داستان یک نسل در ۲ دقیقه

رضا کردلو نوشت:

-  این ۲ دقیقه خلاصه‌ی داستان این نسل است.نمی‌دانم تاریخ انقضای این مطلب همین چندساعت است که تکلیف صعود روشن می‌شود یا بدون تاریخ خواهد ماند.

- خیلی دوست دارم این تیم چیزی شود. نسلی شود ماندگار. حالا دیگر فوتبال برایم آنقدر مهم نیست که عاقبت بخیریِ این پیرترین نسل همه فوتبال ایران و پیرترین نسل همه تاریخ جام جهانی.

- دهن این‌ها سرویس شده است. حداقل یک دهه است فحش می‌خورد. یک دهه است که به خاطر حوادثی که هیچ ربطی به‌شان ندارد، توهین می‌شنوند. طرد می‌شوند. از سوی فردوسی‌پورها بازجویی می‌شوند. هرکس هر انتقامی داشته، از گشت ارشاد و گرانی و تلویزیون و مربیان (از کی روش و ویلموتس و قلعه‌نوعی و ...) روی سر این بچه‌ها خالی می‌کند.با اینکه روی کاغذ، توی بازی‌ها، «با» یا «بدون» مربی خوب، عملکرد فردی مناسبی را داشته‌اند.

- بنشینید یک بار دیگر بازی‌های ۲۰۱۸ با اسپانیا و پرتغال را ببینید. نسل ۹۸، که نسل رویایی ما ( و فقط ما و نه نسل دهه‌ ۷۰ ای ۸۰ ای ها) و بسیار دوست داشتنی بود، غلط بکند مقابل اسپانیا و پرتغال اینطور بازی کند. و غلط بکند در گروه مرگ ۴ امتیاز بگیرد‌. و غلط بکند که پنالتی رونالدو را بگیرد و به پیکه لایی بزند و با صعود به مرحله بعد، فقط اندازه یک بغل پای طارمی فاصله داشته باشد.

- جام ۲۰۲۲، که جام نبود اصلا. جنگ اعصاب بود. کسی فوتبال برایش مهم نبود. و حتی انتظار آن ۳ امتیازی که از بازی ولز گرفتند و پیمان یوسفی گفت «هرچی بیشتر بهتر»، هم نبود. گزارشگر حقیر، جهانبخش را۳۶۰ درجه دوره کرد که چرا اصلا در آن جام بازی کردی؟!

-  رسیدیم به ۲۰۲۶ ، با جنگ، با تحریم، با اتوبوس، با اسنپ‌بک، با ۱۸‌و‌۱۹‌ دی و نهایتا با قلعه‌نوعی، با بدبختی. و بی بازی دوستانه، بی ریکاوری، بی امکانات و بی تحقق وعده‌های پوچ اینفانتینوی عوضی. لعنت به خیلی از این باها و بی‌ها، که اگر این بچه‌ها یک بازی دوستانه قبل جام داشتند، بازی نیوزیلند، حکم بازی دوستانه پیدا نمی‌کرد و حالا باز کار به انشاءالله و ماشاءالله نمی‌کشید.