ارسال به دیگران پرینت

مرد روشندل ایرانی که سکوهای قهرمانی را فتح کرد

| «دیدن»موهبتی است که اغلب یادمان می‌رود قدردانش باشیم و آن قدر برای‌مان بدیهی شده است که کمتر پیش می‌آید شکر خدا را چاشنی این موهبت کنیم. کسانی که به هر دلیلی از داشتن چنین نعمتی محروم می‌شوند، تازه به صرافت می‌افتند که چه دردانه نعمتی را از کف داده‌اند. اما شاهکار زندگی جایی خود را به رخ می‌کشد که می‌بینیم مردان و زنانی هستند که خسران نابینایی را پایان ماجرا نمی‌دانند و کمر خم نمی‌کنند و از پا نمی‌نشینند.

مرد روشندل ایرانی که سکوهای قهرمانی را فتح کرد

۵۵آنلاین :

با غروب خورشید در زندگی عادی شان، خورشید دیگری در دل‌های‌شان طلوع می‌کند و با همتی ستودنی بار دیگر پای در راه می‌گذارند. حتی تصورش نیز سخت است؛ بسیار سخت! اما شدنی است و «محمود دهقان طزرجانی» مصداق چنین انسان‌هایی است.مردی که 35 سال با چشمان خود نظاره گر دنیا و چهره همسر و فرزندان خود بود، اما بیماری آرپی (شب کوری) روشنایی چشمانش را گرفت تا برای همیشه به دنیای تاریک عادت کند و این جا نقطه‌ای است که تازه قصه ما آغاز می‌شود. نابینایی در 35 سالگی پایان راه برای محمود نبود و با اراده‌ای محکم‌تر از گذشته وارد عرصه ورزش شد و با وجود تمسخر دیگران، پله‌های موفقیت را طی کرد و حتی روی سکوی قهرمانی وزنه‌برداری نابینایان جهان ایستاد. او به این نیز اکتفا نکرد و در ادامه با فتح قله‌های مرتفع ایران و جهان توانست نام خود را بلند آوازه کند. او که امروز 62 بهار را پشت سر گذاشته، با افتخاراتی که بعد از 40 سالگی به آنها دست پیدا کرده است، زندگی می‌کند و اگر دست‌های مهربانی برای درمان بیماری‌اش او را یاری کنند، بازهم می‌خواهد به این راه ادامه بدهد.

روشن و تاریک زندگی هنوز هم خاطره تلخ شبی را که دیگر نتوانست با چشم‌های خود ببیند، به روشنی به خاطر دارد. آن شب با حقیقت تلخی مواجه شد. باید خود را آماده روزی می‌کرد که برای همیشه با دنیای روشن و آفتابی خداحافظی کند. محمود دهقان با لهجه شیرین یزدی از روزهای کودکی و روشن و تاریک زندگی‌اش این گونه می‌گوید: پدرم مغازه کوچکی داشت و از همین مغازه هزینه‌های زندگی را تأمین می‌کرد. در دوران کودکی شب‌ها با شوق شمردن و حتی چیدن ستاره‌های آسمان روی پشت بام می‌خوابیدم. علاقه زیادی به ماه و ستاره داشتم و هر شب ستاره‌ها را می‌شمردم. یکی از شب‌ها وقتی با دیدن نور درخشان ماه به خواب رفتم روز بعد احساس کردم چشمانم ضعیف شده است. آن شب باز هم به پشت بام رفتم اما هرچه قدر تلاش کردم نتوانستم ماه و ستاره‌ها را ببینم. احساس کردم شاید هوا ابری است. آن سالها تنها دو پزشک عمومی در یزد بودند و آنها نیز بعد از معاینه اعلام کردند به بیماری آرپی (شب کوری) مبتلا شده‌ام. آنها گفتند درمانی برای این بیماری وجود ندارد و باید با آن کنار بیایم. تا 18 سالگی با این وضعیت ادامه دادم. 18 سالگی به شیراز رفتم تا شاید دکتر خدادوست پدر علم چشم پزشکی بتواند چشمانم را درمان کند اما مشاور دکتر خدادوست گفت درمان این بیماری ممکن نیست و شاید سال‌های بعد با پیشرفت علم پزشکی بتوان دوباره بینایی را به این چشم‌ها بازگرداند.

محمود دهقان از انتظار سخت و روزهایی که برای کار به شهرهای مختلف سفر کرد گفت و ادامه داد: از نوجوانی در موتورسازی مشغول شاگردی شدم و بعد از 6 سال به تهران آمدم و برای خودم مغازه موتورسازی باز کردم. 10 سال در تهران بودم و هر شب قبل از تاریک شدن هوا به خانه می‌رفتم. دو سال هم در بندرعباس موتورسازی می‌کردم. مدتی نیز مغازه قنادی باز کردم و چند سالی نیز قنادی کرده ام. فعالیتم زیاد بود و هیچگاه بیکار نبودم و تنها نگرانی‌ام رسیدن به سن 35 سالگی و پیش‌بینی پزشکان بود. تا پیش از آن، جای شکرش باقی بود که در روشنای روز مشکلی نداشتم. می‌گفتند نور چشمانم از 35 سالگی به بعد کمتر می‌شود و خودم را باید برای نابینایی مطلق آماده می‌کردم. وقتی به 40 سالگی رسیدم دنیای اطرافم کاملاً تاریک شد و دیگر نمی‌توانستم چیزی ببینم. چند ماه اول خیلی می‌ترسیدم و نگران بودم. 6 فرزند دارم و چهره 5 فرزندم را بخوبی در خاطر داشتم، اما دختر آخرم را هرگز ندیده‌ام و آرزو داشتم ای کاش قبل از نابینا شدن چهره او را نیز می‌دیدم.

بر فراز قله‌های افتخار هنوز هم روزی را که برای نخستین‌بار وارد باشگاه ورزشی نابینایان شد به خاطر می‌آورد. آن روز از صدا و سیما برای تهیه گزارش آمده بودند و شب وقتی صحبت‌های او و آرزویش که قهرمانی در جهان بود از صدا و سیمای یزد پخش شد همه کسانی که او را می‌شناختند تمسخرش کردند. می‌گوید: تا قبل از نابینا شدن هرگز سراغ ورزش نرفته بودم و تنها دغدغه‌ام کارو تأمین هزینه‌های زندگی بود. یکی از روزها وقتی به دفتر جامعه نابینایان یزد رفتم یکی از مسئولان از من دعوت کرد در یکی از رشته‌های ورزشی مشغول فعالیت شوم. شطرنج، گلبال، دوچرخه سواری، شنا و وزنه‌برداری رشته‌هایی بودند که نابینایان و کم بینایان در آن فعالیت می‌کردند و از کودکی علاقه زیادی به وزنه‌برداری داشتم و به همین دلیل وزنه‌برداری را انتخاب کردم. وقتی برای نخستین بار به باشگاه شهید پاک‌نژاد رفتم سه نفر از ورزشکاران نابینا مشغول تمرین با وزنه بودند و صدا و سیمای یزد نیز برای تهیه گزارش آمده بود.

من لباس تمرین نداشتم و مربی باشگاه یک دست لباس به من داد و خواست تا با یک میله خالی شروع به تمرین پاورلیفتینگ قدرتی کنم. دوربین صدا و سیما از تمرین من فیلمبرداری کرد و گزارشگر از انگیزه‌ام و هدف و آینده‌ام سؤال کرد و من از آرزویم که ایستادن بر سکوی قهرمانی بود، گفتم. سه ورزشکار دیگر از من جوانتر بودند و از صدای نفس‌های آنها متوجه ریشخندشان شدم. وقتی آن شب گزارش از صدا و سیما پخش شد اطرافیان نیز به من خندیدند. می‌گفتند با میله خالی می‌خواهی قهرمان جهان شوی؟ هنوز هم حرفهای آنها را در خاطر دارم. صدای خنده‌ها و نیش و کنایه هایشان را وقتی از خانه بیرون می‌آمدم می‌شنیدم اما همه این حرفها انگیزه‌ام را بیشتر می‌کرد. از فردای آن روز به طور جدی شروع به ورزش کردم و زیر نظر مربی‌ام توانستم پس از دوسال تمرین به عضویت تیم ملی نابینایان و کم بینایان دربیایم.

