ارسال به دیگران پرینت

در این دروغ حقیقتی نهفته است

| انتخاب بین واریز ماهی ۲۵۰ هزار تومان به حساب سرپرست خانوار و یا کار و مالیات بیشتر، انتخابی است که درجه توسعه یافتگی ملت را نشان میدهد.

در این دروغ حقیقتی نهفته است

۵۵آنلاین :

اگر تا روز انتخابات کارشناسان اقتصادی و حقوقدانان طرفدار منافع ملت ترمز مزایده یارانه ها را نکشد ممکن است نرخ یارانه ها به قدری اوج بگیرد، که نتوان برای تبعات وحشتناک بعدی ناشی از ایجاد تورم و بالابردن نقدینگی در جامعه نسخه ای نوشت. اکنون اینطور شده که کاندیدا فکر می کنند سنگ مفت گنجشک مفت و مانند مهریه ای که نه کسی داده و نه گرفته به وعده های انتخاباتی نگاه میکنند و قید مرور قانون برای بررسی چگونگی تحقق وعده را هم از بیخ زده اند. گویا عده ای بیش از اندازه فهمیده اند در این دروغ حقیقتی نهفته است.

اگر گفته می شود جنگل ها و مراتع و دریاها ملی است یعنی بصورت مشاعی متعلق به عموم مردم است و نمی توان آنها را افراز کرد و سهم هر کس را بنامش قباله زد، اما نفت هرگز چنین ماهیتی به خود نگرفت. بدون این که به چشم بیاید و یا در ادبیات منظوم ایران مثل زمین و خاک به مسئله ای ناموسی بدل شود، می توان از اعماق زمین مکید و به خارجی ها فروخت و نه تنها روح ملی جریحه دار نمی شود که همه شادمان می گویند سهم ما را بدهید تا برویم پی کار خودمان و خوش باشیم.

نفت به عنوان ثروتی بی حساب که موتور محرکه دنیای جدید لقب گرفته بود، ایرانی را یکسره در برابر حکومت به صف کرد تا سهم خود را بستانند. در همه این صد سال، کسی نگفته سرمایه ملی را بفروشیم و تورم را بالاببریم!

احمدی نژاد با صد سال تاخیرغول خفته را از چراغ جادو بیرون کشید و پول نفت را به تعبیر عوامانه آن بر سر سفره های مردم نشاند. آرزویی که به مفهوم ملی کردن نفت از زاویه دید بخش بزرگی از عوام نزدیک بود تا به تعریف تکنوکراتها و روشنفکران.

شاید در کنار استکبار جهانی، فقر، فساد، کم آبی، ریزگرد، ترافیک و آلودگی هوا، کم کم یارانه ها نیز به عنوان خطری که موجودیت نظام را تهدید می کند از زبان مقربّین درونی که اندک عقلی در کله دارند شنیده شود.

برابر تبصره ای در ماده نخست قانون ، تکلیف درآمد ناشی از مابه التفاوت قیمت پایه و قیمت فروش مشتقات نفتی مشخص شده بود که برای سال اول ۱۰۰ هزار تا ۲۰۰ هزار میلیارد ریال در نظر گرفته شده بود و باید به مصارفی که در این قانون مشخص شده است برسد به نحوی که حداکثر تا ۵۰ درصد وجوه حاصله را به«پرداخت مستقیم نقدی و غیر نقدی ، گسترش بیمه های اجتماعی ، درمانی و خدمات سلامت و دارو و بیماری های خاص ، کمک به تامین هزینه مسکن ،مقاوم سازی و اشتغال و عنوان کلی توانمند سازی و اجرا برنامه های حمایت اجتماعی؟!» پرداخت شود. با فرض کسب حداکثر درآمد پیش بینی شده ، ۲۰۰ هزار میلیارد ریال و در صورت تخصیص کل ۵۰ درصد آن به بند اول این لیست برای پرداخت نقدی، به هر نفر ۱۱ هزار تومان در ماه می رسید. نه نمایندگان مجلس که حداقل مدرک تحصیلی آنها فوق لیسانس تعیین شده است، نه دولتمردان که همه دارای القاب دکتر و مهندس هستند و لابد ریاضی را در حد جمع و ضرب و تفریق بلدند، نه دیوان محاسبات که باید به حساب و کتاب های دولت برسد، نه سازمان بازرسی که می تواند تخلف قانونی دستگاههای اجرایی را به دادگاه بفرستد و نه حتی یک نفر در وزارت اقتصاد و دارایی که بیشتر از همه سرشان به پول و بودجه و عدد و رقم گرم است، تا به امروز این سوال را از خود نپرسیده اند که مبلغ ۴۵۵۰۰ تومان در هر ماه که بیش از چهار برابر عدد بدست آمده در خوش بینانه ترین حالت اجرای قانون بود چگونه کشف و بدست آمده است؟ پاسخ البته قابل پیش بینی است. گفتن این که پول نفت شما ماهیانه پنج - شش هزار تومان است به کفر ابلیس هم نمی ارزید تا چه رسد که پشت چنین مِنَتی بنزین هم بشود لیتری هزار و پانصد یا دو هزار تومان.

پس چرا این وعده های ناممکن را می دهند؟ جواب ساده است. با کمتر از این رقم رای دهندگان عوام پشت سر کسی راه نمی افتند. پینوکیو هم با خواب و خیال درخت طلا بود که سکه هایش را به روباه داد. پس این همه پول را ازکجا بدست می آورند؟ پاسخی که به زبان نمی آید: وقتی اختیار چاپخانه های بانک مرکزی را بدست گرفتیم می فهمید.

عجیب نیست که چرا عده ای وعده های ناممکن میدهند، عجیب این است چرا همچنان گروههای بی شماری پای این شعار می نشینند و بخاطرش در صف های طویل رای شناسنامه به دست انتظار می کشند - تعدادی از آنها هم در طول صف با گوشی های هوشمند خود ور می روند. سوگمندانه باید گفت تقاضا برای فریب خوردن همچنان وجود دارد و قاعده بازار می گوید هر کالایی مشتری داشته باشد، خواه ناخواه تعدادی تاجر هم پیدا می کند. و کسی به فریب پشت این معاملات نمی اندیشد. فریبی که باعث سوراخ شدن کشتی ای می شود که همه ملت و مسولان با هم در آن نشسته اند.

اما نفت با عنوان پر طمطراق طلای سیاه به این آرزوها صورتی ممکن داد تا یک قرن گذشته را همچنان در تخیلات افسانه ای خود بمانیم.

پرداختن به این که در ایران معاصر ابتدا فریبکار بوجود آمد یا فریب خور، بی شباهت به داستان مرغ و تخم مرغ نیست. آنها بازتابنده همان چیزی هستند که در تار و پود جامعه در جریان است.همه احزاب کم و بیش ازاین افراد در خود داشته اند، اصلاح طلب و محافظه کار و ملی - مذهبی و چپ و راست و ...، همه نمایندگانی در کلوپ وعده دهندگان تو خالی دارند و یا داشته اند. مردم هم شاید با توجه به مشکلاتشان سیلی نقد را به حلوای نسیه ترجیح میدهند و همین موضوع عامل رونق وعده های توخالی شده است.

ایران برای پیشرفت و غنی شدن راه حلی ساده ولی سخت دارد. سرمایه داران باید از آنچه خودشان قبول دارند مالیات بیشتری بدهند و کارگران بیشتر از آنچه امروز کار می کنند کار کنند و حاصل این هر دو توسط دولتی پاک و حسابگر کشور را بسازد و آباد کند. توصیه ای که مورگان شوستر نوشت و هشت ماه بعد محترمانه اخراج شد و صد سال بعد از آن نیز همچنان در بر همان پاشنه که باید بچرخد می چرخد.

با شعار کار و مالیات بیشتر، بدون تفهیم و اقناع جامعه به اینکه کشتی مملکت که همه در آن قرار داریم بدون این روش به گل می نشیند، نمیتوان موفق بود. انتخاب بین واریز ماهی ۲۵۰ هزار تومان به حساب سرپرست خانوار و یا کار و مالیات بیشتر، انتخابی است که درجه توسعه یافتگی ملتی را نشان میدهد. هر چند که شعار دهنده ابن ماجرا باید اول اعتماد خدشه دار شده ملت را جلب کند و این باور را به وجود بیاورد که قرار نیست تنها اقشار ضعیف این شعار را انجام دهند و بالادستی ها همچنان بر خر مراد سوار باشند.

نویسنده: سعیا حیدری

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه