تهران آرام است

۵۵آنلاین :

عکس‌هایی که در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود و می‌رسد به دست تو تا بتوانی با دیدن آن بفهمی اوضاع از چه قرار است، از روی عکس بوی خون و دود و آتش را هم می‌توان فهمید. جزئیات را بررسی می‌کنی. حتی پوکه‌ای که روی سنگفرش افتاده هم سوژه عکاسی بوده و تو به عکس آن خیره می‌شوی و دعا می‌کنی ای خدا این گلوله به خطا رفته باشد و نکند نشسته باشد در تن شهروندی بی‌گناه.نمی خواهی به عکس تروریستی که دراز شده و پارچه‌ای روی چهره‌اش را پوشانده نگاه کنی، حتی جنازه‌اش هم ترسناک و رعب آور است. جنازه‌اش با ترکیبی از ادواتی که با خود همراه داشته، به ردیف نارنجک ها و خشاب‌های یدک اسلحه اش و خود اسلحه اش، به جلیقه‌ انتحاری‌اش نگاه می‌کنی، حتی لنگه کفش کتانی که از پایش به در آمده هم مثل خود خشونت و خون ترسناک است... نمی‌خواهی نگاه کنی، در عوض به عکسی نگاه می‌کنی که چند عابر را نشان می‌دهد که در پس شمشاد و تنه‌های درخت میدان بهارستان پناه گرفته‌اند، به تمام سال هایی فکر می‌کنی که با امنیت و اطمینان در خیابان‌های تهران قدم زدی. عکس دیگری را نگاه می‌کنی؛ از لابه لای شاخه‌های سبز درخت، پنجره‌های ساختمان اداری مجلس پیداست، نیروی امنیتی کودکی سه چهار ساله را از پنجره به آغوش همکارش می‌دهد، کودکی که به همراه مادرش یکی از مراجعان دیروز مجلس بوده است. همین عکس کافی است تا ساعت‌ها به آن نگاه کنی و آرام بگیری. تهران آرام است. تهران مثل کودکی که جان به در برده از فاجعه‌ای هولناک آرام است