شرکت‌های دانش‌بنیان در آستانه بحران ورشکستگی | زهیر غرضی، فعال حوزه استارتاپ: عمده استراتژی‌های بازاریابی و مارکتینگ ما براساس اتصال به اینترنت بین الملل است

 با گذشت بیش از ده روز از قطعی اینترنت بین‌الملل صدای کسب و کارهایی که این قطعی بلای جانشان شده درآمده است؛ گروه‌هایی که هرکدام به نوعی درگیرند بعضی کسب وکارهای اینترنتی و خانگی داشتند، برخی کسب و کارهای بین‌المللی و نوآورانه و ....

گروهی از این کسب و کارها نیز صاحبان استارتاپ‌ها و شتاب‌دهنده‌ها هستند، آنهایی که به سختی و با زحمت زیاد فضایی را ایجاد کردند تا با نوآوری فعالیتی نو را پیشِ‌روی کسب و کارها بگذارند، حالا بعد از چند سال دوندگی در حال تماشای حاصل کارشان و بزرگتر کردن آن بودند که یک شبه همه چیز برایشان تاریک شد.

 غرضی، از فعالان حوزه استارتاپ یکی از این افراد است. او از آنچه در ده روز گذشته بر استارتاپ‌ها گذشته گفت و آینده این فضای شغلی را معلق دانست چرا که ادامه این فضا برای او و همکاران‌اش چیزی شبیه رفتن به آغوش ورشکستگی است.

گفتگو با سیدمحمدزهیر غرضی، هم بنیان‌گذار استارت‌آپ امین پرداخت را در اقتصادنیوز بخوانید.

آقای غرضی! شما هم بنیان‌گذار یک استارتاپ هستید؛ ده روزی که اینترنت بین‌الملل از دسترس خارج شد برای شما چگونه گذشت؟ و این فضا چه خساراتی برای شما به بار آورد؟

ما یک استارت آپ هستیم که فعالیت ما فراهم‌کردن پرداخت امن در فضای آنلاین است. قوانین آن هم در بانک مرکزی مصوب شد که با عنوان حساب‌های امانی می‌توانستیم چنین کاری را انجام دهیم، روال کار به این صورت است که بین مشتری و خریدار در فضای آنلاین پول اول به حساب ما می‌آید و بعد از انجام معامله به حساب فروشنده واریز می‌شود یا اگر لازم باشد به مشتری عودت داده می‌شود. اما در این شرایط شما تصور کنید که از پنج شنبه شب تمام دسترسی‌های ما به سایت‌ها، شماره‌ها و مشتری‌ها قطع شد، نمی‌توانستیم وارد سایت شویم و حدود یک میلیارد تومان پول داخل حساب ما مسدود شده بود که مال مردم بود، راستش را بخواهید حتی دسترسی نداشتیم ببینیم معامله انجام شده است یا نه؟

نمی‌دانستیم پول‌ها را باید به چه کسانی پرداخت کنیم علاوه براین در ان روزها تلفن و اس‌ام‌اس‌ها هم قطع شد و ما در طول هفته گذشته اصلا نمی‌توانستیم به مشتری‌ها خدمات دهیم و ببینیم معامله انجام شده تا پولشان را واریز کنیم یا نه و اعتمادی که ما 7 سال برای ساختن‌اش زحمت کشیدیم یک شبه به شدت ضربه خورد. بعضا گروهی از افراد و مشتری‌ها فکر می‌کردند ما دنبال سود هستیم یا از پولی که آنها دستمان داده‌اند سو استفاده می‌کنیم، در صورتی که در این حساب‌های امانی طبق قانون امکان دریافت سود هم وجود ندارد و ما فقط نمی‌توانستیم به اطلاعات دسترسی پیدا کنیم تا حساب و کتاب‌انجام دهیم.

همان‌طور که توضیح دادم با گرفتاری بسیار زیادی رو به رو شدیم، با پیگیری‌های بسیار زیاد خودمان توانستیم به صورت دستی کارهایی که به راحتی سایتمان انجام میداد را انجام دهیم تا بتوانیم پول مردم را پرداخت کنیم .

اما همه آنچه که گفتیم در مورد ده روز گذشته است ما در مورد اینده شغلمان هم بسیار نگرانیم و خودمان را دور از ورشکستگی نمی‌بینیم. ما هیچ مشتری نداریم ورود به سایت‌ها و او‌تی‌پی‌هایمان از کار افتاده و باید بگوییم بیزینس ما عملا از کار افتاده است و هیچ برآیندی هم از فضای آینده نداریم.

همین مجموعه ما ده نفر مشغول هستند و باید بگویم در ده روز گذشته تقریبا هیچ کاری نتوانستند انجام دهند. این ماه ما حقوق آن‌ها را پرداخت می‌کنیم اما برای ماه‌ بعد امیدوارم این فضا درست شده باشد و دسترسی به اینترنت بین‌الملل باز شده باشد چون ادامه دادن در این شرایط عملا برای ما غیر ممکن است.

راستش را بخواهید ما حتی نمی‌دانیم برنامه حکمرانان چیست! همه‌چیز در یک عدم شفافیت مانده است. وقتی صبحت از اینترنت ملی می‌کنند اصلا به ما بگویند منظورشان از نت ملی چیست؟! و ما چه دسترسی‌هایی داریم در حال حاضر می‌بینیم هر گروهی برای خودش یک سیاستی دارد.

عمده استراتژی‌های بازاریابی و مارکتینگ ما بر اساس گوگل است و همین قطع‌شدن ناگهانی زندگی تمام ما را به هم ریخته است خیلی از ما و شرکت‌های فعال در حوزه مجازی تلاش کردند تا در گوگل ترند بشوند آن وقت ناگهان همه را از دست دادیم و حتی نمی‌دانیم چه اتفاقی برای کسب و کارمان در حال وقوع است.

اغلب افرادی که در حوزه ما فعال هستند از اینترنت بین‌المللی استفاده می‌کنند به خصوص که در یکی سال اخیر همه چیز را بر مبنای هوش مصنوعی مرتبط کردند، همه تلاش می‌کردند از این مسیر راه میانبری بروند اما الان هیچ دسترسی به خدمات دهنده همان هوش مصنوعی‌های مورد استفاده وجود ندارد. همه منتظرند ببینند چه اتفاقی می افتند.

این شرایط چه قدر شما را تحت فشار گذاشته تا به مهاجرت تعدیل نیرو یا تعطیل‌کردن کسب و کارتان فکر کنید؟

در شرایطی که ما داریم بر خلاف میل خودمان مجبوریم که تعدیل نیرو انجام دهیم، به عبارتی باید با ریسک بسیار پایین کارکنیم؛ انگار باید وضعیت کسب و کارمان را بگذاریم در حالت شمعک! خیلی نمی‌توانیم کار را بزرگ کنیم و ادامه دهیم.درباره مهاجرت هم به نظرم همه حداقل یکبار به این ترک‌کردن و رفتن فکرکرده‌اند، اما برخی انجام دادند و برخی نه، اینطور نیست که ما هم فکر نکرده باشیم اما فعلا ترجیح می‌دهیم در ایران ادامه دهیم.

اگر اوضاع اینطور بماند احتمال ورشکستگی ما بسیار بالا است. همکاران ما در این 7 سال تلاش‌های بسیاری کردند و این روزها و این فشارها دیگر ما را به انتهای توانمان رسانده اما باز تلاش می‌کنیم بمانیم در عین این که فضا مبهم است و نمی‌دانیم چه آینده‌ای پیش‌روی شغل ما است.