ماجرای یک تماس تلفنی

۵۵آنلاین :

در همین ایام، تماسی از ناحیه یک "همکار قدیمی" به من شد. بعد از احوالپرسی های معمول با اصرار از من خواست که به ستاد قالیباف بروم و کمک کنم. پیش بینی این دوست قدیمی که چند سالی از آموزش و پرورش به شهرداری کوچ کرده بود، پیروزی قطعی قالیباف بود. از او تشکر کردم و گفتم که جمع بندی من آقای روحانی است. چند روزی گذشت و باز تماسی داشت که "بیا اینطرف چون پیروزی قالیباف قطعیه!" و پاسخ من باز همان جواب قبلی بود. انتخابات تمام شد، روحانی پیروز شد و "دوستِ قالیبافیِ حکایت ما" در دولت روحانی، شد معاون یکی از وزرا ! من با معاونِ وزیر شدن او مشکلی نداشتم و خودم را اینطور توجیه می کردم که حتماً توانمندی در او دیده اند و چه اشکالی دارد که از ظرفیت سایرین هم استفاده بشود. اما چیزی که برای من قابل هضم نبود، بیکاری دهها مدیر توانمندی بود که اتفاقاً هم دارای تجربه بودند و هم همسو با رویکرد دولت. جالب این بود که این دوستِ قالیبافی پس از انتصاب، واژه های اصلاح طلبانه را از همه اصلاح طلبان غلیظ تر ادا می کرد! دو سالی گذشت ... اخبار بدی از حوزه کاریِ آن دوست و همکار قدیمی منتشر شد که دولت روحانی هنوز تاوان انتصاب هایی مانند آن را می دهد. ❗️صدایِ سازِ ناکوک سال ۹۶ رسید و باز نتیجه بررسی های من "تَکرار روحانی" بود. از انتخابم و نتیجه اش خوشحال هستم. و بیشتر از همه، خوشحال برای ایران. اما... این روزها از درون وزارت آموزش و پرورش، این مهم ترین نهاد زیربنایی توسعه، نشانه هایی از بازگشت مدیرانی با "تفکر قالیبافی" اما "در پوشش اصلاح طلبی" دیده می شود. آیا نمی خواهیم از آن راهِ رفته درس بگیریم؟ آیا اینگونه می خواهیم رای اکثریت جامعه را نمایندگی کنیم؟ آیا اعتماد جامعه میلیونی فرهنگیان و خانواده دانش آموزان برای ما اهمیتی ندارد؟ خوبست در انتصابات، هم توانمندیِ افراد را ببینیم و هم به رای مردم احترام بگذاریم.