سال 84 به مسابقات قهرمانی جهان در کشور چک اعزام شدیم و من توانستم در سه بخش لیفت، پرس سینه و اسکات با حد نصاب275/5کیلوگرم با کسب دو نشان طلا و نقره، رکورد پیشکسوتان جهان را به میزان 70 کیلوگرم افزایش بدهم و این رکورد هنوز هم در دست من است و در کتاب گینس نیز به ثبت رسیده است. رکورد قبلی در دست یک نابینای چینی بود که موفق به مهار وزنه 187/5 کیلوگرم شده بود. این آخرین مسابقات قهرمانی پیشکسوتان جهان بود و نام من به‌عنوان رکورددار ثبت شد. هیچگاه روزی را که از مسابقات بازگشتم فراموش نمی‌کنم. همسایه‌ها کوچه را پر از پلاکارد کرده بودند و پسرم نوشته‌های پلاکاردها را برای من می‌خواند. یاد روزهایی افتادم که به من می‌خندیدند ولی من خواستم و توانستم.

وی ادامه داد: بعد از وزنه‌برداری سراغ رشته کوهنوردی رفتم. می‌خواستم ایستادن بر قله را با چشم دل ببینم و آن را با همه وجود حس کنم. با یک تیم کوهنوردی همراه شدم و با پشت سرگذاشتن تمرینات به قله‌های دماوند، سبلان، الوند و شیرکوه بارها صعود کردم. مهم‌ترین اتفاق زندگی‌ام صعود به قله 5175متری آرارات در کشور ترکیه بود و من نخستین نابینایی بودم که به این قله صعود کردم. زیباترین لحظه را بر فراز این قله حس کردم. بر فراز یکی از قلل مرتفع جهان ایستاده بودم و به همه ثابت کردم که اگر بخواهیم می‌توانیم به همه موفقیت‌ها دست پیدا کنیم و هیچ چیزی نمی‌تواند مانع شود.

8 سال کوهنوردی کردم و بعد از آن سراغ کویرنوردی رفتم. چند بار مسیر کویری رباط خان تا مسجد شکر که در مسیر جاده ابریشم قرار دارد و طول آن نیز 25 کیلومتر است را طی کردم. اعتقاد دارم باید با روزگار جنگید و در مقابل آن کم نیاورد. با وجود نابینایی در کنار بناها می‌ایستادم و تا به امروز چند خانه ساخته‌ام و این روزها نیز مسئولیت چند هیأت را بر عهده دارم. چشم پادشاه بدن است و من از وجود چنین پادشاهی محرومم اما خدا وقتی این نعمت را از من گرفت به جای آن اراده‌ام را چند برابر کرد و امروز در کنار 6 فرزند و 9 نوه‌ام زندگی می‌کنم. یک سالی است که به دلیل دیسک کمر نمی‌توانم ورزش کنم و مشکلات مالی باعث شده است تا نتوانم از عهده هزینه‌های آن بر بیایم. دوست دارم درمان شوم و این بار قله 5895 متری کلیمانجارو واقع در کشور تانزانیا را فتح کنم.

منبع : ایران
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۵ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    • سحر صابری ارسالی در

      سلام ایشون یکی از بهترین مردی هستن که در زندگیم دیدم و بسیار قابل احترام هستن.

      خیلی دوست دارم شماره همراه و یا آدرسی از ایشون داشته باشم و بتونم ایشون رو ملاقات کنم.
      دوران کودکی ایشون رو ملاقات کردم.

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه