ارسال به دیگران پرینت

فاجعه «بنیاد بیل گیتس» در آموزش دولتی

| بیل گیتس انسان بزرگی است. او زندگی میلیاردها نفر را بهتر کرد و در مقابل شرافتمندانه میلیاردها دلار ثروت کسب کرد.

فاجعه «بنیاد بیل گیتس» در آموزش دولتی

۵۵آنلاین :

بیل گیتس انسان بزرگی است. او زندگی میلیاردها نفر را بهتر کرد و در مقابل شرافتمندانه میلیاردها دلار ثروت کسب کرد. برای آنهایی که او را نمی‌شناسند می‌توان به این بسنده کرد که از این نهایی که او بنیانگذار شرکت مایکروسافت و خالق سیستم عامل ویندوز و نرم افزارهایی مثل مجموعه آفیس، از جمله وُرد و اِکسل است. بیل گیتس از جمله نخستین افرادی بود که با به ثمر رساندن ایده بدواً خنده دارِ «کامپیوترهای خانگی» جوامع بشری را دگرگون کرده و باعث آغاز عصر اطلاعات شد و البته همانطور که اشاره شد این نوآوری‌ها او را برای سال‌ها به ثروتمندترین انسان کره زمین تبدیل کرد. ثروت بیل گیتس درس مهمی به ما راجع به بازارها با از آزاد تنها راه برای کسب ثروت خدمت به همنواعان و بهتر کردن زندگی آنهاست. احتمالاً اولین پاسخی که به ذهن بسیاری از خوانندگان می‌رسد این است که: «خیر، لزوماً این طور نیست؛ ما خیلی‌ها را می‌شناسی که بدون خدمت رساندن به دیگری و با استفاده از رانت و نفوذ سیاسی به خوب ثروتی به هم زده‌اند»، حق با شماست. موارد این چنینی زیادند اما رانت و نفود سياسي و ژن خوب در بازار توزیع نمی‌شود. برعکس، چنین ثروت‌هایی فقط با دخالت دولت در بازار به قیمت جیب مردمان یک جامعه، بین عده محدودی حاتم بخشی می‌شود. آدام اسمیت، پدر اقتصاد مدرن این موضوع را به زیبایی بیان می‌کند: «این احسان و نوع دوستی قصاب و نانو نیست که شام و ناهار بر سر سفره ما می‌آورد؛ ما شام و ناهار داریم چون ایشان در تعقیب تعلقات خویش‌اند.» بیل گیتس با از خودگذشتگی مشغول خیر رسانی به جامعه نبود. بیل گیتس جوان پیگیر تعلقات و رویاهای خویش بود اما تنها راه برای به واقعیت پیوستن آن رؤیا ارائه محصولی بود که مردم در بازار حاضر باشند داوطلبانه آن را خریداری کنند. چرا مردم باید برای خرید محصولی پول بپردازند که هیچ انسانی قبلاً در تاریخ به آن نیازی نداشته است؟ چون زندگی ایشان را بهتر می‌کند.

رقیب سال‌های جوانی او استیو جابز هم انسان بزرگی بود. او هم با ایده‌های نبوغ آمیزش زندگی ما را بهتر کرد. شرکت اپل که استیو جابز تأسیس کرد امروز با ارزش‌ترین و یکی از سود آورترین شرکت‌های دنیاست. اما استیو جابز هم مثل همه ما انسان بود و اشکالاتی داشت. او پس از تشخیص سرطان درمان‌های پزشکی رایج را رد کرد و به دنبال درمان‌های متفاوت رفت. امروزه اکثر قریب به اتفاق مبتلایان به سرطان خفیف پانکراس درمان شده و به زندگی بازمی گردند اما جابز ایده متفاوتی در سر داشت و وقتی فهمید اشتباه کرده دیگر دیر شده بود و از دنیا رفت. بله نوابغ هم اشتباه می‌کنند و تمام ایده‌های آنها نبوغ آمیز نیست. ممکن است بگویید سرطان حوزه تخصصی جابز نبود و نوابغ در حوزه تخصصشان اشتباه نمی‌کنند؛ یکی از معروفترین نقل قولی‌های بیل گیتس در دهه ۸۰ این است که «۶۴۰ کیلوبایت حافظه برای همه کافی خواهد بود». او در اشتباه بود، کامپیوترهای امروزی، ده‌ها هزار برابر حافظه دارند.

سؤال اینجاست که چگونه میان ده­ها میلیون نفر ایده‌های خوب و بد را پیدا کنیم؟ دیردره مکه کلاسیکی، تاریخ نگار اقتصادی پاسخ جالبی به این سؤال دارد: آزمون بازار وی پیشرفت بشر را مدیون «نوآوری‌های بازار آزموده» می‌داند. ایده‌های خوب و بد در بازار غربال می‌شوند و مردم با مشارکت داوطلبانه برای پاسخ به نیازهایشان، راجع به بقا و ممات این ایده‌ها تصمیم می‌گیرند. به گواه نمونه ویندوز و صدها هزار مثال دیگر میدانیم که این روش کارآمد است. اما این تنها پاسخ ممکن نیست. پاسخ خیلی‌ها به خصوص در کشور ما به این سؤال دولت است. بسیاری از افرادی که بر کرسی‌های دولتی تکیه می‌زنند تصور می‌کنند که می‌توانند بهتر از مردمان عادی در بازار ایده‌های خوب را تشخیص بدهند و با اختصاص و توزیع بودجه دولتی به بهبود وضع جامعه کمک کنند. از دونالد بودرو، اقتصاددان دانشگاه جورج میسن نقل است که: «اگر من در دهه‌های 70 و 80 یک مقام برنامه ریز دولتی بودم محال بود اجازه بدهم منابع محدود جامعه به سمت تولید و توزیع آب آشامیدنی داخل بطری هدایت شود. به حکم عقل، وقتی آب آشامیدنی همه جا به قیمت نزدیک به رایگان در دسترسی همگان است چه کسی حاضر می‌شود برای بطری آب پول بپردازد؟» امروز او می‌داند که در آن زمان اشتباه می‌کرده و آزمون بازار حکم دیگری صادر کرده است و آب آشامیدنی در بطری یک صنعت چند میلیارد دلاری است و اکثر ما از جمله بودرو هم مشتری آن هستیم.

  • هواداری خیرخواهی

باری، به موضوع اصلی برگردیم. بیل و ملیندا (همسر او) گیتس ثروتمندترین موسسه غیرانتفاعی دنیا را اداره می‌کنند که قریب به ۴۰ میلیارد دلار دارایی دارد. ایشان به ابداع روش جدیدی کمک کرده‌اند که کمک‌های مالی عظیم را سامان می‌دهد. اسم این روش «هواداری خیرخواهی» است. ایده کلی این است که کمک‌های مالی خصوصی به فعالیت‌های دولتی جهت بدهد طوری که دولت تشویق شود بودجه عمومی را در اموری همسو با این کمک‌ها مصرف کند.

از سال ۲۰۰۹ تمرکز بنیاد گیتس در ایالت متحده روی پروژه‌ای به نام «کامن کر» (هسته مشترک) متمرکز شده است. مجموعه‌ای از قوانین که تعیین می‌کنند هریک از مقاطع دوازدهگانه ابتدایی و متوسطه چه دروسی تدریس و چه آزمون‌هایی برگزار شود. طرح به گونه‌ای کسب شده از سوی دانش آموزان مبنای ارزیابی کیفیت تدریس قرار گرفته و برای آموزگارانی که کارایی پایینی داشته باشند سیاست‌های تنبیهی در نظر گرفته شده است. بنیاد گیتس با بیش از ۴۰۰ میلیون دلار کمک مستقیم مالی توانست دولت باراک اوباما، رئیس جمهور وقت آمریکا را مجاب کند که چهار هزار میلیارد دلار (معادل چهار تریلیون دلار) بودجه از محلی مالیات عمومی به این پروژه اختصاص دهد.1

اکنون، هشت سال بعد، بیل گیتس شکست پروژه را پذیرفته و اعلام کرد که بعید است ادامه این پروژه منجر به نتایج بهتری شود.

گیتس در وبلاگ شخصی‌اش می‌نویسد: «ما بر اساس هرآنچه در ۱۷ سال گذشته آموخته‌ایم استراتژی آموزشمان را متحول خواهیم کرد.» او چند روز بعد در سخنرانی‌ای در کلیولند به شرح این موضوع پرداخت که چرا نظام آموزشی ایالات متحده در طول سال‌هایی که بنیاد گیتس با دولت اوباما همکاری نزدیکی داشته پیشرفت چندانی نکرده است.

در این دوره همکاری، مقامات دولتی فدرال دائماً از بنیاد گیتس مشورت گرفته و چندین نفر را از بنیاد گیتس استخدام کرده بودند. از آغاز این همکاری تریلیون ها دلار از جیب مالیات دهندگان صرف برنامه‌هایی شد که اکنون گیتس اذعان می‌کند نتیجه چندانی نداشته است.

گیتس سخنرانی‌اش در کلیولند را این طور تمام کرد: «اگر یک موضوع آموخته باشم این است که مهم نیست چقدر شور و شوق برای آزمودن این یا ان طرح داشته باشیم. تصمیم برای اینکه از مرحله آزمایشی به اجرای عمومی برویم باید از سوی شما و دیگرانی که در میدان هستند گرفته شود.» صاحبنظران در پاسخ به او یادآوری کرده­اند که کامن کر هیچ مرحله آزمایشی‌ای نداشته و او مستقیماً - ایده‌ای که خوب به نظر می‌رسید را - در سطح ملی اجرا کرده است: «در زمانی که دولت اوباما ایالت‌ها را موظف به عقد قرارداد کرد، که خیلی از آنها از سوی اعضای بنیاد گیتس نوشته شده بود، به موجب آن ایالت‌ها می‌پذیرفتند آنچه بنیاد گیتس می‌فروشد را خواهند خرید و حتی یک درفت هم برای طرح کامن کر در دسترس نبود. لیکن به نظر می‌رسد این نزدیکترین چیز به عذرخواهی و پذیرش شکست است که از بیل گیتس خواهیم شنید. شرمنده که چهار تریلیون دلار و سال‌ها تحصیل کودکان و آموزگاران آمریکایی از دست رفت. شکست خوردن در آموزشی فرزندان و هشت سال پول خرج کردن باعث شده که میلیاردر آینده نگر متحول شده و قولی بدهد که کمی بیشتر برای گله عوام الناس احترام قائل شود. ممنون باشید.»

دو ایده به ظاهر خوب، یکی از آزمون بازار سربلند بیرون می‌آید و زندگی میلیاردها نفر را بهتر می‌کند. دومی از آزمون قانع کردن دیوان سالاران دولتی سربلند بیرون می‌آید و تریلیون ها دلار به مردم عادی ضرر میزند.

خواه ایده‌های جدید در حوزه تکنولوژی، خواه پیشرفت در حوزه آموزش یا هر بخشی و صنعت دیگری، این نوآوری بازار آزموده است که جوامع بشری را پیشی خواهد برد. به گواه تاریخ مسوولان دولتی هرگز نمی‌توانند نتایج بهتری برای جامعه رقم بزنند. امروز در کشور شاهد صدها نمونه مشابه هستیم که در آن بودجه عمومی صرف ایده‌هایی می‌شود که در نظر مسوول مربوطه مفید رسیده است. بودجه‌ای اختصاصی می‌یابد، ریخت و پاش آغاز می‌شود، و چند سال بعد بی سروصدا رها شده و سراغ پروژه بعدی می‌روند.

منبع : تجارت فردا
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه