پایان روایت ایران ضعیف

سالهاست که فضاسازی رسانه‌ای بزرگی حول این مفهوم شکل گرفته که ایران هیچ چیز خاصی برای عرضه ندارد و ایرانیان دائماً در حال لاف زدن هستند. این فضایی بود که اپوزیسیون برانداز آن را ایجاد کرد و در طول سالیان به خورد مخاطب فارسی و سپس انگلیسی‌زبان داد.

سالهاست که فضاسازی رسانه‌ای بزرگی حول این مفهوم شکل گرفته که ایران هیچ چیز خاصی برای عرضه ندارد و ایرانیان دائماً در حال لاف زدن هستند. این فضایی بود که اپوزیسیون برانداز آن را ایجاد کرد و در طول سالیان به خورد مخاطب فارسی و سپس انگلیسی‌زبان داد.
شاید می‌شد آمارهایی چون مقاله‌های علمی چاپ شده در نشریات خارجی را از این باب که صرفاً تئوری هستند در این دیسکورس قرار داد، اما در همین ایام پسا جنگ تحمیلی دوم(جنگ دوازده روزه) تا آغاز جنگ تحمیلی سوم(که در آن به سر می‌بریم) رصد اخبار بیانگر آن است که میزان افتخارآفرینی ایرانیان در عرصه‌های مختلف یک وضعیت استثنایی ایجاد کرده؛ کسب مدال‌های رنگارنگ جهانی از المپیادهای علمی گرفته تا رویدادهای ورزشی، آن هم در فضای گنگ و مه‌آلود پس از جنگ دوازده روزه و تعلیق کشور در همه شئون تا آغاز جنگ فعلی، همه و همه بیانگر یک عزم و اراده راسخ در افتخارآفرینی در جنبه‌های مختلف عرصه عمومی جهانی بود.
در این میان یکی از اصلی‌ترین بنیان‌های این فضاسازی در حوزه نظامی رقم خورد. جایی که سالها دستاوردهای نظامی ایران مورد تمسخر اپوزیسیون قرار می‌گرفت و دستاوردهای ملموس ایرانیان را به گنده‌گویی‌هایی از جنس رجزخوانی توخالی تقلیل می‌دادند. این نگاه کم‌کم تبدیل به نگاه غالب در بین دولتمردان کشورهای غربی شد، تا جایی که در دوران رئیس دولت فعلی امریکا، موجب رقم خوردن یکی از بزرگترین اشتباه‌های محاسباتی تاریخ کوتاه این کشور شد.
ایران تحقیر شده، ایران ضعیف، ایران ناتوان در دفاع از خود، ایران تکه‌تکه شده، ایران تهی شده از هویت ملی و … همه و همه آن ایران مدنظر دیاسپورای خودتحقیرگر مترصد جذب در فرهنگ کشور میزبان بود که حالا و در خلال این نبرد دفاعی مقدس در جنگ رمضان کاملاً رنگ باخته. حالا ما با ایرانی طرف هستیم که علیرغم تحمل شبکه‌ای از تحریم‌های سازمان‌یافته جهانی در طول ۴۷ سال گذشته، و سنگین‌ترین تحریم‌ها در یک دهه اخیر، چنان سربلند و استوار ایستاده و هماورد می‌طلبد که حداقل در منطقه غرب آسیا، قدرتی را یارای مقابله با آن نیست.
ضربات دقیق، حساب‌شده و کوبنده به پایگاه‌های ایالات متحده در منطقه و حملات ممتد و مکرر به سرزمین‌های اشغالی، همزمان با کنترل هوشمند تنگه استراتژیک هرمز، و در یک کلام مدیریت یک جنگ منطقه‌ای و جهانی با قدرت‌های عربی و کشورهای غربی و دو قدرت هسته‌ای غیرپاسخگو به همه کنوانسیون‌های مرسوم و رایج در دنیا، آن هم با عقل سرد محض، و بازنمایی این مقاومت جانانه نظامی-مردمی در رسانه‌های دنیا(علیرغم سانسور بی‌سابقه و اعمال عظیم‌ترین جریان‌سازی رسانه‌ای تاریخ غرب) بیانگر شکست قطعی انگاره برساخته “ایران ضعیف” است.
در حقیقت گویی چنین میدانی لازم بود که نه تنها ایرانیان داخل و نیز دیاسپورای ایرانی، بلکه همه دنیا روایت دست اولی را از قدرت ایران درک کنند. قدرتی که از قضا با تنگناهای تحریمی شکل گرفت و جنبه‌ای عینی از دکترین امنیت درون‌زا را به جهانیان نشان داد. امنیتی که خصوصاً در مقایسه با امنیت عاریه‌ای کشورهای حوزه خلیج فارس و منطقه غرب آسیا، تاثیر چشم‌گیری را بر افکار عمومی این کشورها می‌گذارد. دکترینی که همچنین به خوبی ماکت پروپاگانداساخته توسعه به سبک غربی در کشورهای عرب را از بین بُرد و ثابت کرد که قابلیت ستاره شدن در محدودیت‌ها چگونه است و چگونه میدان عمل می‌تواند روایت واقعی را بسازد.
اگر جنگ تحمیلی اول با دولت وقت عراق “روایت ایستادگی” بود و جنگ تحمیلی دوم با رژیم صهیونیستی “روایت صبر”، جنگ سوم تحمیلی با کشورهایی به محوریت ایالات متحده به عنوان ابرقدرت دنیا، بی شک “روایت ایران قوی” است. ایرانی که علیرغم غافل‌گیری بزرگ در لحظه صفر جنگ، چنان خونسرد خود را بازسازی کرد و بسان صاعقه بر سر دشمنانش فرود آمد که گویی اساساً در این کشور اتفاقی نیفتاده.
فردای این جنگ نگاه دنیا به ایران تغییر خواهد کرد. روایت ایران ضعیف کاملاً رنگ خواهد باخت و دنیا مجبور است به احترام ایران کلاه از سر بردارد. پیروزی ما در این نبرد پایانی تضمین امنیت، آرامش و توسعه ما در سده آتی است. فراموش نکنیم که آنچه در کتاب تاریخ مانده روایت‌هایی است از پیروزی‌ها و شکست‌های ملتها و ما با اتحاد خود می‌توانیم نیک‌نامانی باشیم که ایران قوی، مستقل و سربلند را زندگی کرده و به جهان نمایش دهیم