شخصیت‌ها، محافظ‌ها

رضا کردلو روزنامه‌نگار:

- با دکتر رحمانی، مهندس و مجری طرح پل b1، پیش از حضور در برنامه تلویزیونی «من ایرانم» حرف می‌زدیم. آدم اینجور وقتها نمی‌داند چه بگوید. مهندس و‌ مجری طرح b1 حسی دارد که قابل توضیح دادن نیست. در همه لحظاتش بغض دارد. اما غرور هم. امید هم. صبر هم. و البته حسرت هم. می‌گوید تنها ناراحتی‌ش بدقول شدنش است، چرا که قرار بود به زودی پل را افتتاح کند برای ساده کردن مسیر تهران کرج.
- خارج بوده. به دو دلیل برگشته بود. مادر و وطن. مادرش را چند ماه پیش از دست داده بود و حالا پلی که برای وطن ساخته بودند. تعریف کرد که چگونه با مشقت، در دوران تحریم، چند هزار قطعه و‌ ساخته‌ مهندسان ایرانی را مثل یک پازل کنار هم گذاشته‌اند و بسیاری از رکوردها را جا به جا کردند و شده اند بلندترین پل خاورمیانه. آه.
- می‌گفت تا خبر ضربه اول را شنیده، خودش را رسانده پای پل. پیش خودمان می‌گفتیم، چیزی شبیه از دست دادن عزیزی است. همینطور که پای پل در حال برآورد خسارت است، صدای جنگنده‌‌های بعدی می‌آید و حمله دوم. می‌گوید موج انفجار دوم او و برخی از همکارانش را چند متری پرت می‌کند. عده‌ای هم شهید می‌شوند. نام یک جناب سرهنگ را می‌آورد که در خاطرم نمانده. جناب سرهنگ‌ خودش را انداخته روی بدن مهندس رحمانی. مهندس از او می‌پرسد که چرا این کار را کرده! جناب سرهنگ ترکش خورده است. جواب می‌دهد چون شما مدیر این پروژه‌اید گفتم نکند هدفشان‌ ترور شما باشد. فارغ از اینکه‌ هدف دشمنان از حمله دوم چه بوده، به نفس عمل آن جناب سرهنگ دقت کنید. در آن لحظه حس کرده باید خودش را محافظ آقای مهندس کند‌!و ترکش خورده و بعد چند تا بخیه‌. این خاطره را خیلی با خودم مرور کردم و اشکی شدم.
-  یک دهه پیش، ابراهیم حاتمی‌کیا در فیلم «بادیگارد‌» نشان داده بود که دانشمندان، شخصیت‌های دهه ۹۰ هستند. و حالا این خودآگاهی و‌ ایثار آنقدر در جامعه ما درونی شده که نظامی ما، در لحظه، خودش را فدایی مهندس و‌ دانشمند ما می‌کند. دشمن نمی‌فهمد که‌ ایران را همین روحیه حفظ کرده است. و‌حفظ خواهد کرد. انشاءالله.