ارسال به دیگران پرینت

شادترین فرد جهان کیست؟

| می‌تواند آلخاندرو زونیگا، پدر میان‌سال و سالمی باشد که حداقل شش ساعت در روز معاشرت می‌کند و چند دوست صمیمی دارد که می‌تواند رویشان حساب کند.

شادترین فرد جهان کیست؟

۵۵آنلاین :

می‌تواند آلخاندرو زونیگا، پدر میان‌سال و سالمی باشد که حداقل شش ساعت در روز معاشرت می‌کند و چند دوست صمیمی دارد که می‌تواند رویشان حساب کند. او اکثر شب‌ها حداقل هفت ساعت می‌خوابد، تا سر کار پیاده می‌رود، اکثر روزها هم شش وعده میوه و سبزیجات می‌خورد. هفته‌ای تنها 40 ساعت کار می‌کند، کارش را خیلی دوست دارد و با همکارانش حال می‌کند. هر هفته چند ساعت هم کارهای داوطلبانه انجام می‌دهد. آخر هفته‌ها می‌رود کلیسا و دعا می‌کند و با فوتبال خودش را سرگرم می‌کند. خلاصه گزینه‌های روزانه‌اش براساس شادی تعیین می‌شوند؛ گزینه‌هایی که با وجود همسایه‌هایی هم‌فکر در دره‌ی مرکزی کاستاریکا و آب و هوای معتدلش آسان‌تر هم می‌شود.

سیدسه کلمنسن هم یک کاندیدای دیگر دارای شرایط است. او با همسر مهربان و سه فرزند جوانش و چند خانواده‌ی دیگر در یک مجتمع کوچک و صمیمی زندگی می‌کند و همه‌ی اهالی در کارهای خانه، نگه‌داری از کودکان و تهیه‌ی غذا در آشپزخانه‌ی مشترک به همدیگر کمک می‌کنند. کلمنسن جامعه‌شناس است؛ شغلی که هر روز او را به چالش می‌کشاند و درگیرش می‌کند. او با خانواده‌اش برای رفتن به محل کار، خرید و بردن بچه‌ها به مدرسه از دوچرخه استفاده می‌کنند، که باعث حفظ تناسب اندامشان می‌شود. او بابت حقوق کم خود مالیات بالایی پرداخت می‌کند، اما [در عوض] بیمه درمانی، تحصیل مجانی برای فرزندان و همین‌طور درآمد بازنشستگی تضمین‌شده دریافت می‌کند. در شهر آلبورگ، دانمارک، جایی که او زندگی می‌کند، مردم اعتماد دارند که دولت هوایشان را دارد و نمی‌گذارد اتفاق خیلی بدی برایشان بیفتد.

یک کاندیدای دیگر داگلاس فواست. او کارآفرینی موفق است، ماشین بی‌ام‌و 750 هزار دلاری سوار می‌شود و در یک خانه‌ی 10 میلیون دلاری زندگی می‌کند. متاهل است و چهار فرزند باادب دارد که شاگرد زرنگ مدرسه هستند. خودِ او زمانی که دانش‌آموز بود، چهار جا کار می‌کرد تا شهریه‌ی مدرسه‌اش را بپردازد و شرکتی تاسیس کرد که در نهایت به یک تشکیلات چندملیتی 59 میلیون دلاری تبدیل شد. او در هفته 60 ساعت کار می‌کند؛ این ساعات، هم شامل کارهای شرکتش می‌شود، هم خدمات بشردوستانه‌اش. او مورد احترام کارمندان، همتایان و جامعه‌اش است. فو برای به دست آوردن این موفقیت، سخت کار کرده است، اما به جرئت اقرار می‌کند که احتمالا در هیچ‌جای دیگری جز سنگاپور نمی‌توانست چنین زندگی‌ای برای خودش بسازد.

زونیگا، کلمنسن و فو سه طیف متفاوت خوش‌بختی را ارائه می‌دهند که برای ایجاد شادی پایدار به‌صورت مکمل یکدیگر به هم تابیده می‌شود. من این طیف‌ها را لذت، هدف و غرور می‌خوانم. در ضمن آن‌ها در کشورهایی زندگی می‌کنند که از این نوع طیف‌ها استقبال می‌کنند. پس از آشنایی با این افراد و سفر به کشورهایشان درمی‌یابیم چه چیزی باعث می‌شود این آدم‌ها از ساکنان دیگر جاهای دنیا تا این حد شادتر باشند.

مثلا زونیگا را در نظر بگیرید، که مانند بقیه‌ی مردم کاستاریکا دوست دارد در جایی زندگی کند که حداقل میران استرس و حداکثر میزان شادی را داشته باشد، تا بتواند از زندگی روزمره‌ی خود نهایت لذت را ببرد. دانشمندان این نوع شادی را تجربه‌شده یا عاطفه‌ی مثبت می‌خوانند. برای اندازه‌گیری آن، در پژوهش‌ها از افراد پرسیده می‌شود در طول 24 ساعت اخیر چند بار لبخند زده، خندیده یا احساس شادی کرده‌اند. کشور او فقط خوش‌بخت‌ترین کشور آمریکای لاتین نیست؛ بلکه جایی است که طبق گزارش‌ها، عاطفه‌ی مثبت روزانه‌ی مردم از هر جای دیگر دنیا بیشتر است.

کلمنسن مظهر طیفی از خوش‌بختی است که نماد زندگی هدفمند دانمارکی‌هاست. در این نوع شادی هم مانند تمام اشکال دیگر خوش‌بختی فرض بر آن است که تمام نیازهای پایه برآورده شده‌اند و مردم به کار و لذت‌های مورد علاقه‌شان دسترسی دارند. این نوع شادی و خوش‌بختی را اودایمونیا (خوش‌روانی) می‌خوانند. این اصطلاح از واژه‌ای که در یونان باستان برای «شاد» به کار می‌بردند، برگرفته شده است. مفهوم این نوع خوش‌بختی توسط ارسطو باب شد. او معتقد بود که خوش‌بختی واقعی تنها از یک زندگی پرمعنا و ارزشمند نشئت می‌گیرد. شرکت گلاپ با پرسیدن یک سوال از پاسخ‌دهندگان میزان این شادی و خوش‌بختی را اندازه می‌گیرد: آیا «دیروز چیز جالبی یاد گرفتید یا انجام دادید؟» در دانمارک، کشوری که در طول 40 سال گذشته به‌طور مداوم در رأس کشورهای خوش‌بخت و شاد اروپا بوده، جامعه برای تسهیل یک زندگی جالب تکامل یافته است.

در تصدیق شهرت سنگاپور به داشتن اشتیاقی نیمه‌متعصبانه برای کسب موفقیت، فو هم- با بلندپروازی و دستاوردهایش- نشان از این طیف خوش‌بختی همراه با «رضایت از زندگی» دارد. دانشمندان علوم اجتماعی اغلب برای اندازه‌گیری میزان این نوع خوش‌بختی از مردم می‌خواهند که بین صفر تا 10 به زندگی خود رتبه بدهند. کارشناسان آن را خوش‌بختی سنجشی می‌نامند. این نوع خوش‌بختی در سطح بین‌المللی هم شاخص ایده‌آل رفاه محسوب می‌شود. میزان رضایت‌مندی مردم از زندگی در سنگاپور از تمام کشورهای دیگر آسیا بالاتر است.

محققانی که سالانه گزارش جهانی شادی را منتشر می‌کنند، دریافتند که نزدیک به سه‌چهارم شادی انسان به شش عامل بستگی دارد: رشد اقتصادی قوی، امید به زندگی سالم، روابط اجتماعی با کیفیت، سخاوت، اعتماد و آزادیِ انتخاب زندگی مناسب برای خود. این عوامل تصادفی حاصل نمی‌شوند؛ در نهایت به دولت یک کشور و ارزش‌های فرهنگی آن مرتبط می‌شوند. به عبارت دیگر، شادترین کشورهای دنیا شادی را برای مردمِ خود می‌پروانند.

برای نشان دادن قدرت محل زندگی، جان هلیول، یکی از ویراستاران گزارش، 500 هزار مطالعه‌ی تکمیل شده توسط مهاجرانی را که در طول 40 سال اخیر از 100 کشور مختلف جهان به کانادا مهاجرت کرده‌اند، تجزیه و تحلیل کرد. بسیاری از این مهاجران از کشورهای به مراتب کمتر شاد آمده بودند که شادی در آن‌جا وجود نداشت، تنها چند سال پس از رسیدن، به میزان شادی بالاتری نسبت به کشورهای متبوع خود دست یافتند. ظاهرا صِرف تغییر محیط باعث افزایش شادی آن‌ها شد.

زونیگا، کلمنسن و فو با تمام وجود در پی اهداف خود هستند، اما نه به قیمت فدا کردن شادی و خنده، و آن‌ها به کارهای خود و آن‌چه تا به حال به دست آورده‌اند، می‌بالند. دلیل این‌که آن‌ها در بسیاری موارد می‌توانند این کار را بکنند، این است که محل زندگی‌شان- کشورشان، جامعه‌شان، محله‌هایشان و خانه‌هایشان- از آن‌ها حمایت روحی می‌کند و مدام آن‌ها را به سوی رفتارهایی سوق می‌دهد که برایشان رفاه درازمدت ایجاد می‌کند.

کاستاریکا

احساس شادی هر روزه: سلامتی، ایمان، خانواده

مدرسه‌ی روستای کشاورزی لا سنترال با یک ساعت فاصله از شهر کارتاگو تنها سه دانش‌آموز دارد. آن‌ها این‌جا با معلم‌هایشان در یک رستوران ناهار می‌خورند. پس از فوران آتش‌فشان توریالبا در آن نزدیکی، صلیبِ کلیسا برداشته شد تا آسیبی به آن نرسد. دبستان و راهنمایی مجانی و اجباری است و 8/97 درصد مردم باسواد هستند. متیو پیلی

حال برگردیم به الخاندرو زونیگا که در بازار مرکزی شهر کارتاگو، شهری در شرق سن‌خوزه، پایتخت کاستاریکا، فروشنده‌ی میوه و سبزیجات است. سال‌هاست که این فروشنده‌ی 57 ساله جزو اعضای ثابت بازار بوده و هر روز برای فروختن آووکادو، معاشرت کردن و گفتن جوک‌های جدید سروکله‌اش پیدا می‌شود. آن‌جا همه او را می‌شناسند. هر وقت یکی از تقریبا 60 فروشنده‌ی دیگر مریض می‌شود، یا یک مسئله‌ی خانوادگی برایش پیش می‌آید، زونیگا به جای آن فرد محصولاتش را عرضه می‌کند. او آخر هفته‌ها تعدادی را جمع می‌کند تا بروند تیم فوتبال محبوب و اغلب بازنده‌ی شهرشان، تیم سی. اس کارتاخینس، را تشویق کنند. او دوستی پرجذبه است و ذاتاً رهبر است.

یک شب چند سال پیش، یکی از دوستان زونیگا با او تماس گرفت و خبر هیجان‌انگیزی به او داد. او فریاد زد: «تو در بخت‌آزمایی برنده شده‌ای!»

زونیگا بلیت برنده را خریده و قرار بود 50 میلیون کولون (آن موقع تقریبا 93 هزار دلار) دریافت کند. اما زونیگا حرف دوستش را که عملا به شوخی کردن و دست انداختن آدم‌ها شهرت داشت، باور نکرد. در ضمن، حال و حوصله هم نداشت. روزی طولانی گذرانده بود و به اندازه‌ی کافی آووکادو نفروخته بود. او می‌گوید: «فکر کردم یک شوخی بی‌مزه است. تنها هشت دلار ته جیبم مانده بود.»

تلفن را روی دوستش قطع کرد.

روز بعد وقتی رفت سر کار، تمام فروشنده‌ها برایش دست زدند. خبر برنده شدنش همه‌جا پخش شده بود. او هر هفته روی یک عدد شرط‌بندی می‌کرد؛ این بار شماره‌اش درآمده بود.

زونیگا با گام‌های بلند از کنار غرفه‌ها رد شد و با دوستان و همکارانش دست داد. آن‌ها می‌دانستند که زندگی زونیگا هیچ‌وقت راحت نبوده است. او در زاغه‌نشین‌ها بزرگ شده بود، در سن 12 سالگی ترک تحصیل کرده بود تا پول دربیاورد و زندگی کند، با اعتیاد به الکل دست و پنجه نرم کرده بود و در سن 20 سالگی عشق زندگی‌اش او را ترک کرده بود.

حال که پول‌دار شده بود، فروشنده‌های همکارش فکر می‌کردند او حتما یک زندگی جدید و مرفه‌تر برای خودش دست و پا خواهد کرد. اما او چند هفته بعد از برنده شدن به بازار برگشت تا محصولاتش را بفروشد و سربه‌سر دوستان و همکارانش بگذارد. این کارش برای همه غیرمنتظره بود. او بی‌سروصدا و نم‌نمک ثروتش را می‌بخشید: یک میلیون کولون داد به دوستی که بلیت بخت‌آزمایی را به او فروخته بود، یک میلیون به گدایی که در بازار می‌شناخت. بقیه‌ی پول را هم به مادرش و چهار زنی که مادرِ هفت فرزندش بودند، بخشید. تا سال بعد دوباره بی‌پول و مفلس بود.

با این حال با قاطعیت گفت: «از این شادتر نمی‌توانم باشم.»

برای درک مقاومت زونیگا، باید با کاستاریکا بیشتر آشنا شوید؛ جایی که اکسیری از جغرافیا و سیاست‌های اجتماعی ترکیب نیرومندی از روابط خانوادگی محکم، بهداشت و درمان سراسری، ایمان، صلح و آرامش پایدار، برابری و سخاوت- ویژگی‌ای که به وفور در زونیگا پیدا می‌شود- را به وجود آورده‌اند. همه‌ی این‌ها به یک دستورالعمل فوق‌العاده غنی در زمینه‌ی لذت بردن از زندگی روزمره خلاصه می‌شود که به لحاظ آماری با رفاه و زندگی خوب ارتباط مستقیم دارد؛ همان طیف لذت خوش‌بختی. این تلفیق در ازای هر دلار تولید ناخالص داخلی از هر جای دیگر دنیا شادی بیشتری تولید می‌کند.

شرایط زونیگا را در نظر بگیرید. او ماشین، جواهرات گران‌قیمت، لباس‌های زیبا یا وسایل الکترونیکی بزرگ ندارد، اما برای شاد بودن و حس عزت نفس نیازی به هیچ‌کدام از این چیزها ندارد. او در کشوری زندگی می‌کند که در بخش عمده‌ی قرن گذشته معتقد به حمایت از تک‌تک شهروندانش بوده است. برخلاف بیشتر کشورهای آمریکای مرکزی که حق اربابان زمین‌ها و روسای جمهور تحت حمایت ارتش و در خدمت آن اربابان به استقلال مردم کشور می‌چربیده، کاستاریکا مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. به دلیل وجود رشته‌کوه‌های ناهموار و دره‌های عمیق و همین‌طور فقدان نیروی کار بومی ارزان‌قیمت، شرایط مناسبی برای ایجاد زمین‌های کشاورزی بزرگ در این کشور فراهم نبوده است. در عوض صاحبان زمین‌های کوچک و کشاورزان مستقلِ سنترال- وَلی پس از کشف یک بازار بین‌المللی برای قهوه رشد قابل توجهی کردند. مردم کاستاریکا روسای جمهور را از بین معلمان انتخاب کردند. معلمان هم که به‌طور قطع از تشکیلات باقی‌مانده از زمان‌های استعماری لطمه خورده بودند، سیاست‌هایی را معرفی کردند که باعث بالا رفتن سطح رفاه و در نتیجه محیطی مناسب برای رشد شخصیت مردم آمریکای لاتین شد.

در سال 1869 طبق قانون کاستاریکا شرکت در دوره‌ی ابتدایی مدرسه برای تمام کودکان، به‌ویژه دختران، اجباری شد. تا سال 1930 نرخ سواد مردم کاستاریکا از تمام کشورهای دیگر آمریکای لاتین بالاتر بود. از طرف دیگر، کشور برای تامین آب پاک برای مناطق روستایی سرمایه‌گذاری کرد و باعث ریشه‌کن شدن بیماری‌های مرگ‌بار دوران بچگی چون وبا و اسهال شد و کودکان توانستند زندگی سالمی را آغاز کنند. در دهه‌ی 1940 اولین آثار امنیت اجتماعی و پایان ارتش نمایان شد. تا سال 1961 قوانین بهداشت و درمان سراسری وضع شدند و این امر به راه‌اندازی کلینیک‌های مراقبت‌های اولیه‌ی رایگان در اکثر روستاها انجامید.

این تعهد هنوز هم ادامه دارد. من صبح یک روز سرد زمستانی همین چند وقت پیش یک تکنسین پزشکی به نام ایلئانا آلوارز چاوز را در گشت‌های روزانه‌اش همراهی کردم که با یک کوله‌پشتی پر و یک دستگاه سردکننده‌ی کوچک برای واکسن‌ها از شهر سرسبزِ پارایسو در سنترال- ولی بازدید کرد. او با تیم‌های پایه‌ی بهداشت و درمان جامع کار می‌کند (EBAIS)؛ این سیستم ملی اواسط دهه‌ی 1990 برای حمایت از سلامت تک‌تک شهروندان کاستاریکا تاسیس شد. (سلامتی و شادی جدایی‌ناپذیرند.)

تیم‌های کوچک شامل یک پزشک، یک پرستار، یک متصدی ثبت و چندین تکنسین برای مراقبت از تقریبا 3500 نفر مامور می‌شوند. آلوارز چاوز باید در روز به 10 الی 12 خانه سر می‌زد. او در هر خانه نیم ساعت وقت صرف می‌کرد تا سوابق پزشکی افراد را به‌روزرسانی کند، فشار خونشان را بگیرد، واکسن بزند، مشاوره بدهد و آب‌های راکد (محل پرورش پشه‌های ناقل ویروس زیکا) را چک کند.

آلوارز چاوز در خانه‌ی ارناندز تورس به یک مادر جوان درباره‌ی رژیم غذایی سالم برای پسر دو ساله‌اش توصیه‌هایی کرد و مقداری ویتامین و قرص‌های ضدانگل به او داد. در آن خان توجهش به نان سفید و شیر روی میز آشپزخانه جلب شد. او توصیه کرد: «سعی کن حبوبات، میوه و سبزیجات بیشتر بخوری.» در خانه‌ی آورورا برنس 89 ساله، تمام داروهای موجود را یادداشت کرد، فشار خون برنس را گرفت و از دکتر تیم برایش وقت معاینه گرفت. او گفت: «من معمولا می‌توانم پیش از تبدیل شدنِ بیماری‌ها به دیابت یا سکته، جلویشان را بگیرم. بسیاری از مریض‌هایم تنها هستند و قدر این را می‌دانند که کسی به فکرشان است.»

از سال 1970 طول عمر مردم کاستاریکا از 66 سال به 80 سال افزایش پیدا کرده و مرگ و میر نوزادان هفت برابر کمتر شده است. میزان مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی میان مردان تقریبا یک‌سومِ ایالات متحده‌ی آمریکاست، آن هم با این‌که هزینه‌ی سرانه‌ی بهداشت و درمان کاستاریکا یک‌دهم ایالات متحده است. خوزه میاریا فیگرس، رئیس جمهور سابق کاستاریکا و مجری طرح تیم‌های پایه‌ی بهداشت و درمان جامع (EBAIS)، به من گفت که دلیل موفقیت سیستم بهداشت و درمان کشورش این است که هدف اصلی سالم نگه‌داشتن مردم است. او گفت: «در ایالات متحده، انگیزه‌ها در راستای بالا بردن هزینه‌ها هستند. در این‌جا سال‌هاست که تاکید بیشتر روی سیستم‌های بهداشتی پیش‌گیرانه بوده و به صراحت می‌شود گفت که هدف یک سیاست بهداشتی خوب این است که نگذارد مردمش مریض شوند.»

به قول ماریانو روخاس، اقتصاددان و کارشناس شادی در دانشکده‌ی علوم اجتماعی آمریکای لاتین در مکزیکوسیتی، خلاصه این‌که سیستم اجتماعی کاستاریکا اکثر نیازهای مردمش را برآورده می‌کند. «به آن‌ها احساس امنیت می‌دهد، از سلامت نسبی برخوردارند، اکثر نگرانی‌های بزرگ زندگی را ندارند، در حالی که برایشان محیطی فراهم می‌کند که در آن اکثر مردم می‌توانند برای خودشان زندگی بسازند.»

دانمارک

وقتی نیازهای اولیه پوشش داده شده‌اند، رفتن پی علایق آسان‌تر است.

در مزرعه‌ای در شمال کپنهاگ، کودکان مدرسه‌ای سبزیجاتی را که خود پرورش داده‌اند، برداشت می‌کنند. قرار است آن‌ها را بپزند و بخورند، و این بخشی از برنامه‌ای است که برای قدردانی عمیق‌تر نسبت به محیط زیست ایجاد شده است. این نوع فعالیت‌های اشتراکی مخصوص دانمارکی‌هاست. خانه‌های اشتراکی خیلی طرفدار دارند و اکثر بزرگ‌سالان عضو یک باشگاه هستند. کوری ریچاردز

دانمارک هم به روش‌هایی مشابه رفاه و سلامتی افرادی چون سیدسه کلمنسن را تامین می‌کند. من در سومین سفرم به دانمارک با او آشنا شدم. قصدم این بود که نوع شادی منحصر به فرد دانمارک را که باعث می‌شود مردمش از مردم هر جای دیگر دنیا زندگی هدفمندتری داشته باشند، درک کنم. با هم در آشپزخانه‌ی این مادر شاغل 35 ساله، با موهای قهوه‌ای، بلوز بی‌آستین، دمپایی‌های مراکشی [جلوبسته] و یک دانه برلیان روی دماغش، نشستیم و چای نوشیدیم.

کلمنسن گفت: «دولت تمام مایحتاجم را برآورده می‌کند. فرزندانم خوشحال‌اند. شوهر بسیار خوبی دارم و کارم را خیلی دوست دارم. می‌دانم که اتفاق خیلی بدی برایم نخواهد افتاد.»

کلمنسن و خانواده‌اش یکی از 22 خانواری هستند که در یک مجتمع مسکونی به نام بوفلسکاب در شهر آلبورگ زندگی می‌کنند. هر خانواده صاحب یک خانه‌ی کوچک لگومانند است، اما باغ بزرگ، اتاق مخصوص لباس‌شویی، کارگاه، انباری، پارکینگ و ناهارخوری‌شان، که در آن دور هم غذا می‌خورند، مشترک است. (هر خانواده در ماه یک یا دو بار برای کل مجتمع غذا درست می‌کند و بقیه‌ی وعده‌های غذایی‌اش مجانی هستند.) مسافت بین این مجموعه که روی تپه‌ای مشرف به مراتع پیچ در پیچ قرار گرفته و مدرسه‌ی ابتدایی و دانشگاه را می‌توان با دوچرخه طی کرد.

این مجتمع‌های اشتراکی در اسکاندیناوی ترکیب جالبی از زندگی خصوصی و عمومی ارائه می‌دهند، که استعاره‌ای مناسب است از جامعه‌ی دانمارکی به‌عنوان یک کل، با تاکیدش بر اعتماد و جامعه. به گفته‌ی پیتر گوندلاخ، جامعه‌شناس دانشگاه کپنهاگ، تکامل اجتماعی دانمارک می‌تواند به جنگ دوم شلزویگ در سال 1864 برگردد که یک‌چهارم قلمروی دانمارک به تصرف کشور پروس در آمد. او گفت: «ما با آن شکست انگیزه‌ی یک ابرقدرت جهانی بودن را از دست دادیم. [این شکست] ما را متواضع کرد. دولتمان در عوض هویت ملی‌مان را تقویت کرد و ما را از درون ساخت.»

مردم دانمارک با اعتقاد به داشتن حق بهداشت و درمان، تحصیل و امنیت مالی بزرگ می‌شوند. دانشجویان دانشگاهی علاوه بر عدم پرداخت شهریه‌ی دانشگاه، از دولت کمک‌هزینه‌ی تحصیلی هم دریافت می‌کنند. پدر و مادرهایی که نوزاد دارند، تا یک سال مرخصی زایمان دارند و دولت تقریبا به اندازه‌ی حقوقشان به آن‌ها پول می‌دهد. مردم در دانمارک سخت کار می‌کنند، اما ساعت کاری هفتگی‌شان به‌طور متوسط کمتر از 40 ساعت است و حداقل چهار هفته در سال مرخصی دارند. آن‌ها در ازای این امتیازهای فراوان بالاترین نرخ مالیات در جهان را می‌پردازند که از 41 درصد شروع می‌شود و از 56 درصد هم می‌گذرد؛ امری که می‌تواند باعث شود حقوق یک رفتگر از حقوق یک پزشک بیشتر باشد.

جوناتان شوارتز، انسان‌شناس آمریکایی ساکن کپنهاگ، می‌گوید: «شادی در میان دانمارکی‌ها ارتباط نزدیکی با تعریفشان از تلاش دارد؛ حس در آغوش گرفته شدن و امنیتی که با عشق مادر آغاز می‌شود و با رابطه‌ی دانمارکی‌ها با دولتشان ادامه پیدا می‌کند. سیستم بیشتر سعی می‌کند جلوی کارهایی را بگیرد که مردم را ناراحت می‌کند تا این‌که شادی مردم را تضمین کند.»

یک عامل کلیدی دیگر شادی دانمارکی‌ها این است که برای خودشکوفایی وقت می‌گذارند. بیش از 90 درصد دانمارکی‌ها عضو یک باشگاه یا انجمن هستند- از شناگرانِ آب سرد گرفته تا پرورش‌دهندگان خرگوش- و بیش از 40 درصد مردم برای کار کردن در گروه‌های مدنی داوطلب می‌شوند. ظاهرا جامعه‌ی دانمارکی مشوق نوعی تعادل بین کار و تفریح است که باعث می‌شود اوقاتشان خوش‌تر بگذرد. میهالی چیکسنتمیهالی، روان‌شناس دانشگاه تحصیلات تکمیلی کلرمونت در کالیفرنیا، می‌گوید: «مردم احتیاج دارند به چالش کشیده شوند. این در ژن‌هایمان است. ما با کمک سختی‌ها و مشکلات اعتماد به نفس کسب می‌کنیم. آن‌ها پایه‌های تشکیل‌دهنده‌ی شادی هستند.»

سنگاپور

یک مسیر شفاف و امن به موفقیت منتهی می‌شود.

کارمندان ارتش برای جشن پایان دوران خدمت خود تا بزرگ‌ترین صحنه‌ی شناور دنیا شبانه هشت ساعت رژه می‌روند. خدمت نظام وظیفه‌ی ملی- اجباری برای مردان- مولد نوعی حس هدفمندی، غرور و اتحاد است و بین گروه‌های قومی اصلی کشور پیوند ایجاد می‌کند. ارتش نماد امنیت بوده و سنگاپور به شدت برای آن ارزش قائل است. متیو پیلی

سنگاپور نسبت به شادی رویکرد خاص خودش را دارد و مصداق آن در داگلاس فو به خوبی دیده می‌شود. من بار اول در سال 2008 در سفرم به سنگاپور با فو آشنا شدم. او به موفقیت زیاد، مردم‌دار بودن، رفتار کاملا اصولی و بسیار خوش‌برخورد بودن شهرت داشت. اما من دریافتم که خوشحالی خود را نه با ماشین کورسی‌اش بروز می‌داد و نه با جوایزی که بابت کسب و کارش دریافت می‌کرد. او با خنده‌اش آن خوشحالی را بروز می‌داد؛ خنده‌ای با دهان باز و صدای بلند همراه با حرکت سر به سمت عقب.

فو مدیر رستوران ساکی سوشی، بزرگ‌ترین رستوران زنجیره‌ای سوشی با خدمات سریع، است، اما باز هم وقت پیدا می‌کند که برای 22 سازمان داوطلبانه کار کند. او در طول روزهای کاری 14 ساعته‌ی خود کت و شلوار سفارشی آبی می‌پوشد و بیش از 12 جلسه را با تلفیقی از تشریفات جدی، بررسی‌های دقیق، تصمیمات محکم و شوخ‌طبعی اداره می‌کند. استعداد او در از بین بردن تنش با خنده، همراه با ظرفیت کاری فوق‌العاده‌اش، باعث شده از تمام امتیازهای لازم برای دست‌یابی به موفقیت در سنگاپور برخوردار باشد. او با این‌که ابراز خوشحالی می‌کند، اما ته قلبش معتقد است که هنوز به آن‌جایی که باید، نرسیده است.

او با حالتی جدی در چهره‌ی گِردش می‌گوید: «من در مقیاس امور تنها اندازه‌ی یک حشره هستم.» بعد متوجه اغراقی که کرده می‌شود و از ته دل می‌زند زیر خنده.

فو، با 48 سال سن، درست وسط دو نسل قرار دارد؛ نسل ناامیدان که در دهه‌ی 1960 سنگاپور را به وجود آورد و نسل جوانان 20 و اندی ساله که در آینده‌ی نزدیک زمام امور را به دست خواهند گرفت. این کشور با 49 کیلومتر طول، در عرض تنها نیم‌قرن، از یک روستای ماهی‌گیری بزرگ به کشور با 8/5 میلیون نفر جمعیت تبدیل شده که مردمش در هزاران آسمان‌خراش و لابه‌لای بیش از 150 مرکز تجاری زندگی می‌کنند و خیابان‌هایش تمیز و پُر دار و درخت هستند.

موفقیت از نظر سنگاپوری‌ها در پایان یک مسیر تعریف‌شده قرار دارد: اطاعت از قوانین، تحصیل در مدرسه یا دانشگاه مناسب، و داشتن یک شغل خوب مساوی است با خوش‌بختی. (از قدیم با پنج کلمه خلاصه می‌شده: ماشین، مِلک، پول نقد، کارت اعتباری و عضویت در یک باشگاه.) به‌طور تئوریک، در یک سیستم نخبه‌سالار، استعداد و عملکرد پاداش داده می‌شود. ممکن است از سنگاپوری‌ها بشنوید که قیمت‌ها بالا رفته و کارشان زیاد است، اما تقریبا همه‌شان می‌گویند که در کشورشان احساس امنیت می‌کنند و به همدیگر اعتماد دارند.

معمار این آزمایش اجتماعی لی کوان یو مرحوم، رهبر جنبش استقلال سنگاپور در سال 1965، بود. مردم سنگاپور او را فوق‌العاده دوست داشتند. او برای جرایم خشونت‌آمیز قوانین سخت و تنبیه بدنی شدیدی وضع کرد.

لی به ارزش‌های سنتی آسیایی علاقه‌ای وافر داشت و عزم کرد تا جامعه‌ای براساس سازش، احترام و سخت‌کوشی بسازد. هر کسی که برای کار کردن تلاش می‌کرد، هر چقدر هم شغل پایینی داشت، حقوقی مناسب دریافت می‌کرد. طبق طرح «کار در برابر دریافت اعانه» او، حقوق‌های پایین با کمک یارانه‌های مسکن و بهداشت و درمان جبران می‌شدند.

با این‌که بخشی بزرگی از جمعیت کشور را چینی‌ها (3/74 درصد)، مالزیایی‌ها (4/13 درصد) و هندی‌ها (1/9 درصد) تشکیل می‌دهند، اما دولتِ لی زبان انگلیسی را به‌عنوان زبان بین‌المللی کشور انتخاب کرد تا مطمئن شود که هیچ قومیتی در اولویت قرار نگیرد. او آزادی انتخاب دین و آموزش برابر را برای همگان تضمین کرد و مالکیت خانه را یارانه‌ای کرد. اکثر مردم سنگاپور در مجتمع‌های دولتی، معمولا ساختمان‌های بلند، صاحب یک آپارتمان هستند. طبق قانون این نوع ساختمان‌ها باید تنوع قومیتی کشور را بازتاب بدهند؛ برای همین است که در سنگاپور هیچ گدامحله یا گتوی نژادی یا قومی وجود ندارد.

نتیجه‌اش این شده که مردم سنگاپور حال نمایش‌گر طیف سوم خوش‌بختی هستند؛ آن‌چه کارشناسان آن را رضایت از زندگی می‌خوانند. وقتی آدم طبق ارزش‌های خود زندگی می‌کند و به دست‌یافته‌های خود مفتخر است، پیشرفت هم می‌کند. به لحاظ اقتصادی احساس امنیت می‌کند، به جایگاه اجتماعی بالایی می‌رسد و احساس تعلق می‌کند. دست‌یابی به این نوع خوش‌بختی می‌تواند سال‌ها طول بکشد و معمولا با لذت بردن از لحظه به لحظه‌ی شادی‌ها و لذت‌های روزمره حاصل می‌شود.

منبع : مجله نشنال جئوگرافیک
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه