ارسال به دیگران پرینت

سیاستمداران به هنرمندان نیاز دارند نه بالعکس: نظر غرضى در مورد ظلم به هنرمندان

| جاودانه شدن هنر وابسته به نیت هنرمند است . کسانی که هنرمندی افراد را در اقتدار سیاسی خویش نمیبینند و احتمال می دهند که  هنرمندان عامل سست شدن پایه های اقتدار سیاسی هستند مقطعی فکر می کنند درحالی که در دراز مدت هنر اصالتمند پایگاه خود را پیدا کرده و ماندگار می شود

سیاستمداران به هنرمندان نیاز دارند نه بالعکس: نظر غرضى در مورد ظلم به هنرمندان

۵۵آنلاین :

سید محمد غرضی در بخشی از کتابش درباره رابطه هنر و مسئولان می نویسد:

زندگی انسان همواره با آفرینش هنر معنای حقیقی خود را دریافته است. با توجه به تاریک خانه‌های بشریت در دوره‌های ماقبل تاریخ می توانیم نشانه هایی از زندگی را که به واسطه هنر انسان مخلوق، در کوه‌ها، جنگل‌ها وغار ها نقش یافته است، مشاهده کنیم. بسیاری از این نشانه ها امروز از بین رفته و یا مفقود شده اند اما زندگی همچنان ادامه دارد چرا که این مخلوق همیشه در راستای تداوم یافتن زندگی عمل کرده است و آنچنان استعدادی در او نهفته است که قدرت آن که تمامی نیاز های مادی و معنادار خود را بر طرف سازد، داراست و توان افزودن هر روزه ظرفیت او در رابطه با بقای خویش مشهود و روشن است.

این توانایی از پیشینه اجداد او می آید .اجدادی که در ابتدای تمدن سازی با مجاهدت و مشقت های فراوانی زندگی را آراسته به هنر کرده اند و از مجرای تاریخ این گوهره ی ارزشمند که همانا زندگی و دریافتن آنچه که بدان مربوط است را نسل به نسل منتقل کرده و ارتقا داده است. انسان توانسته تا از گذر مصائب و تجربیاتی منحصر به فرد، طبیعت را به خواسته خود تربیت کرده و بر آن غلبه کند. هرچند که این اتفاق بعضا مشکلاتی را با خود به همراه آورده است. اما در رابطه با نیاز های معنا دار (معنویت) کم تر چنین رشدی به رشته تحریر در آمده است .اگر زندگی بدون معنا بود هرگز تداوم نمی‌یافت و قادر به برطرف ساختن نیاز های مادی انسان نبود که اگر چنین نبود انسان منحصر به همان جایگاه بدوی خود می‌شد.

ارگانیزم فیزیکی انسان خود منتقل کننده و جستجوکننده معنا است و در این بین مقوله هنر سهم به سزایی در معنادهی و معنا بخشی داراست.

در واقع باب هنر برانسانی که به توانایی برطرف ساختن رفع نیازهای مادی خود رسیده، گشوده می‌شود. هنر مربوط کننده نیازهای مادی و معنوی انسان است. در واقع می توان گفت هنر، پلی است میان مادیات و معنویات. بنابر این هر فردی که بتواند زندگی را سامان بخشد هنرمند است.

برای فهم بهتر این فرضیه نگاهی به گذشتگان و ابنای بشر روشن کننده تر خواهد بود .انسانهای قدیم برای بر طرف ساختن نیاز های اولیه خود از هنر بهره می‌بردند ، آنها ابزارهای متنوعی را فراهم میکردند که برای نیاز های دفاعی، نیازهای ابتدایی مثل خوراک، پوشاک و ... احتیاج به آفرینش هنری داشت.

هزینه هایی که پیشینیان کرده اند بسیار ارزشمند بوده است و این پشتکاری برای حصول زندگی مناسب تر در تمامی نسل ها ادامه یافته تا اکنون که نوبت به معاصرین رسیده است .

به تمدن ایران توجه کنید. همان طور که گفته شد این تمدن در خشکی شکل گرفت و مطمئنا کسانی که توانسته اند از طریق سیستم های آبرسانی متمایز از آنچه که در کنار رودخانه ها به کار میرود فراهم کننده زندگی باشند؛ هنرمند بوده اند .

نمی توان هنر را از فرد و زندگی جدا نمود هر کس در این راه نقشی می‌آفریند و اگر این نقوش به استمرار زندگی کمک کنند ماندگار خواهند ماند . از نظر من هنر وسیله ی تخریب نیست . با نگاهی به آثار هنرمندان معاصر درمی‌یابیم که هنرمندان از منظر خود و با دستیافت‌های شخصی و تحت تاثیر وقایع و محیط پیرامون خود آنچه که درک کرده و پنداشته اند را تبدیل به هنری منحصر به خود کرده اند .

انواع و اقسام هنرها که چشم ها را خیره می‌کند امروز در گالری ها و موزه‌ها محبوس شده چرا که این آثار از جهانی سخن می گویند که معنای ذهنی هنرمند را متبادر می کند بنابراین سرنوشت آثاری به این عظمت ماندن در گوشه ای از موزه و نگداری با دقت خواهد بود.

اما هنر زندگی در قاب صحنه ها ،موزه ها و گالری ها محدود نمی شود .این که امروز عدالت به عنوان محور اصلی زندگی مطرح میشود هنرمندی جوامع و ملتها را میرساند . در این که هنرمندان به شکل پذیری چنین مفهوم مهمی یاری رسانده اند شکی وجود ندارد اما در آخر این خود مردم بوده اند که بار سنگین هنر را بر دوش کشیده اند . جاودانگی اثر هنری در نسبتی مستقیم با ظرفیت ایجاد شده آن برای بدست آوردن راهی که به ارتقا زندگی بشر ختم میشود قرار دارد .

من ملت ایران را هنرمند ترین مردم جهان می دانم چرا که در چنین شرایطی موفق به تمدن سازی شدند. جدای از بحث ها و مفاهیم کلی چند نکته در حیطه ی هنر قابل بررسی است. اگر دولت ها و دستگاه های اداری و سیاستمداران از هنر به عنوان وسیله ی اقتدار استفاده کنند جز هدر رفتن نیرو و سرمایه ها و مایوس شدن آنان چیزی در بر نخواهد داشت.

صاحب حقیقی فعالیت های هنرمندانه خالق انسانهاست و سوء استفاده از فعل هنرمند کاریست اهریمنانه. کسانی که منتظر کمک‌های دولتی و سیستم های اداری هستند در نهایت آزادی خود را به عاملان دولتی سپرده و آثار خلق شده از جانب آنها تحت تاثیر محدودیت بدست آمده قرار می‌گیرد و در نهایت آنان یعنی هنرمندانی که چشم داشتشان به کمک های دولتی است مامور خواسته های سیاسی می شوند و دست به آفرینش هنری سفارشی و زودگذر می زنند که خیلی زود فراموش می شود.

اگر فردوسی چشم داشتی به کمک های سلطان محمود داشت نتیجه هنرمندی اش اینچنین با ثبات نمی بود. نتیجه این هنر آزاد یاس سلطان محمود و جاودانگی فردوسی را در پی داشت.

کسانی که بناهای عظیم هنری را در ایران ساخته اند هرگز تمنای مادی از پادشاهان نداشته اند بلکه این رابطه برعکس بوده و همواره پادشاهان محتاج هنرمندان بوده اند .

به گنبد عظیم سلطانیه در زنجان نگاه کنید آیا غازان خان بیشتر محتاج ساخت چنین بنایی بود یا هنرمندان و سازندگان آن ؟

آنچه این گنبد را جاودانه کرده است کمک های سلطان نبود بلکه هنر آفرینی مردمانی بوده است که در این کشور از حمله مغولان آسیب دیده بودند .

جاودانه شدن هنر وابسته به نیت هنرمند است . کسانی که هنرمندی افراد را در اقتدار سیاسی خویش نمیبینند و احتمال می دهند که هنرمندان عامل سست شدن پایه های اقتدار سیاسی هستند مقطعی فکر می کنند درحالی که در دراز مدت هنر اصالتمند پایگاه خود را پیدا کرده و ماندگار می شود و البته هنرمندی که نتواند نفوس مردم را به یک دیگر نزدیک کند هنرش موضعی خواهد بود و هیچ گاه اصالت پیدا نخواهد کردو تداوم نخواهد داشت .

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه