دریغ و افسوس ما در فراق نویسنده توانا
| مرگ حق است و هیچ مخلوقی را از این تقدیر محتوم گزیر و گریز نیست. کل نفس ذائقه الموت. هر که باشیم و هر چه باشیم، دیر یا زود طعم تلخ، چه بسا شیرین مرگ را میچشیم.
۵۵آنلاین :
قبل از ما کسی نتوانسته از دست فرشته مرگ فرار کند.، بعد از ما هم نخواهد توانست. لایمکن الفرار من حکومتک. گدایان میمیرند، شاهان هم. بیسوادها میمیرند، علما هم. کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال والاکرام... پریروز که روز عید بود و سالروز تولد حضرت ختمی مرتبت، محمد مصطفی(ص)، خبردار شدم که رفیقم، استادم و همکار عزیزم مجتبی عبداللهنژاد، دنیای خاکی را ترک گفته و به بهانه سکته قلبی به دیار باقی شتافته و به رحمت خدای متعال پیوسته است. در فرهنگ عامه، مرگهای بیمقدمه را نابهنگام میخوانند. آقای عبداللهنژاد چهل و هشت سال بیشتر نداشت و آنقدری که از ظاهرشان پیدا بود و ما خبر داشتیم بیماری لاعلاج نداشت. خوابید و دیگر بیدار نشد. اما حقیقت این است که هیچ مرگی نابهنگام نیست. دیر شدن و زود شدن به معنی بیوقتی نیست. هر نفسی که مرگ را درک میکند در وقت معینی است که از پیش، خدای متعال مقدر فرموده. درواقع نابهنگامی قیدی است که به بازماندگان برمیگردد، نه به متوفی. ما بیخبر از همه جا، درگیر کار و بار روزمرهایم که یکباره بانگی برمیآید و خبر مرگ خواجه عزیز و دوستداشتنی را بر سرمان آوار میکند؛ کاممان تلخ میشود و اندوه فراق بر ذهن و دلمان بار میشود. احبتی هجرونی کما تشاء عداتی. آقای مجتبی عبداللهنژاد از زمره نویسندگان باصفا و باسوادی بود که در این روزها عددشان رو به کاهش است. خوانندگان کرگدن با نوشتههای نغز و جذاب او بیشتر آشنا هستند و اهل کتاب لابد کتاب خوب گفتوگو با مسعود سعدسلمان را خواندهاند.
همین پنجشنبه گذشته قرار و مدار گذاشتیم که برای صفحه آخر «اعتماد»، هفتگی بنویسند. اسم ستون را هم گذاشت ماخولیا و توضیح داد که عبارت را از سعدی بزرگ وام گرفته: به دود آتش ماخولیا دماغ بسوخت/ هنوز جهل مصور که کیمیایی هست. از بخت بیمراد ما، عمر نویسنده به چاپ یادداشت دوم نرسید ماند که امروز کار کنیم... نوشتهها و گفتههای عبداللهنژاد گواهی میدهند که او از ذهنی وقاد و ضمیری روشن و درکی عمیق و دانشی وسیع بهره فراوان دارد... دستم به فعل ماضی نمیچرخد. دریغ و افسوس که پیوندمان از هم گسست. تازه ابتدای دوستیمان بود و با حضرتش برنامهها داشتیم و بسیار خیالها، در دماغ پرورده بودیم. اگر مرگ داد است، بیداد چیست... کمتر کسی را میشناسم که به شیوایی و درستی او بنویسد. به زبان فارسی علاقه وافر داشت و از اینکه عدهای حرمت این زبان را بشکنند غمگین می شد. معتقد بود که باید با تمام وجود این میراث گرانقدر فرهنگی را حفظ و حراست کنیم و حتی در پیامهای موبایلی و مجازی غلط حرف نزنیم و به املا و انشاء درست بیاعتنا نباشیم... او رفت، بیتردید ما هم از پی او میرویم، امید که از او و از ما نام نیکی باقی بماند که به تعبیر سعدی دو چیز حاصل عمر است نام نیک و ثواب/ وز این دو درگذری کل من علیها فان... به همسر داغدار و خردمند و اهل فضلش سرکار خانم قسیمیترشیزی و آقازاده بزرگوار و صالح و هنرمندش آرش عزیز تسلیت میگویم. خداوند همه ما را ببخشد و بیامرزد و مجتبی عبداللهنژاد را در پناه رحمت خویش ماوا دهد و او را در خلد برین با حافظ و سعدی و مولانا و مسعودسعد و ناصرخسرو همنشین کند.
منبع : ایران آنلاین
دیدگاه تان را بنویسید