاد گرفته بودند تا بین دخل و خرج خود تعادل برقرار کنند. تا پیش از آغاز دهه ۸۰ خیلی از خانواده‌ها هماهنگ با سطح درآمد خود زندگی می‌کردند. ممکن بود در خانه آنها تلویزیون بزرگ یا حتی مبل و کاناپه نباشد و از یخچال و فریزر قدیمی استفاده کنند اما کسی از بابت آن احساس شرمندگی نمی‌کرد و مردم با وجود اختلاف طبقاتی که وجود داشت بیشتر از امروز با یکدیگر رفت و آمد می‌کردند.

نفوذ سامسونگ و ال‌جی در جامعه منجر به تحریک مردم شد و آنها را به مشتری تبدیل کرد. پس از آن خیلی‌ها تصور می‌کردند اگر در خانه خود سینمای خانگی و سایدبای‌ساید و سولاردام و جاروبرقی فضایی نداشته باشند، عقب‌مانده و بدبخت هستند. پس سرپرست خانواده که قدرت خرید نقدی نداشت، به خرید اقساطی لوازم خانگی جدید تن داد و خیلی‌ها سراغ شغل دوم یا سوم یا چهارم رفتند و به مسافرکشی پرداختند تا بتوانند هزینه‌های زندگی را که بیشتر شده بود، تامین کنند.

به دنبال افزایش هزینه‌های زندگی، شغل‌های کاذبی مانند مسافرکشی نسبت به گذشته مقبولیت و محبوبیت بیشتری پیدا کرد اما همزمان از قبح دزدی، کم‌فروشی، دزدی، اختلاس و دست‌درازی به اموال و دارایی‌های مردم نیز کاسته شد و بسیاری تصمیم گرفتند تا از هر راه غیرقانونی و حرامی که می‌توانند، به پول بیشتری دست یابند.

کره‌جنوبی یکی از کشورهایی بود که از تحریم‌های غرب علیه ایران در جهت منافع خود بهره گرفت و به تهران نزدیک شد و حتی در برنامه‌های فرهنگی و هنری مانند کنسرت‌ها نیز نفوذ کرد. سئول که در این مدت با تهران قراردادهای بسیار بزرگ و پرسود امضا کرده، چرا ناگهان نگران شد که با اهدای گوشی موبایل به ورزشکارهای ایرانی قطع‌نامه‌های سازمان ملل متحد را زیر پا می‌گذارد؟

تحریم سامسونگ، ال‌جی یا دوو و از سوی دیگر رنو فرانسه در شرایطی که برندهای دیگر به سمت ایران نمی‌آیند، ممکن نیست و تنها از روی احساسات بیان می‌شود.

کسانی که پروژه‌های ایران‌هراسی را پیش می‌برند و از آن حمایت می‌کنند، در لحظه قرار گرفتن نام ایران و کره‌شمالی کنار یکدیگر دوباره به هدف خود رسیدند. اما اکنون آيا عذرخواهی سامسونگ یا کره‌جنوبی می‌تواند اثرات منفی این رخداد را رفع کند؟

مردم وقتی برای خرید کالاهای مورد نظر خود قدم داخل فروشگاه می‌گذارند، به دنبال برندهایی می‌گردند که چشم فامیل را کور می‌کند و برایشان اهمیتی ندارد که در المپیک ۲۰۱۸ چه اتفاقی رخ داده است. برای چند درصد از مردم ایران اهمیت دارد که نام کشورشان کنار کره‌شمالی قرار گرفته است؟ چند درصد از آنها با مفهوم و اهداف «پروژه ایران‌هراسی» آشنایی دارند و می‌خواهند با آن مقابله کنند؟

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه