استاد هندی جامعهالمصطفی در گفتوگو با سیاست روز: شیعه و سنی با هم رفیق هستند اما وهابیها نمیگذارند
| محمد زینالعابدین استاد مرکز دینی جامعهالمصطفی است که از هند به ایران آمده، او مدام برای تبلیغ دین در سفر است و از کشوری به کشور دیگر میرود. ایران را دوست دارد اما وطنش را هم فراموش نکرده است با او همکلام شدیم تا ضمن شنیدن خاطرات زیبایی که از کشورهای دیگر مواجهه مردم دنیا با مسلمانان دارد کمی هم درباره هند و مردممان آن کشور بدانیم.
۵۵آنلاین :
محمد زینالعابدین استاد مرکز دینی جامعهالمصطفی است که از هند به ایران آمده، او مدام برای تبلیغ دین در سفر است و از کشوری به کشور دیگر میرود. ایران را دوست دارد اما وطنش را هم فراموش نکرده است با او همکلام شدیم تا ضمن شنیدن خاطرات زیبایی که از کشورهای دیگر مواجهه مردم دنیا با مسلمانان دارد کمی هم درباره هند و مردممان آن کشور بدانیم. بخوانید ماحصل گفتوگو را:
از معرفی خودتان شروع کنیم، کار شما در هندوستان چه بود و رزومه خودتان بفرمایید مثل اینکه دعوت شدهاید به ایران؟ بله من از کشور هندوستان از منطقه بنگال غربی، مرکز شهر کلکته آمدم. آنجا فوق لیسانس ادبیات اردو را میخواندم، لیسانس زبان اردو را که گرفتم نتوانستم ادامه بدهم. جرقهای انگار در دلم زد، برادران ایرانی دست ما را گرفتند برای سربازی خودشان آمدم قم کارشناسی ارشد و دکترای تاریخ ولایت ائمه را گرفتم. در ایران چه میکنید، اصلا چرا طلبه شدید؟ در ایران فعالیت علمی، پژوهشی در دانشگاه اصفهان و دانشگاههای مختلف دارم، باید از قبل شروع کنم، سرزمین بنگال غربی از شهر دهلی حدود ۱۶۰۰ کیلومتر فاصله دارد که مرز بنگلادش میشود، اگر میخواهید کاملا مطلع بشوید کتابی را که بنده نوشتم برای کارشناسی ارشد، مطالعه کنید «بنگال از آغاز تا دوره معاصر» این اولین کتاب تاریخ تشیع است که درباره این نوشتم که با کدام کشور ارتباط داریم، کدام کشور شیعه است این کتاب یکی از کنجکاویهای خودم و پدرم بوده خانواده من صوفیه اهل تسنن بودند، اما چیزی که ما با شیعیان مشترک داشتیم عزاداری بود، به خاطر عزاداری امام حسین(ع) به خیلی جاها رسیدیم و مردم هم رسیدهاند. لذا بعد از آن عزاداریها مردم ما سبک میشدند چون مردم ما در اقلیت بودند، مردم به آنها ذلیلانه نگاه میکردند. ما زبانمان بنگالی بود در منطقه بنگال ما خبر نداشتیم که در هندوراب در جنوب و کشمیر شیعیان هستند یا نیستند. مثالی بزنم مثلا یک گاو آمده کنار رودخانه باران آمده و جای پایش گود شده و لجن گرفته، قورباغهای که در همان گودال به وجود آمده فکر میکند در اقیانوس زندگی میکند و این آب باران به اقیانوس پیوسته ما هم فکر میکردیم در جهان کسی رافضی و عزادار حسین نیست و در آن زمان با انقلاب اسلامی ایران بانگ ندای امام خمینی(ره) در جهان پیچید. چند سالتان بود؟ من کوچک بودم اما احساس میکردم که اتفاقی افتاده، در سن شعور بودم اما نه آن شعوری که خوب بفهمم چون در روستاهای عقب افتاده بودیم. یک رادیو در خانه داشتیم و در آن زمان خبر ایران را پخش میکرد و نمیدانم کدام رادیو بود، زبان هندی بود یا بنگالی یا ایرانی نمیدانم اما میدانم خبر ایران را پخش میکرد و مردم دور خانه ما جمع میشدند و میخواستند بدانند امروز چه خبری شده، ما میگفتیم آنها که همه خبرها را درست پخش نمیکنند ولی آنها کنجکاو بودند و میخواستند اطلاع پیدا کنند که چند نفر شهید شدند. یکی از آن روزها که یک نفر از افراد معتمد به نام حیاتالله در مسجد نماز میخواند که خداوند رحمتش کند چون روحانی نداشتیم ایشان به عنوان روحانی بود و قرآن خواندن بلد بود. دیدم زد رودستش و رادیو را قطع کرد، گفتم رادیو باتری است و ضعیف نشده گفت امروز خمینی صحبت نکرده؛ آن رادیو اول دف میزد و بعد از آن قرآن میخواند و چند جمله از امام خمینی به زبان فارسی پخش میکرد، من گفتم امام خمینی که به زبان دیگر صحبت میکند و تو نمیفهمی گفت نه، درست که من آن زبان را نمیفهمم ولی صدای او آرام بخش است. لذا مردم فهمیدند که غیر از ما که عزاداری میکنیم جاهای دیگری هم عزاداری میکنند و آن زمان فهمیدیم که ما شیعه هستیم ولی ادبیات و فقه و احکام را خوب نمیدانستیم. شما چنین بودید یا همه مردم منطقه؟ همه ما، فهمیدیم که کشوری به نام ایران هم شیعه است، خیلی خوشحال شدیم، الحمدالله انقلاب اسلامی ایران هم پیروز شد، بعد از پیروزی انقلاب آن زمان من یادم است که دو ایرانی را در خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران دعوت کردند، مسئول خانه فرهنگ ایران آقای حسین فرهنگ بود. چند سال بود که از سوریه به تهران سفر کرده بود و خیلی تلاش کردم که با او تلفنی ارتباط برقرار کنم، ولی شماره تلفن نداشتم بالاخره آنها به منطقه ما رسیدند و اولینباری بود که یک ایرانی به روستای ما میآمد و در کلکته سراغ پدر من را گرفتند. گفتند آقای ایوب علی کجاست که نام پدر من بود و مقداری فارسی بلد بود و فردی که در کلکته که کمی فارسی میدانست آنها را راهنمایی کرد تا به خانه ما رسیدند. قبل از ورود این آقایان چون ما در اقلیت بودیم، احساس تنهایی و سقوط میکردیم اما بعد از آمدن آنها ما احساس غرور کردیم فردی قد بلند، زیبا، با کت و شلوار چهره خیلی نورانی داشت. برای مردم آن منطقه خیلی چهره جذابی داشت، لذا ما میگفتیم دیدید هم مسلکهای ما چقدر زیبا و با فرهنگ هستند. الحمدالله انقلاب اسلامی ایران به ما احترام بخشید. واقعیت امر هم همین است همه جهان تشیع با انقلاب اسلامی آبروی جدید گرفت. الحمدالله. چه زمانی به ایران آمدید؟ در سال ۱۹۹۵سیام ژوئن که مصادف بود با سیام محرم وارد ایران شدم چون از طرف جامعهالمصطفی اقلیت از طرف مرکز جهانی ۶ـ۵ سال هند نرفتند که امتحان بگیرند و من هم در آن زمان اگر میآمدم به آن صورت کار نداشتم و گاهی به حوزه میرفتم، چون عشق به حوزه پیدا کرده بودم شبها به صورت خصوصی درس میخواندم و روزها برای درس دنیوی میرفتم، لذا از ما نمیآمدند امتحان بگیرند، چون آن زمان امتحان فارسی میگرفتند. لذا سال ۱۹۹۵ آمدیم ایران یک سال بدون درآمد و سرپرست و بدون خوابگاه بودم اما بعد از یک سال موفق شدم امتحان بدهم. تنهایی آمدید؟ آری. بعد از یک سال موفق
آن جوان مسیحی گفت امام خمینی وقتی که انقلاب را در ایران آورد ما سراسر یکپارچه با ایشان بودیم آن موقع اگر ۴ تا ایرانی به اینجا میآمد ما همه شیعه میشدیم یعنی ما پیرو امام خمینی میشدیم ولی الان سرد شدیم ما ایشان را به عنوان انقلابی و راهنما دوست داریم، ببینید یک مسیحی این جمله را میگوید چون در کشور موزامبیک، ایران نه سفارت دارد و نه خانه فرهنگ اسلامی ولی انقلاب ایران خیلی از روشنفکران و آزادگان را پیدا کرد
شدم درمرکز جهانی علوم اسلامی سابق و جامعهالمصطفی اقلیت جدید وارد شوم، الحمدالله تدریس دارم و خدا را شکر میکنم که در آنجا فعالیت میکنم به ۱۲ کشور جهان برای تبلیغ و تدریس مأموریت میروم و مردم از ما نکات علمی میگیرند و این برایم افتخار است. از خاطرات سفرهایتان برای ما تعریف میکنید؟ در صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران واحد برونمرزی رادیو تهران ۷ سال خدمت کردم به عنوان ارزیاب برونمرزی در رادیو بنگال رادیو اردو و سایت خدمت میکردم و روزنامهای الکترونیک است به چهار زبان به نام ۱۴ساچ تایمز مدیر بخش بنگالی بودم خود هندوستان هم همکاری دارم و ما روزنامه داریم روزنامهای به نام شیعیاننت، در آنجا همکاری میکردیم. روزنامههایی برای شیعهشناسی و یا همه محورهای سیاسی و فرهنگی؟ ما یک سایتی داریم به نام «شیعیاننت» که بیشتر برنامه فرهنگی و دینی در آنجا انجام میشود و روزنامه دیگری است به نام «اردو نت» که در دهلی همکاری میکردیم زمانی که نماز جمعه و خطبهها را به ما میدادند و سریعاً آنها را ترجمه و پخش میکردیم و بک هفته نامه بود از طرف برخی شیعیان که الان منحل شده به نام صباحتنامه که در آنجا هم فعالیت داشتم. خاطره را نگفتید؟ لحظه به لحظه زندگی برای ما درس است، من اگر خواهان باشم میتوانم از هر فرصتی استفاده کنم، ولی خیلی خوب است اول اینکه درس از هرگوشه، هر جا، هر مکان بگیرم. دوم اینکه شادی مردم بهانه کوچکی هم برای شادی ما میتواند باشد. مثلا از ایران تا ۱۲ کشور را دور بزنیم و دوباره برگردیم به ایران مسافرت داریم و درس عبرت دارد. خاطرات زیادی دارم که الان دو ۳ خاطره در ذهنم است مثلا داشتم برای اولینبار موزامبیک میرفتم برای تبلیغ. معلوم نیست در هواپیما کناردستی شما چگونه انسانی است، مسلمان است یا نه و مسائل دیگر، خیلی جالب بود برای من که موقع رفتن با کت و شلوار رفتم خیلی آزاد بودم و میتوانستم با همه صحبت کنم، ولی موقع برگشتن بعد از ۲۱ روز یا یک ماه تبلیغ جوانان آنجا عاشق ما شدند یعنی عاشق دین ما، که به بدرقه ما میآمدند چند تا از میزبانان بزرگ برای بدرقه آمده بودند لذا با عمامه از خدمت آنها مرخص شدم. نمیتوانستم کت و شلوار بپوشم چون آنها انتظار دیگری داشتند با لباس روحانی سوار هواپیما شدم که بعد از موزامبیک یک کشوری در افریقایجنوبی هواپیما نیم ساعت توقف داشت و هواپیمای ما را عوض کردند مجبور بودم با لباس روحانی برای تحویل چمدانها پایین بیایم دو سه ساعت طول کشید تا میخواستیم سوار هواپیما بشویم یک خانم جوان افریقایی که نیمهعریان البته نیمهعریان برای آنها لباس ادب است ایستاد که من را بازرسی بدنی کند. با دست اشاره کرد که بیا من کل بدنم با این لباس روحانیت لرزید و با خود گفتم خدایا این خانم مرا چک میکند و یکی بیاید عکس بگیرد چه میشود؟ با خودم گفتم اگر این عکس را روی فیسبوک بگذارند این نیست که من فقط ضایع میشوم، بلکه کل روحانیت تشیع زیر سوال میرود خدایا من را نجات بده. هر چه نزدیکتر میشدم بدنم بیشتر میلرزید یکباره توسل پیدا کردم به حضرت زهرا(س). نمیدانم به زبان خودم دعا کردم یا زبان دیگری چون من در قم با زبان خودم دعا میکنم وقتی که نزدیک خانم رفتم از نوک کفشم تا سر عمامه من را برانداز کرد و بعد فردی را که در اتاق شیشهای نشسته بود صدا زد و آن آمد من را بازرسی کرد. چند مطلب میشود از این قضیه درک کرد که یک لباس پیامبر اکرم، دین و شرافت ما را حفظ کرد. دوم اینکه در افریقا این خانم چقدر به ما احترام گذاشت، چقدر تفاوت دارد که یک مسیحی به من احترام میگذارد ولی گاهی در اینجا خودیهایی هستند که به من بیاحترامی میکنند، جای تأسف دارد اگر من در کوچه بنیهاشم سنگ بخورم به جرم تشیع ولی در کوفه بنی امیه احترام ببینم ... در این مدتی که برای تبلیغ اسلام و تشیع میروید کسی را هم دیدهاید که مذهبش و دینش این نباشد، ولی برای تغییر خودش مراجعه کرده مسیحی بوده خواسته مسلمان شود و سنی بوده خواسته شیعه شود یا ...؟ الحمدالله این موارد زیاد است و خوب است شما در جامعه المصطفی بیایید این موارد خیلی پیدا میشود. در سفرها یعنی کشور موزامبیک چطور؟ در کشور موزامبیک که اسم پایتختش ماپوتو است حدوداً ۱۳ جوان ۱۶ تا ۱۷ ساله هستند که شیعه شدهاند، اما رها شدهاند هیچکس به آنها توجه نمیکند سال گذشته که یکی از توصیههای اخلاقی امام صادق(ع) را در هند اجراکردم دیدم ۳۰ خانواده شیعه شدند. آن اخلاق را برایمان نقل میکنید؟ آن ۳۰ نفر شغل ماهیگیری داشتند چون در آن منطقه ماهیگیرها آبرو، احترام، فرهنگ و دین ندارند مینشینند، وقتی در جلسه ما حاضر شد نیامد بالا بنشیند همان دم در نشست، گفتم چرا آنجا؟ گفت اینجا خوب است به او گفتم بیا اینجا پیش من بنشین آمد ولی مثل فقرا نشست، گفتم درست بنشین مثل انسان آزاد وقتی که بیرون رفت به اطرافیانش گفت پسر فلانی که روحانی است و در ایران درس میخواند جلوی پای من بلند شد به من گفت بیا بالا پیش من بنشین و درست هم بنشین گفت اگر قومی به ما احترام بگذارد شیعیان هستند، پس ما اگر قرار است بیهویت بمانیم و فقط مسلمان بمانیم چون آنها دین اصلی ما را نمیدانستند شافعی هستند یا حنفی بودند و سالی دو بار نماز میخوانند. اول وقت لباس عوض میکردند و برای نماز عید قربان و عید فطر میرفتند هیچ هویتی نداشتند و اگر هویتی میخواهیم بگیریم باید شیعه بشویم. در یک سفری امام علی(ع) چند قدم همراه یک مسیحی راه میرود گفت چرا با ما هم قدم میشوی امام فرمود پیامبر(ص) فرمودند همسفر، گردن شما حق دارد لذا برای بدرقه همراه او بروی ثواب دارد و آن فرد مسیحی از رفتار امام مسلمان شد. با توجه به سفارش ائمه باید ما تلاش کنیم، خانوادهها کم نیستند که مسلمان شدهاند اگر حسینیه و محلی بسازیم بیشتر میشوند از هندوها که مسلمان شدهاند و بعد شیعه شدهاند زیاد داریم. آیا شیعیان در هند اذیت نمیشوند میتوانند به راحتی مراسم خود را برگزار کنند؟ ما شیعیان از طرف دولت هند هیچ محدودیتی نداریم حتی در روز عاشورا هندوها با ما میآیند و عزاداری میکنند هندوها هم هیئت دارند و هم حسینیه دارند. هندوها سخنرانی میکنند درباره کربلا کتابهایی به زبان بنگالی و هندو چاپ شده که شما اگر ببینید تعجب میکنید. مقتل امام حسین(ع) هم به زبان هندی چاپ شده است، اما اینها در معاشرت و اجتماع مساله دارند ولی اگر از طرف دولت هم مشکلی وجود داشته باشد گاهی علتش این است که دولت میخواهد جلوی عزاداری را بگیرد و گاهی هم برخی به نام عزاداری حسین میخواهند سوءاستفاده کنند، دولت جلوی آنها را میگیرد چون ما در کشور هند شیعیان زیادی داریم ولی اثنیعشری نیستند. ۳۰۰ـ ۲۰۰ نوع شیعه وجود دارد در حدود ۵۰ تا ۴۵ میلیون شیعه در هند وجود دارد، آنها به خاطر برخی معاندین تعداد را کم میگویند و خود را مخفی میکنند برخی مناطق هویت خود را از دست دادهاند، کاظمی هستند و سنی شدهاند، ولی چون از طرف بعضی از گروهها آنها را اذیت میکنند مخصوصا وهابیها برخی مخصوصا دهه محرم آنها را اذیت میکنند. سال گذشته ایام فاطمیه به هند رفته
کشوری بین هند و چین است به نام نپال، هندو، بودایی هستند و ۷۰۰ هزار مسلمان در آنجا وجود دارد میگویند ما فکر میکردیم همه مسلمانند اخیراً پی بردیم که شیعه یک چیز دیگر است و سنی چیز دیگر، اما تا بیاییم بفهمیم سنی در کشور نپال پر شده اگر قبلا میفهمیدیم شیعهها را به آن کشور راه میدادیم، ما فهمیدیم که انقلاب در ایران پیروز شد، ولی زن و بچه کسی را سرنبریدند جایی بمبگذاری نشده است و کسی را نکُشتند که ایرانی در آنجا باشد ولی در کشور عراق و سوریه الان میبینیم حتی در لیست تروریستها اسم شیعه ندیدهایم وقتی که به کشورهای دیگر سفر میکنم این صحبتها را میشنوم و درس عبرت هم برایم میشود
بودم که یک گروه بودند که سلفی - وهابی نیستند ولی از وهابیها خط میگیرند حتی وهابیها پول هم به آنها میدهند، ما سه روز مراسم داشتیم و تعریف میکردند که روزی نیست که از آنها فردی در جلسه ما شرکت نکند و به ما قولهایی ندهد مثلا اگر خانه یا مغازه میخواهی از رسم آنها برگرد و به طرف ما بیا چون ما روستانشین هستیم و شیعه و سنی در روستای ما با هم مساوی هستند، شیعه و سنی با هم رفیق هستند. لذا وهابیها کمتر در آنجا میتوانند خودشان را نشان دهند. هفتم محرم داشتیم میرفتیم مراسم عزاداری،الما کُتل و بیرق حضرت عباس را که درست کرده بودند وهابیها سنگباران کردند. در زمین کشاورزی گاهی آنها را تحریم اقتصادی میکنند مثلاً نمیگذارند در مزرعه آنها بروند یا از منطقهای عبور کنند از منابع آبی آنها استفاده کنند ولی اگر این آقایان شکایت کنند دولت برخورد میکند. از زمانی که گروههای تروریستی همچون داعش به وجود آمد شاید نگاه دنیا با توجه به تبلیغاتی که رسانههای غربی میکردند ترسناک شده بود شما این جور مسائل را در سفرها ندیدهاید که برای مسلمان بودن از شما بترسد. اسلام هراسی خیلی زیاد شده است، در حالی که کشور هندوستان یک کشور جمهوری است هر گونه دین و مذهبی در آنجا وجود دارد، اما چون دشمن دارد کار میکند، نسبت به سفر اول من یعنی ۲۰ سال پیش خیلی فرق کرده من احساس میکنم هندوستان دارد عوض میشود در حالی که جمهوری است نباید از ریش من بترسد از نماز من بترسد اما جای خوشبختی است حتی هندوها و... که اهل شعور هستند آنها میفهمند که این شیعه است و آن دیگری سنی. کشوری بین هند و چین است به نام نپال، هندو، بودایی هستند و ۷۰۰ هزار مسلمان در آنجا وجود دارد خانواده پادشاهی نپال که الان جمهوری شده است پادشاه نپال به ایران آمده بود زیرا سفارت در ایران ندارد یک حرف جدیدی گفت و من خیلی خوشم آمد، او گفت ما هیچ وقت نفهمیدیم شیعه کیست و سنی کیست ما فکر میکردیم همه مسلمانند اخیراً پی بردیم که شیعه یک چیز دیگر است و سنی چیز دیگر، اما تا بیاییم بفهمیم سنی در کشور نپال پر شده اگر قبلا میفهمیدیم شیعهها را به آن کشور راه میدادیم، ما فهمیدیم که انقلاب در ایران پیروز شد، ولی زن و بچه کسی را سرنبریدند جایی بمبگذاری نشده است و کسی را نکُشتند که ایرانی در آنجا باشد ولی در کشور عراق و سوریه الان میبینیم حتی در لیست تروریستها اسم شیعه ندیدهایم وقتی که به کشورهای دیگر سفر میکنم این صحبتها را میشنوم و درس عبرت هم برایم میشود حتی دو فرد تحصیلکرده هندو با هم بحث میکنند و در مورد داعش هم با هم صحبت میکنند، اشاره میکنند که تا به حال ما ندیدهایم در ایران اینگونه اتفاقات بیفتد ولی در وهابیها میبینیم. الحمدالله چهره تشیع تا به حال خوب است، شیعه هرجا هست یا مظلوم است مثل یمن یا قدرتمند است مثل ایران. با قدرت بگویم که ایران عزت و آبروی تشیع شده است، با توجه به نواقص و اموری که دارد میدانم همه کشورها نواقص دارند، اما کشوری که خوبیهایش زیاد باشد نقصهای آن گم میشود، آلودگی هوا در این کشور داریم و در مقابل ۹۹ خوبی آن گم میشود. کلاً کشورهایی که سفر کردید حوزه شرق آسیا و آفریقا وضعیت شیعیان و ظرفیت آنها را چگونه ارزیابی میکنید چه نواقصی وجود دارد در مورد حمایت از شیعیان، در صورتی که در خیلی از کشورها شیعه داریم ولی آنها جرأت معرفی خود به عنوان شیعه را ندارند، مثلاً یک کشوری مانند نیجریه با جمعیت ۸ـ۷ میلیونی شیعه حضور فعالی ندارد و فردی مانند شیخ زکزاکی اگر حرکتی انجام میدهد با آن برخورد میشود در این رابطه توضیح دهید؟ تا وقتی که الماس پیدا میشود سنگ است شاید از سنگ هم بدتر خاک است ما در کشور هندوستان در منطقهای زندگی میکنیم که زغالسنگ زیاد دارد یکی از دلایل آمدن انگلیسیها به هند و قرار دادن کلکته به عنوان پایتخت در آن سالها که ۱۵۰۰کیلومتر با دهلی فاصله دارد، زغال سنگ بوده که انگلیس را به آنجا کشانده در حقیقت ما دو نوع الماس داریم سفید و سیاه الماس سیاه در زغالسنگ است تا وقتی که این الماس مشکی را پیدا نکردهایم آن فقط زغال سنگ است. ما فقط شیخ زکراکی را پیدا کردهایم ایران یک شیخ نصرالله و زکراکی را شناخته در صورتی که ما از این زکراکیها زیاد داریم که ناشناختهاند. اگر حمایت بشوند شناخته میشوند ولی اگر حمایت نشوند بهتر است. البته حرف اصلی من این است که ما زکزاکیهایی در سراسر جهان داریم که پاسخ به سوال شماست که آنها بدون حرص و بدون ترس و غرض دارند کارهای اهلبیت(س)، امام زمان و خدا را پیش میبرند، مسیحیان و هندوها پیش آنها میروند و به صورت انسانی از آنها راهنمایی میگیرند، ولی امید ما ظهور امام زمان(عج) است پرچم ما حسینی است که مایه نجات مظلومین است. لذا الحمدالله خیلی خوب دارند پیش میروند ولی اگر ثابت قدم شوند خیلی بیشتر از این پیش میرفتند. من درکشور موزامبیک یک روز رفته بودم برای سخنرانی که چند جوان و بزرگسال شیعیان و روستایی بود به نام مارکین بین کاغذهای دفتر من یک عکس بود که یک طرف آن دعای فرج و طرف دیگر آن عکس امام خمینی بود، این از بین دفترم افتاد. یک معلمی بود آن را برداشت بوسید و روی چشمش گذاشت و رو به من کرد با عصبانیت گفت چرا آن را انداختی؟ من ترسیدم ولی میدانستم آنها به ما آسیبی نمیزنند. گفتم من عمدا این کار را نکردم. از او پرسیدم میدانید که آن عکس کیست گفت این انسان بزرگ و عظیمی است و چه کسی است که او را نشناسد. گفتم اسمش چیست؟ گفت امام خمینی وقتی که انقلاب را در ایران آورد ما سراسر یکپارچه با ایشان بودیم آن موقع اگر ۴ تا ایرانی به اینجا میآمد ما همه شیعه میشدیم یعنی ما پیرو امام خمینی میشدیم ولی الان سرد شدیم ما ایشان را به عنوان انقلابی و راهنما دوست داریم، ببینید یک مسیحی این جمله را میگوید چون در کشور موزامبیک، ایران نه سفارت دارد و نه خانه فرهنگ اسلامی ولی انقلاب ایران خیلی از روشنفکران و آزادگان را پیدا کرد. خانواده و بچههای شما ایران هستند؟ من برای تبلیغ دین مدام در سفرم اما خانوادهام در خانهای اجارهای در قم هستند. شما اذیت نمیشوید چون ایرانی نیستید دلتان برای کشورتان تنگ نمیشود؟ دوست ندارید پیش اقوام خود باشید؟ من که وقت دلتنگ شدن ندارم من سال گذشته باور میکنید بعد از ۶ سال خانواده را به هندوستان بردم دخترم که الان شش سالش است از من میپرسید هندوستان چگونه است او فکر میکرد هندوستان یک چیز خوردنی است! پسرم هم که کوچکتر است اصلا این دوتا هندوستان نرفته بودند. من وقتی از هندوستان آمدم پدرم از دنیا رفته بود مادرم در آمریکا زندگی میکرد برادر کوچکم هم آمریکاست. اما پدر و مادر خانمم خیلی ضعیف بودند و گفت بار دیگر که میآیی شاید من نباشم، خیلی ناراحت شدم برای من سخت بود. زیرا من دخترش را برده بودم ایران و او به خاطر اسلام حرف نمیزد و از دوری قند خون گرفته است ولی بروز نمیداد. من هم در ایران هستم و هم در خارج ایران و در ایران از صبح در کلاس و درس و تحقیق هستم و شب برمیگردم همسرم دوست داشت که وقتی اولین بچه اش میخواهد متولد شود خواهر، مادر و فامیل بالای سرش باشند. ولی در موقع تولد بچه اولم هیچ کس نبود که حتی زبانش را بفهمد. همسر شما فارسی بلد نیست؟ آن موقع فارسی بلد نبود چون تازه آمده بودیم ولی (ما رأیت الی جمیلا) خوش به حال شما که همه چیز را زیبا میبینید. نکته خاص دیگری اگر دارید بفرمایید؟ شما این را بررسی کنید که مردم جهان روز رحلت امام خمینی کجاها مراسم یادبود میگیرند، یا سفر مقام معظم رهبری در هند چه تاثیری گذاشت اگر نگذاشت چرا و کسانی که با ایشان بودند چه حرفهایی دارند و چه خاطراتی دارند روی آنها کار شود. نامه مقام رهبری قبل از غرب به یک دانشگاه شرقی بود تحقیق شود که چه استقبالی از آن شده ایران چسبیده به غرب ولی شرق را رها نکنید چون آنها وفادارند. در آخر میگویم ریشه مردم هند و ایران یکی است هند پناهگاه ایران بوده آن را رها نکنید. نویسنده: قاسم غفوری- مائده شیرپور
منبع : سیاست روز
دیدگاه تان را بنویسید