یک سمتگیری بحران زده

۵۵آنلاین :

نويسنده: سيد صابر حسين غرضى انسان در حیات امروزی خویش همواره مجبور بوده است تا از طریق سیستم های از پیش تعیین شده ی دیوان سالارانه ، هویت خویش را بازیابد یا خود را به سمتی مایل کند و یا با مخدوش ساختن سمتی دیگر حقیقت گمشده ای را انحصارا به فرا چنگ خود در آورد .یا در حیطه ای غوطه ور باشد که فضای بروکراتیک موجود برای او آماده ساخته است .

سیستم های سلسله مراتبی و بروکراتیک نیز در نفس خود محدود کننده ی آزادی اند و می کوشند تا شاهدان سرگردان و توده های مردمی را به خود فرا خوانند .این درحالیست که برای فراخواندن و فراخوانده شدن می بایست نوعی ارتباط دیالکتیکی برقرار شود که این ارتباط تنها از ساخت دوگانه های سیاسی و فرهنگی میسر خواد بود . این دوگانه های سیاسی و فرهنگی نیز تماما در پی انحصار حقیقت نزد خود بوده و هر کدام با روش هایی تلاش خود را در جهت کم عرض ساختن شعور مخاطبان و گسست آزادی آنان به کار می گیرند .

برای مثال گروهی از تکرار روش های پوپولیستی و دعوت مهربانانه برای اخذ آرای بیشتر از فضیلت و نشان ظاهری هم کیشان خویش مایه می گذارد . یا گروهی دیگر از طریق روش های ماکیاولیستی در سودای تصاحب قدرت است .

مردم نیز در این میان هویت خود را در گردبادی از اتفاقات رها کرده تا نتیجه ی ارتباطات دیالکتیکی ذکر شده به سر انجام رسد . در آن زمان است که دوان دوان به سمتی می روند و خود را موافقان یکی از این دوگانه ها می دانند . بعد از آن از پیروزی گروه خود خوشحال می شوند و پس از چندی که نقصان های موجود را در می یابند پشیمان و نادم اعتراض می کنند و بعد از آن باز منتظر می مانند تا گردبادی از اتفاقات آنها را به سمتی متمایل سازد .

آنگاه است که این امور منجر به در ردیف اشیاء قرار گرفتن انسان در فرآیند های مورد نظر سیستم های دیوان سالاری می شود .