احمد زیدآبادی
دین، لذت و مسیر خودشناسی | وقتی ایمان به انتخابی شخصی بدل میشود
گاهی اوقات داستانهای کوچک و شخصی، پیامهای بزرگی درباره زندگی و انتخابهای انسانی در خود دارند. مردی که روزگاری بسیار مؤمن و پایبند به دین بود، در مواجهه با رفتار و عملکرد گروهی مذهبی، ایمان خود را کنار گذاشت و مسیر تازهای از لذت و تجربه زندگی را برگزید.
گاهی اوقات داستانهای کوچک و شخصی، پیامهای بزرگی درباره زندگی و انتخابهای انسانی در خود دارند. مردی که روزگاری بسیار مؤمن و پایبند به دین بود، در مواجهه با رفتار و عملکرد گروهی مذهبی، ایمان خود را کنار گذاشت و مسیر تازهای از لذت و تجربه زندگی را برگزید.
این روایت نه تنها به تجربه فردی او اشاره دارد، بلکه فرصتی برای بازنگری در معنای واقعی ایمان و رابطه آن با آرامش، اخلاق و آزادی فردی فراهم میکند. در ادامه، گفتوگو و برداشتهای او را مرور میکنیم تا ببینیم چگونه ایمان میتواند هم پشتوانه معنوی باشد و هم انتخابی شخصی و عمیق.
در گفتوگویی صمیمانه با مردی که روزگاری بسیار مؤمن و مذهبی بود، او از تجربهای عجیب و شخصی سخن گفت: در مواجهه با رفتار و عملکرد گروهی از مذهبیون، ایمان خود را کنار گذاشت و اکنون با تمام وجود به زندگی و لذتهایش میپردازد. وقتی او این داستان را با لحنی لجوجانه بیان کرد، پاسخ دادم: «نوش جان!»
پایان نزاع روایتها یا تکرار بیاعتمادی؟ | پیشنهاد احمد زیدآبادی برای تحقیق بینالمللی
تعجبش قابل پیشبینی بود و پرسید: «چرا تعجب نمیکنی؟» پاسخ دادم که دین و ایمان واقعی، سرچشمهای درونی برای تجربه معنوی و پشتوانهای برای اخلاق و کردار خیر است و نه واکنشی به رفتار دیگران. کسی که ایمان را با لذت و آرامش تجربه کرده باشد، نمیتواند آن را صرفاً به دلیل خطای دیگری واگذار کند؛ بلکه کسی که دین و ایمان برایش مایه سختی و زحمت است، بهتر است خود را از بار آن رها کرده و مسیر خوشایند و لذتبخش زندگیاش را دنبال کند. این تجربه نشان میدهد که ایمان اصیل، نه محدودیت است و نه وسیله تحمیل، بلکه انتخابی شخصی و معنابخش است.
دیدگاه تان را بنویسید