ارسال به دیگران پرینت

بدون پول هم می‌شود به مردم خدمت کرد

| تأثیر کار داوطلبانه را در تغییر آدم‌ها دیده‌ام و علت این‌که ما جوان‌های بی‌مسئولیتی بار می‌آوریم، فقدان همین جریان است خوشحالم که تازگی‌ها در یک‌سری از شغل‌ها وقتی رزومه می‌خواهند از سابقه کار داوطلبانه هم می‌پرسند چون این کار در کل دنیا به غیر از ایران انجام می‌شود

بدون پول هم می‌شود به مردم خدمت کرد

۵۵آنلاین :

صدف عباسیان | خیریه «کودکان فرشته‌اند» درون زیرزمینی در گوشه‌ای از بیمارستان بهرامی واقع شده که برای رفتن به آن باید از پله‌های زیادی پایین رفت؛ پله‌هایی که با وسایلی مثل اسباب‌بازی و لباس پر شده‌اند. روی دیوارهای دفتر کوچک خیریه، عکس‌هایی از روزهای خاطره‌انگیز و شاد این موسسه خیریه به چشم خورد. وقتی می‌رسم، سیدنصیرالدین موسوی‌نژاد، موسس خیریه و دونفر از داوطلبان با شور و شوق، درحال آماده‌کردن هدایایی هستند که معلوم می‌شود قرار است به‌عنوان معذرت‌خواهی به چند نفر از داوطلبانی داده شود که به‌نظر می‌رسد از دست سیدنصیرالدین دلگیرند، هر چند تقصیر خودشان است. موسوی با خنده در این‌باره می‌گوید: «مسائلی پیش آمد که دست من هم نبود، اما برای این‌که دلخوری‌ها همین جا تمام شود، برای عذرخواهی پیش‌قدم شدم.» نمی‌توان او را بدون خوشرویی ذاتی‌اش تصور کرد؛ پسر جوانی که از کودکی با کار خیر خو گرفته و حالا هم کمک‌کردن به دیگران را رسالت زندگی‌اش می‌داند. امکان ندارد کسی وارد دفترش شود و سیدنصیر با او به گرمی خوش و بش نکند؛ فرقی هم نمی‌کند چه کسی باشد، از داوطلبان گرفته تا کارکنان بیمارستان یا کسانی که وسط مصاحبه از بالای پله‌ها فریادکشان و با خنده به او سلام می‌کنند. بعضی آدم‌ها به دنیا می‌آیند تا آرزوهای شخصی‌شان را دنبال کنند، حق هم دارند، اما بعضی‌ها هم به دنیا می‌آیند تا واسطه‌ای باشند برای این‌که کودک بیماری در کنار درد، دغدغه تهیه داروهایش را نداشته باشد، کودک زلزله‌زده‌ای شاد شود و بداند تنها نیست یا جوان شهرنشینی بداند وقتی که برای انجام کار داوطلبانه می‌گذارد، روحیه خودش را هم شادتر خواهد کرد. با سیدنصیرالدین موسوی‌نژاد، یکی از همین آدم‌ها که با خلوص قلبی و رضایت، هدفش را بهترکردن زندگی دیگران می‌داند، به گفت‌وگو نشستیم.

چند سال‌تان است؟ ٢٧سال دارم. کجا متولد شدید؟ تهران، قلهک. از چه طبقه‌ای بودید؟ متوسط ‌رو به پایین بودیم که پدرم زحمت کشید و ما را آورد متوسط‌ رو به بالا. ما در زیرزمین زندگی می‌کردیم و پدرم لوله‌کش بود. او جاهایی کار می‌کرد که هیچ‌کس نمی‌رود. آن‌موقع لوله‌ها هنوز آهنی بودند. پدرم درحالی‌که زمستان‌ها کسی برای لوله‌کشی به لواسان نمی‌رفت، می‌رفت و کار می‌کرد، چون درآمد خوبی داشت. شب‌ها که پدرم می‌آمد خانه، پوست دستش به لوله‌های یخ‌زده می‌چسبید و مادرم زخم‌ها را می‌شست. بابا یک قهرمان بود. من، دو برادر و دو خواهر دارم. من و برادر بزرگم این روزها را دیده بودیم. چند‌سال‌تان بود که اوضاع تغییر کرد؟ کلاس اول دبستان بودم که پدرم خانه خرید و مغازه گرفت. دورانی بود که اگر کار می‌کردی به جایی می‌رسیدی. اما الان زندگی خودم متوسط است. دانشگاه رفته‌اید؟ بله، مددکاری می‌خواندم، اما رها کردم. یعنی از ١٨سالگی دانشگاه رفتید؟ اول رفتم سربازی. من از ١٢-١٠ سالگی به خاطر مشکلاتی که داشتیم، هم درس می‌خواندم و هم سرکار می‌رفتم. چه کارهایی انجام می‌دادید؟ برق‌کشی ساختمان و نجاری... از همین کارهای فنی که پسرها انجام می‌دهند. بعد چه شد؟ دیپلمم را به زور گرفتم و از درس بیزار بودم. وقتی هم از سربازی برگشتم، در جهاددانشگاهی دکوراسیون داخلی خواندم و کاردانی گرفتم، اما دیگر کم‌کم درگیر خیریه شده بودم. بعد پنج ترم در دانشگاه بهزیستی قزوین مددکاری خواندم. دیدم در دانشگاه بیشتر ما داریم یاد می‌دهیم تا به ما یاد بدهند و از طرفی چون متاهل هم بودم، من را از همه چیز انداخته بود. هم از کار افتاده بودم و هم این‌که روند خیریه رو به افت رفته بود. دانشگاه چیزی که من فکر می‌کردم نبود و آن را رها کردم. چطور ازدواج کردید؟ با خانمم در نخستین بازسازی خیریه ‌سال ٩٢ آشنا شدم. خیریه درحال بزرگ‌شدن بود و ازدواج من در اولویتم قرار داشت. دنبال دختری بودم که به او علاقه و شرایطی را که می‌خواهم داشته باشد. چه شرایطی؟ این که کارم را قبول کند. من روز نخست خواستگاری به او گفتم که من کلا نیستم! سفر زیاد خواهم رفت، شغلم پر از استرس است. می‌خواستم او اینها را قبول داشته باشد و بگوید نصیر این کار و هدف تو است، مقدس است و من هم کنارت هستم. همسرم هم قبول کرد، این نخستین خواستگاری‌ام هم بود. بچه دارید؟ یک دختر یک‌سال‌ونیمه دارم و پسرم هم در راه است. خیریه چطور شروع به کار کرد؟ ‌سال ٨٨ هیأتی به نام انصارالمهدی داشتیم که به‌خاطر شلوغی‌های آن‌ سال اجازه ندادند برنامه هرساله و بزرگ نیمه‌شعبان‌مان را در پارک قیطریه اجرا کنیم. مسئول هیأت‌مان پیشنهاد کرد به بیمارستان علی‌اصغر که در نزدیکی‌مان بود، برویم و به بچه‌ها کادو بدهیم. کادو دادن همانا، ما از این کار خوش‌مان آمد و تصمیم گرفتیم آن را ادامه دهیم. تیم اجرایی‌مان شکل گرفت و در بیمارستان‌ها به بچه‌ها کادو می‌دادیم. کم‌کم متوجه شدیم این بچه‌ها مشکلات تحصیلی دارند که کمیته آموزش هم اضافه شد. به بیمارستان بهرامی آمدیم و دیدیم بخشی حدود ١٢سال است به‌خاطر این‌که به بازسازی نیاز دارد، بسته شده و باعث شد تیم بازسازی‌مان راه بیفتد که همان تیم اردوی جهادی‌مان بود و سایر کمیته‌ها مثل کمیته فرهنگی، مددکاری، روانشناسی و... شکل گرفتند. این‌جا چه هزینه‌هایی دارید؟ ما هزینه دارودرمانی زیاد داریم. ازجمله مریضی که توانایی پرداخت یک ویزیت ٧هزارتومانی را ندارد تا مریضی که ماهی ٥٠٠ یا ٦٠٠هزارتومان هزینه دارو دارد یا مریضی که روزی ٤٠٠هزارتومان هزینه آمپولش است. هزینه تجهیزات بیمارستانی که می‌گیریم هم هست. هزینه‌های ترخیص، بسته‌های غذایی و لباس شب عیدی که به بچه‌ها می‌دهیم نیز وجود دارد. ما همیشه شب عید، شب یلدا و نیمه‌شعبان، جشن‌های بزرگی در تمام مراکز کودکان برگزار می‌کنیم. در مناطق محروم، مثل بلوچستان هم کار می‌کنیم، مثلا برای‌شان از بسته غذایی گرفته تا لوازم‌تحریر تهیه می‌کنیم. از چه زمانی در بیمارستان بهرامی مستقر شدید؟ از‌ سال ٩١ که این‌جا را بازسازی کردیم، شروع شد و از زمانی که متاهل شدم، رئیس بیمارستان پیشنهاد داد بیا این‌جا کار کن. چه بچه‌هایی را تحت‌پوشش قرار می‌دهید؟ اوایل کارمان فقط بچه‌های مبتلا به سرطان بود، بعد شد بچه‌های بیمار و الان کل کودکان زیر ١٦سال را. ما وارد حوزه‌هایی شدیم که دیدیم می‌توانیم در آنها موفق باشیم، مثلا من هیچ‌وقت وارد حوزه بچه‌های کار نشدم، چون حوزه بسیار پیچیده‌ای است. برای کار کردن با بچه‌ها چه دوره‌هایی دیده‌اید؟ دوره بازی‌درمانی دیدم و با سه، چهار روانشناس ارتباط داشتم و از آنها کمک می‌گرفتم، دوره‌های روانشناختی دیگری را هم در یک موسسه روانشناختی گذراندم. قطعا قبلا در زندگی شما عاملی وجود داشته که باعث شده خیریه را راه بیندازید. یک تجربه عجیب یا خاطره‌ای خاص؟ پدرم امین حسینیه یزدی‌ها و به‌طورکلی مردم‌دار بود. وسط گرفتاری مردم برای‌شان هر کاری از دستش برمی‌آمد، انجام می‌داد. من هم چون بیشتر رفیق او بودم تا پسرش، در این‌جور اتفاقات حضور داشتم. از طرفی، درگیری‌های مربوط به بیماری هم برای‌مان کم نبود. من یک دختردایی داشتم که مبتلا به بیماری شده بود و کلا صد نفر در دنیا هم آن را نداشتند. من مشکلات شدیدشان را برای تامین دارو دیده بودم. هیأت رفتن هم حسابی به دلم نشسته بود. من از بچگی آدم عامی بودم و دوست‌داشتم کمک کنم. در مدرسه همیشه با بچه‌هایی دوست می‌شدم که کتک‌خور بودند تا مواظب‌شان باشم. همیشه سراغ کسانی می‌رفتم که نقصی دارند یا کسی تحویل‌شان نمی‌گیرد و اصلا هم نمی‌دانم چرا. الان نیز همین جوری هستم. کل بچه‌های خیریه را می‌گذارم یک طرف، کسی که بچه‌ها نسبت به او گارد دارند را می‌کشم سمت خودم. سراغ کسانی که از پس خودشان برمی‌آیند، نمی‌روم. هنگام راه‌اندازی خیریه چه مشکلاتی داشتید؟ اوایل خوب بود و شکل دورهمی داشت، اما هرچه خیریه بزرگتر شد، من به آدم‌های بیشتری احتیاج پیدا کردم و داوطلب هم خوب به سمت‌مان جذب می‌شد. الان اگر بخواهم به عقب برگردم و به شما بگویم، هدف من از راه‌اندازی «کودکان فرشته‌اند» این بود که کار خیری راه‌اندازی کنیم که بچه‌های غیرپولدار هم بتوانند انجام دهند. خیلی از داوطلبانی که در خیریه ما هستند، از طبقه متوسط رو به پایین‌اند و چون می‌دانند این‌جا لازم نیست پول بدهند، می‌آیند و کار خیرشان را انجام می‌دهند. در درجه اول، آدم‌هایی که پول ندارند کار خیر کنند، جذب خیریه ما می‌شوند و بعد کسانی که دارا هستند. منابع مالی را چگونه تامین می‌کردید؟ پدرم آدم معتبری بود. من با تکیه بر اسم‌و‌رسم او با موتور می‌رفتم و از مغازه‌هایی که می‌شناختم ٥٠، ٢٠ یا ١٠هزارتومان، خردخرد جمع می‌کردم. بعدا که اسم‌ورسم‌دار‌تر شدیم، بقیه هم وارد شدند، تعداد بچه‌های خیریه بیشتر شد و شروع کردند به پول جمع‌کردن. حساب خیریه چون در ابتدا شخصی و به اسم من بود، پول جمع‌کردن خیلی سخت بود. اگر کسی می‌خواست پول واریز کند، می‌گفت نصیر موسوی چه کسی است؟ حق هم داشتند. الان که ثبت‌شده هستیم، با خیال راحت برای‌مان واریز می‌کنند که باعث شد تعداد زیادی ورودی جدید هم داشته باشیم. راه‌اندازی فعالیت‌های داوطلبانه در ایران سخت است یا راحت؟ سخت است. شخصی که دارد خیریه را تاسیس می‌کند، سختی‌های خاصی دارد. هر کس او را ببیند یاد بدبختی‌های مردم می‌افتد، همه از او فراری می‌شوند و می‌گویند این دوباره آمده بگیرد! در ابتدای کار باید دوستانت را جمع کنی و فامیل زیادی داشته باشی که به تو اعتماد داشته باشند. خیلی از آنها را هم در ادامه راه و به خاطر هدفت که بچه‌های نیازمند هستند، از دست می‌دهی. مثلا به کسی مسئولیتی داده‌ای که آن را خوب انجام نداده، یک نفر دیگر را جایش می‌گذاری و نفر اول از دست تو ناراحت می‌شود و دیگر نمی‌آید و اصلا ارتباطت با او قطع می‌شود. فردی که خیریه راه‌اندازی می‌کند، باید ٢٤ساعته جوابگوی تلفن‌همراهش باشد؛ از طرفی خیر توقع محبت دارد و فکر می‌کند دارد به تو کمک می‌کند و تو هم باید در جواب «باشه دیگه، این صدتومن هم مال تو» تشکر کنی. از طرف دیگر مددجو توقع حمایت دارد، یعنی قرار است هر دو طرف تو را تحت فشار بگذارند. وجدانا دارم می‌گویم که گاهی مددجو همان موقع نیاز به کمک دارد و تو باید جوابش را بدهی. بارها برایم پیش آمده که مددجوی بدحال ساعت ١١ یا ١٢ شب بیمارستان بهرامی آمده و به من زنگ زده که چون پول ندارم بستری‌ام نمی‌کنند و من هم زنگ زده‌ام به سوپروایزر و گفته‌ام هزینه این مددجو با من است، بستری‌اش کنید. سختی‌های گروهی هم مربوط به کار و نگه‌داشتن داوطلبان و مدیریت آنهاست که باید بتوانی وارد زندگی شخصی‌شان هم بشوی، یعنی باید برای این‌که به خیریه بیایند یک دل خوشی هم داشته باشند. خیلی از کسانی که این‌جا می‌آیند، می‌گویند آقای موسوی ما می‌آییم کار خیر کنیم و دوکلمه هم با شما حرف بزنیم، آرام شویم و برویم، یعنی باید شرایط حال خوب را برای داوطلب فراهم کنیم. در اجرا، بازسازی و آموزش قسم می‌خورم که مثل ما در ایران نیست، چون من آدم کمال‌گرایی هستم. شده یکی از داوطلب‌های خوب‌مان را فقط به‌خاطر این‌که به بچه‌ای یک دقیقه کمتر توجه کرده، مواخذه کرده‌ام. ولی این هم باعث می‌شود فشار زیادی روی شما باشد. خیلی. کلا کسی که مسئول خیریه می‌شود، بدبخت است! (می‌خندد). من با خودم این موضوع را حل کرده‌ام که من آفریده‌شده‌ام تا آدم‌های دیگر حال‌شان خوب باشد و راضی هم هستم. صدهزار بار می‌گویم خدایا دمت گرم! حس می‌کنم خدا بین من و آدم‌های دیگر یک فرقی گذاشته است. چه بهتر از این‌که حال خوبی به مددجو و داوطلب می‌دهم؟ و این‌که شغلم این باشد که حال خوب به مردم بدهم. مددکاری به‌خودی‌خود کار سنگینی است، اما مدیریت مجموعه‌ای که کارش مددکاری است، خیلی سخت است و به‌نظر من جزو پنج شغل سنگین در دنیا محسوب می‌شود که شب و روز ذهنت درگیرش است. من در خواب فکر می‌کنم که برنامه فردایم چیست، هفته دیگر با داوطلبان چه کار کنم، می‌خواهم بلوچستان بروم، پولش را از کجا جور کنم؟ کلا ذهنت دایم باید درحال ایده‌دادن و پیداکردن و لینک و اینها باید باشد. البته اینها مال کسانی است که وجدانی کار می‌کنند وگرنه من کلی مددکار می‌شناسم که ساعت دو بشود دو و ربع و مددجو بیاید جلوی در و بگوید دارو دارم، می‌گوید ساعت کاری من تمام شده. این جوری هم می‌شود زندگی کرد. وظیفه‌ای هم ندارد، حق دارد؛ می‌گوید از این‌جا به بعد زندگی شما به من هیچ ربطی ندارد. تعداد زیادی مددکار می‌شناسم که می‌گویند من یک خط دارم که فقط تا ساعت دو فعال است. واقعیت این است که آنها یک زندگی ایده‌آل دارند و کار درست را می‌کنند. اما اگر بخواهند با سیستم ما کار کنند، شب و روز ندارند. حالا اگر مریض ساعت دو و ربع آمد که نمی‌توانم بگویم بلند شو برو. بارها شده من تا ساعت ٩ و ١٠ شب در دفتر مانده‌ام. برای من ساعت کاری مهم نیست و تا هر وقت که کار دارم، کارم را انجام می‌دهم. اگر این جوری با خودت کنار بیایی، از شغلت لذت می‌بری. یا مثلا وقتی قرار است به مناطق محروم سفر کنم، پیش خودم نمی‌گویم‌ ای وای از امکانات تهران دور می‌شوم و می‌روم یک جای دورافتاده، فقط خوبی‌های آن منطقه را جلوی چشمم می‌آورم. چطور با بچه‌هایی که در خیریه با آنها کار می‌کنید، ارتباط برقرار می‌کنید و چه مشکلاتی برایتان ایجاد می‌کنند؟ خیلی رک بگویم که علت موفقیت من این‌که ارتباطم با جوان‌ها و نوجوان‌ها خوب است و نه فقط بچه‌ها. از این توانایی چطور استفاده کردم؟ در حضوری که در یک از مدارس داشتیم و مخصوص بچه‌های مرفه بود، از ١٥٠ دانش‌آموز، ١٢٠ نفر داوطلب همکاری با ما شدند. برخلاف چیزی که خیلی‌ها می‌گفتند این بچه‌ها امکان ندارد وارد این راه شوند، توانستم با حرف‌زدن خوب جذب‌شان کنم. من از این توانایی‌ام استفاده و جوانان و نوجوانان را برای ارایه خدمات به کودکان جذب کردم. داوطلبانی که این‌جا با بچه‌ها سروکار دارند با چه مشکلاتی مواجه می‌شوند؟ چون همه‌شان دوره می‌بینند، پیشاپیش مشکلات را حل کرده‌ایم. من بارها از دیدن این صحنه کیف کرده‌ام که وقتی بچه‌ای برای نخستین بار چیزی را می‌خواهد، آن را به او می‌دهند، اما برای دومین بار می‌گویند نه. این داوطلبان حتی در زندگی شخصی‌شان هم می‌توانند بچه‌های خوبی تربیت کنند. برای داوطلبان چه دوره‌هایی برگزار می‌شود؟ ما خودمان دوره‌های بازی‌درمانی، روانشناسی کودک، ارتباط موثر، کار تیمی، مسئولیت‌پذیری و.... را سالی یک بار برای همه داوطلبان برگزار می‌کنیم. یک دوره هم برای شناخت بچه‌های سندرمی، اوتیسمی و... می‌گذاریم که داوطلبان بدانند چطور باید با آنها رفتار کنند، چون ما در مرکز معلولان، ناشنوایان و جاهای مختلف هم برنامه داریم. با بچه‌های بدسرپرست هم سروکار دارید؟ بله، در حد جشن و کارهای اجرایی به مرکز یاسر، مخصوص بچه‌های بدسرپرست می‌رویم تا برای‌شان روز خوبی را فراهم کنیم. ارتباط‌تان با آنها چطور است؟ چون قبلا یک تجربه آسیب‌زای خیلی شدید داشته‌اند. برای یک‌سری جاها، اوستا کارهای خیریه را می‌فرستیم که رهبری ارتباط برقرارکردن را به آنها می‌سپاریم. به‌طورکلی، سیستم کار ما این‌جا آکادمیک نیست، کتاب‌هایی هم که در این حوزه‌ها ترجمه می‌شوند، دنیای متفاوتی دارند که با این‌جا خیلی فرق دارد، به همین دلیل به نظرم فقط تجربه اهمیت دارد. چه خاطراتی از دوره مدیریتی در کارتان دارید؟ کلا تنها اتفاق خوب در مدیریت یک خیریه این است که وقتی با تیمت به هدفی می‌رسی، انگار روی یک صندلی می‌نشینی و می‌گویی چه خوب، تموم شد! یعنی حس صعودی که کسی می‌رود و اورست را فتح می‌کند، ما بارها حس کرده‌ایم. همیشه درحال دویدن هستیم تا به این قله برسیم و این قله هست که حال خوب ما است. چون ما پروژه‌ای را هدف‌گذاری می‌کنیم، وقتی به هدف‌مان می‌رسیم، خوشحال می‌شویم و این چرخه مدام ادامه دارد. مثل این می‌ماند که در بیابانی در آفریقا یک لیوان آب خنک جلویت بگذارند! من این‌جور موقع‌ها به خودم سور می‌دهم. خانمم را برمی‌دارم می‌برم یک رستوران خوب و می‌گویم اصلا نمی‌خواهم در مورد خیریه صحبت کنیم و به ذهنم استراحت می‌دهم، این است که هیجان کار ما است. به نظرتان کار داوطلبانه امروز در زندگی نوجوانان و جوانان چه تأثیری دارد؟ از آن‌جایی که براساس تجربه‌ام تأثیر کار داوطلبانه در تغییر آدم‌ها را می‌بینم، می‌گویم که ما جوان‌های بی‌مسئولیتی بار می‌آوریم. وقتی آنها وارد کار داوطلبانه می‌شوند، می‌فهمند که قرار نیست بابت نگهداری از هر چیزی پول بگیرند یا در ازای کار خیر چیزی دریافت کنند. می‌فهمند اگر کاری را داوطلبانه یا غیرداوطلبانه قبول کردم، خودم خواسته‌ام که قبول کنم! مسئولیت‌پذیری بر همه قسمت‌های زندگی ما اثر می‌گذارد. کار داوطلبانه در رشد حرفه‌ای هم تأثیری دارد؟ همه کسانی که در خیریه ما داوطلب شدند، بدون‌استثنا در شغل‌شان آدم‌های موفقی بودند، رتبه‌های خوبی دارند، بسیار مسئولیت‌پذیرند و به سمت کمال‌گرایی سوق داده می‌شوند. داوطلبان ما قدر زندگی‌شان را هم بیشتر می‌دانند، فکرشان رشد و منش و رفتارشان هم تغییر می‌کند. روی کار پیدا کردن‌شان هم تأثیری می‌گذارد؟ صددرصد! خوشحالم که تازگی‌ها در یک‌سری از شغل‌ها وقتی رزومه می‌خواهند از سابقه کار داوطلبانه هم می‌پرسند. این کار در کل دنیا به غیر از ایران انجام می‌شود، اما الان از بعضی از بچه‌های ما پرسیده می‌شود که آیا تابه‌حال مسئولیت اجتماعی انجام داده‌اید یا نه. شما با سن کم‌تان تجربه مدیریت موفق ١٠ مسئول کمیته و ٤١٩ داوطلب را دارید، چطور توانستید از پس این کار بربیایید؟ انقدر خطاکردم تا یادبگیرم باید چه کار کنم. اول از همه، من با بزرگتر از خودم زیاد نشست و برخاست می‌کنم و بیشتر دوست دارم بشنوم تا حرف بزنم. بزرگترها مثل چه کسانی؟ موسسات خیریه بزرگ، پیرهای مساجد، افراد امین محله‌ها، بازاری‌ها که بی نظیرند، زورخانه‌ها هم زیاد می‌رفتم، استاد اخلاق هیأت هم خیلی کمکم کرد. مرام و معرفتی که آنها به من یاد می‌دهند باعث می‌شود بفهمم باید کجا چه کاری را انجام دهم. عاشق این هستم که کسی به من چیزی یاد بدهد. من به خاطر گذشته‌ام همیشه نگاهم از بالا به پایین بود که شما از درد چه می‌دانید، اما در این هشت‌سال حسابی ساخته شدم. حس مسئولیت‌پذیری را چطور در داوطلبان پرورش می‌دهید؟ با اعتقاد داشتن به آنها. جوان‌ها و نوجوان‌ها فقط کافی است بفهمند که به آنها باور دارید، شکوفا می‌شوند و کارهای باحالی انجام می‌دهند. مثلا وقتی پروژه‌ای داریم، می‌دانم که ممکن است در آن خطا هم پیش بیاید، اما می‌گویم تو برای این کار بهترین هستی، برو و انجامش بده. او هم می‌رود و بی‌نظیر انجامش می‌دهد. برای خودم هم این اتفاق افتاد؛ وقتی من را هم حساب کردند به این‌جا رسیدم. الان به یکی از بچه‌های متولد ٧٧ مسئولیت اداره کمیته جوانان را داده‌ام. اگر کسی اشتباه کند، چه برخوردی می‌کنید؟ به او می‌فهمانم که اشتباه کرده و اشتباه کردن هم تاوان دارد، اما برایش تعریف می‌کنم که من هم اشتباه کرده‌ام و دوباره بلند شده‌ام. جلسات مسئول کمیته‌ها از ترسناک‌ترین جلسات ما است که آن‌جا دیگر این نصیر موسوی مهربان نیستم. مسئول کمیته‌بودن باعث می‌شود بچه‌ها در قسمت‌های دیگر زندگی‌شان هم پیشرفت کنند و در بین سایر داوطلبان اهمیت ویژه‌ای داشته باشند، اما می‌دانند که این مسئولیت در صورت خطا کردن، تاوان هم دارد. و دوباره به آنها فرصت می‌دهید؟ صددرصد! مگر چقدر تجربه دارند؟ اما به آنها می‌گویم کاش قبل از این‌که این کار را تجربه کنید می‌رفتید و از یک‌نفر یاد می‌گرفتید. داوطلبانی که این‌جا می‌آیند با بچه‌هایی سروکار دارند که شرایط سختی دارند یا مریض هستند، چه کار می‌کنید که این داوطلبان آسیب نبینند؟ اولا در کار یادگرفتیم که از داوطلب‌ها در بخش‌های مخصوصی استفاده کنیم، نه این‌که افراد همه جا باشند و این را در کلاس‌هایی که برای‌شان برگزار می‌کنیم، به آنها یاد می‌دهیم. به داوطلبان‌مان می‌گوییم که حتی کار خیر کردن هم باید با برنامه باشد. به کسی که هفته‌ای یک بار در کمیته آموزش فعالیت می‌کند، پیشنهاد می‌کنیم برنامه‌های اجرایی را نیاید چون فرسوده می‌شود. همیشه گفته‌ام اگر می‌خواهید کار خیر انجام دهید، خیریه قسمتی از زندگی‌تان باشد و نه همه آن. داوطلبانی که در کمیته آموزش با بچه‌های مریض سروکار دارند، هیچ‌وقت حق ندارند از خوب‌شدن یا فوت‌شدن بچه‌ای باخبر شوند یا در موردش بپرسند. اما ممکن است متوجه شوند. بله، اما چیزی که من به آنها می‌گویم تا ملکه ذهن‌شان شود این است که ما نیامده‌ایم که یکی، دو روز کار خیر انجام دهیم. آمده‌ایم که بمانیم و بچه‌ها هم حال بد ما را نمی‌خواهند و این هم برای بچه‌ها جا افتاده است. سوال آخرم این است که چه آرزویی دارید؟ آرزو دارم «کودکان فرشته‌اند» به‌زودی یک مرکز نگهداری برای بچه‌های بی‌سرپرست داشته باشد. به خاطر مشکل نداشتن جا، دنبال این هستیم که خیری بتواند محلی را به خیریه اهدا کند تا ما بتوانیم یک مرکز شبه‌خانواده برای بچه‌ها راه بیندازیم.

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه